กัวอ้ายกั๋วพูดจบก็กลับไปนั่งแถวหลังของผู้อำนวยการกัว
หลินจือไม่ได้ตอบอะไร เพียงเดินตามทุกคนกลับไปยังที่นั่งเดิม ตรงนั้นหลินฉางซงกับหลินเป่ากำลังรออยู่
พอนั่งลง หลินซูก็กระซิบข้างหูหลินจือว่า
“พี่ ฉันดูออกนะว่าผู้อำนวยการกัวตั้งใจจะจับคู่พี่กับลูกชายเขาชัด ๆ”
หลินจือเหลือบมองหลินเป่าที่ปีนขึ้นมานั่งบนตัก “จับคู่ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก กัวอ้ายกั๋วไม่ใช่สเปกฉัน”
กัวอ้ายกั๋วดูเสแสร้งอยู่หน่อย ๆ หลินจือรู้สึกว่าถ้าเธอแค่แสดงท่าทีดีด้วยสักนิด อีกฝ่ายคงหยิบรวมบทกวีออกมาอ่านให้ฟังได้เลย
“พี่ชอบเซี่ยเจิ้งจริง ๆ เหรอ? พี่ยังเคยห้ามฉันไม่ให้แต่งเข้าตระกูลเซี่ยอยู่เลย
แต่ตัวเองกลับพุ่งเข้าไปเต็มแรงเสียอย่างนั้น”
หลินซูยู่ปาก พี่สาวของเธอสองมาตรฐานชัด ๆ
หลินจือดึงหูหลินซูเบา ๆ
“เธอจะมาเทียบกับพี่ได้ยังไง? พี่คนเดียวจัดการคนทั้งตระกูลเซี่ยให้อยู่หมัดได้
เธอทำได้ไหมล่ะ?
แต่งเข้าไปก็มีแต่จะกลายเป็นแม่บ้านให้พวกเขา
ในเมื่ออยากกระโดดลงกองไฟนัก ตอนนี้ก็ยังทันนะ เรายังเป็นสะใภ้พี่น้องกันได้อยู่”
พอได้ยินอย่างนั้น หลินซูก็รีบเบือนหน้าหนี พลางโบกมือรัว ๆ
“ไม่เอาด้วยหรอก ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับเซี่ยไป๋แม้แต่นิดเดียว ตอนนี้ฉันคบกับอาฝูแล้ว
เมื่อกี้ก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง”
เธอมองเซี่ยไป๋กับกู้จิ่งฝู ถึงจะผ่านมาคืนหนึ่งแล้ว แต่หน้าของทั้งคู่ก็ยังบวมช้ำอยู่บ้าง
ถ้าเธอเกิดลังเลขึ้นมา สองคนนี้คงซัดกันจนตายแน่
หลินเป่านอนคว่ำอยู่บนตักหลินจือ แกว่งขาสั้น ๆ พลางขยี้ตาไม่หยุด