หลินเจี้ยนกั๋วโบกมือ “ไม่ต้องหรอก พวกเธอไปงานสังสรรค์เยาวชนบ่ายพรุ่งนี้กันเถอะ
ฉันไม่มีธุระอะไร ไม่ไปเบียดเสียดหรอก เดี๋ยวฉันไปรับเอง”
หลินเจี้ยนกั๋วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนมองหลินซูแล้วเอ่ยว่า
“ซูซู พรุ่งนี้ก็ถึงงานสังสรรค์เยาวชนแล้ว เจ้ามีความคิดอย่างไรกับกู้จิ่งฝูหรือ?
ถ้าตกลงคบกันแล้วก็บอกไปว่าเจ้ามีคนรัก โรงงานช่างกลของเรามีผู้ชายมากกว่าผู้หญิง คนที่หมายตาพวกเจ้าและคอยถามไถ่เรื่องแต่งงานมีไม่น้อย
อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาดล่ะ”
หลินจือหาวหวอดแล้วพูดขึ้น “งั้นไม่ไปได้ไหม ไปทำไมกัน?”
หลินเจี้ยนกั๋วรีบค้าน “ไม่ได้ พวกเจ้าส่งการแสดงไปแล้ว
อีกอย่าง สหภาพแรงงานก็จับตาดูอยู่ ถ้าไม่ไป หลังจากนั้นพวกเขาต้องอ้างว่าเป็นห่วงชีวิตรักของพนักงาน แล้วจับคู่ให้พวกเจ้าแน่
สู้หาเองยังดีกว่า”
หลินซูกอดแขนหลินจือแน่น พลางโยกตัวไปมาแล้วเบะปาก
“พี่ ทั้งปีมีงานครึกครื้นแบบนี้แค่ครั้งเดียวเองนะ ต่อให้แต่งงานแล้ว คนหนุ่มสาวก็ยังต้องไปสนุกกันบ้าง
พี่อย่าไม่ไปเลยนะ”
หลินจือยังไม่ทันพูด ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
คนที่ยืนอยู่นอกประตูคือกู้จิ่งฝู
กู้จิ่งฝูเข้ามาในบ้าน เห็นคนตระกูลหลินกำลังกินข้าวอยู่ ก็เกาท้ายทอยอย่างกระดากใจเล็กน้อย
“คุณลุงคุณป้า ขอโทษที่มารบกวนนะครับ ผมแค่นำของมาให้ซูซู”
พูดจบก็ยื่นถุงลูกแพร์ในมือให้หลินซู
หลินเจี้ยนกั๋วยิ้มทัก “อาฝูนี่เอง เข้ามานั่งก่อนสิ”
หลินซูรับลูกแพร์จากกู้จิ่งฝู “เธอมาทำไมเหรอ? นั่งก่อนสิ กินข้าวมาหรือยัง มากินที่บ้านฉันไหม?”