กู้จิ่งฝูหดคอ ก่อนจะยอมแพ้ทันที
“พ่อ มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? วันนี้ผมดีใจนี่นา!
ผมตั้งใจเลี้ยงข้าวสหายของผม พ่อวางใจเถอะ ผมใช้เงินค่าขนมของตัวเอง ไม่ได้ใช้เงินของพ่อ”
เลขากู้ไม่สนใจคำพูดกลบเกลื่อนของเขา แล้วหันไปกล่าวกับหลินจือและหลินซูว่า
“พวกเจ้าคือหลินซูกับหลินจือใช่ไหม? วันนี้โรงงานต้องขอบคุณสหายหลินจือมาก
ไม่อย่างนั้นโรงงานช่างกลของพวกเราคงขายหน้าแย่ มื้อนี้อาเลี้ยงเอง ขอให้พวกเจ้าเที่ยวให้สนุก!”
วันนี้เพราะเลขากู้อยู่ที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจ พ่อครัวใหญ่จึงทำไข่ต้มหวานเป็นพิเศษ
เลขากู้สั่งให้ทั้งสามคนคนละชาม ก่อนจะกลับไปยังโต๊ะของตน
คืนนี้หลินจือยังต้องไปหาที่เซี่ยเจิ้ง เพื่อจัดการหมูป่า ไก่ป่า และกระต่ายป่า หากไม่กินอะไรเสียตอนนี้ คงได้หิวโซแน่
การชำแหละหมูป่าตัวหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย
ยิ่งมือของเซี่ยเจิ้งบาดเจ็บ คงช่วยอะไรไม่ได้มาก นางจึงต้องจัดการคนเดียว
เริ่มจากลวกน้ำร้อนเพื่อถอนขนหมู ขั้นตอนที่ยุ่งยากที่สุดคือการขูดขน ต้องเก็บให้หมดทุกซอกทุกมุม
จากนั้นก็ผ่าท้อง แบ่งชิ้น และแล่เนื้อ คงต้องทำจนดึกดื่นกว่าจะเสร็จ
ตอนนี้กู้จิ่งฝูเลี้ยงข้าวพอดี กินให้อิ่มไว้ก่อนย่อมดีที่สุด
เลขากู้ใจกว้างจริง ๆ กับข้าวทั้งโต๊ะมีหกอย่าง ในจำนวนนี้มีอาหารจานเนื้อหนัก ๆ ถึงสามอย่าง
หมูสามชั้นพะโล้ ซี่โครงหมูตุ๋น เลือดหมูตุ๋นเต้าหู้ ผัดผักกาดขาว ยำหัวไชเท้าซอย และมันฝรั่งซอยผัด
หากไม่ใช่เพราะเสบียงขาดแคลน เขาคงสั่งอาหารเนื้อมาให้มากกว่านี้แน่