บทที่ 3 อัปเลเวลอีกครั้ง
“จริงสิ นายยังไม่ได้บอกเลยว่านายชื่ออะไร”
จางเหว่ยเพิ่งนึกขึ้นได้
“ฉันชื่อหยางหลิง”
หยางหลิงมีสีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย
ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่า แผงคุณสมบัติคงมีแค่เขาคนเดียวที่มองเห็น
แต่ตอนนี้เขายังเจอผู้เล่นไม่มาก มีแค่จางเหว่ยคนเดียว ต้องเจออีกสักสองสามคนถึงจะฟันธงได้
“พี่หยาง นายว่า… ถ้าเราตายใน ‘ดินแดนเทพ’ นี่ จะตายจริง ๆ ไหม?”
จางเหว่ยอยู่ ๆ ก็ทำหน้าเคร่งเครียด
“ครึ่งเดือนที่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมเอาแต่คิดเรื่องนี้มาตลอด…”
“ฉันเองก็ไม่แน่ใจ”
หยางหลิงส่ายหน้า
“แล้วเราควรทำยังไงต่อ? จะปล่อยให้พวก NPC รังแกเราอย่างนี้หรือ?”
จางเหว่ยกัดฟันพูด “ถ้าในโลกจริงใครกล้าตบผมอย่างนี้ ผมฟ้องมันจนหมดตัวไม่ให้ต้องใช้แซ่จางอีก!”
“ฉันว่าเป้าหมายแรกของเราควรต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน”
“‘ดินแดนเทพ’ นี่มันพิลึก ถ้ามีโอกาสสักนิดเดียวเกิดขึ้นได้ เราก็อย่าเสี่ยงเลย”
หยางหลิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ใช่ ต้องรอดให้ได้ก่อน…”
จางเหว่ยพึมพำ “แต่จะรอดยังไงล่ะ? เกมนี้มันไม่เหมือนเกมเอาเสียเลย
ผมแม้แต่แผงคุณสมบัติของตัวละครก็มองไม่เห็น
แถม NPC ที่นี่ก็ดุเป็นบ้า ขยับตัวก็จะตบผมแล้ว
ความเจ็บนั่นสมจริงเกินไป ความหิวก็สมจริงสุด ๆ”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เริ่มสาปแช่งผู้พัฒนา ‘ดินแดนเทพ’ อีกครั้ง
“กฎของเหมืองหินผลึกอัคคีคือ อย่างน้อยที่สุดต่อวันต้องส่งหินผลึกอัคคีหนึ่งตำลึง
ถึงจะแลกเป็นเหรียญทองแดงได้สิบเหรียญ”
หยางหลิงพูด “ที่นี่ เหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญซื้อซาลาเปาได้หนึ่งลูก
สามเหรียญซื้อข้าวสารหรือแป้งได้ครึ่งชั่ง
ถ้าไม่มี เราก็อยู่ไม่ได้”
“หนึ่งตำลึง? ผมขุดจนหมดแรงยังขุดไม่ได้เลย งั้นผมต้องตายแน่ ๆ สิ!?”
จางเหว่ยสูดลมหายใจเย็น สายตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ฉันเชื่อใจนายได้ไหม?”
หยางหลิงอยู่ ๆ ก็พูด
“พี่หยาง หมายความว่าไงครับ?”
จางเหว่ยรู้สึกงงเล็กน้อย
“ฉันมาก่อนแล้ว เป็นคนงานขุดเหมืองที่ชำนาญแล้ว มีวิธีช่วยนายรวบรวมหินผลึกอัคคีให้ครบหนึ่งตำลึง ให้นายได้เบี้ยประทังชีวิต”
หยางหลิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“แต่หลังจากนายได้เหรียญทองแดงแล้ว ต้องเอาเฉพาะส่วนของนาย ส่วนของฉันต้องให้ฉัน”
“จริงด้วย! นี่มันทางรอดนี่!”
จางเหว่ยรู้สึกตื่นเต้น
เขาเห็นหยางหลิงแค่จ้องเขา ไม่ปริปาก ก็ได้สติขึ้นมาทันที รีบพูด
“พี่หยางวางใจได้เลย ของที่ไม่ใช่ของผม ผมไม่เอา พี่เป็นเหมือนเทพแห่งความรอดของผมเลย ช่วยชีวิตผมไว้สองครั้งแล้ว!”
“โอเค วันต่อ ๆ ไปอย่าห่างจากฉันมาก มีปัญหาอะไรฉันจะช่วยนายให้มากขึ้น”
หยางหลิงยิ้มและพยักหน้า
……
……
ไม่กี่วันต่อมา หยางหลิงก็พาจางเหว่ยค่อย ๆ คุ้นเคยกับเหมืองหินผลึกอัคคี
หยางหลิงก็แอบสังเกตสภาพของจางเหว่ยอยู่เงียบ ๆ
อีกฝ่ายขุดได้ไม่กี่ที ก็ต้องพักนานทีหนึ่ง
นี่แสดงว่าอีกฝ่ายไม่มีค่าประสบการณ์จริง และก็ไม่สามารถพึ่งการขุดเหมืองเพื่ออัปเลเวลได้
ค่าคุณสมบัติไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย
ไม่นานนัก ก็ครบห้าชั่วยาม
จางเหว่ยเหนื่อยจนเป็นตมตั้งแต่เนิ่น ๆ เมื่อเห็นหยางหลิงยังฮึดฮัดขุดเหมืองอยู่ ในตาก็เผยแววอิจฉาออกมา
“พี่หยาง พี่มีแรงกับความอึดนี่สุดยอดมากเลยนะ ข้างนอกพี่ทำอะไรมา?”
“ทำงานก่อสร้าง”
หยางหลิงไม่แม้แต่จะหันกลับมา
จางเหว่ยแสดงสีหน้าเข้าใจ แล้วก็พึมพำกับตัวเอง
“รู้งี้ ตอนอยู่ข้างนอกก็ไปทำงานก่อสร้างเหมือนกันดีกว่า ชีวิตแย่ ๆ นี่เมื่อไหร่จะจบ ๆ สักที”
หยางหลิงไม่สนใจเขา ยังคงขุดเจาะหินผลึกอัคคีตรงหน้าต่อไป
เพราะเขามาหลายวันแล้วก็กลับตรงเวลาเสมอ พี่ห้าจึงคลายการจับตามองลงบ้างแล้ว
ในเหมืองขนาดใหญ่ มีคนงานขุดเหมืองอย่างน้อยก็พันกว่าคน
ถ้าไม่จับจ้องเป็นพิเศษ อีกฝ่ายไม่มีทางรู้ว่าเขาแอบอยู่ขุดต่อ!
“พี่หยาง ผมว่าถึงเวลาแล้ว พวกนั้นกำลังต่อแถวกันแล้วนะ เรายังไม่ไปอีกเหรอ?”
จางเหว่ยชายตามองไปทางทางออก
“ขุดเพิ่มอีกหน่อย จะได้แลกเหรียญทองแดงเพิ่มขึ้น เราไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน ถ้าไม่มีเงินติดตัวสักหน่อย ก็ยากจะขยับไปไหน”
หยางหลิงพูดพลางขุดไปด้วย
จางเหว่ยรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก พักสักพักแล้วก็เริ่มขุดอีกครั้ง
หลายชั่วยามต่อมา เสียงไพเราะเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูหยางหลิง
「ยินดีด้วย คุณได้อัปเลเวล ได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระ 1 แต้ม!」
อัปเลเวลแล้ว!
ในแววตาของหยางหลิงปรากฏแววยินดี ตั้งแต่เลเวลอัปครั้งล่าสุดก็เพิ่งผ่านไปห้าวัน!
เมื่อแรงของเขามากขึ้น ความเร็วในการได้รับค่าประสบการณ์ก็เร็วขึ้นจริง ๆ!
หยางหลิงไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบเพิ่มแต้มคุณสมบัติไปที่พลังทันที
ไออุ่นที่คุ้นเคยไหลเวียนในร่างกาย ขจัดความเหนื่อยล้าทั้งวัน
กำหมัดเบา ๆ แรงก็เพิ่มขึ้นอีกเปลาะหนึ่ง!
ตัวละคร: หยางหลิง
อาชีพ: คนงานขุดเหมือง
เลเวล: 4
พลัง: 7
ความว่องไว: 5
จิตวิญญาณ: 10
ค่าชีวิต: 70
“พลังของฉันตอนนี้เท่ากับพี่ห้าแล้ว ความว่องไวยังเยอะกว่าเขาอีก 2 แต้ม ถ้าเจอเขาตัวต่อตัว อัดเขาสักตั้งไม่ใช่เรื่องใหญ่”
หยางหลิงหรี่ตาลงเล็กน้อย
ในฐานะนักฟาร์มทองมืออาชีพ ฝีมือของเขาถึงไม่ใช่ขั้นสุดยอด แต่ก็แน่นอนว่าอยู่ในระดับแนวหน้า
ที่สำคัญที่สุด เขามีจิตสำนึกที่ดีเยี่ยม!
ถึงจะเป็นเรื่องต่อสู้ เขาก็ย่อมเก่งกว่าคนธรรมดาหน่อยหนึ่ง
“ตอนนี้พลังของฉันอยู่ที่ 7 แต้มแล้ว ต่อไปความเร็วในการได้รับค่าประสบการณ์ก็จะเร็วขึ้นอีก
ถึงประสบการณ์ที่ต้องใช้สำหรับเลเวลถัดไปจะมากขึ้น ก็อาจใช้เวลาแค่ 5-6 วันก็อัปได้”
“ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว พอรวมพลังได้ 10 แต้ม ฉันก็จะมีพลังปกป้องตัวเองบ้าง!”
ขณะที่คิดอย่างนี้ จู่ ๆ เสียมในมือก็เกิดเสียงดังกริ๊ง
หยางหลิงก้มมองดู
「เสียมธรรมดา ความทนทาน: ศูนย์」
“เสียมพังหรือ? แต่วันนี้เงินเก็บของฉันก็พอซื้อเสียมที่ดีกว่าได้แล้ว”
หยางหลิงไม่ได้ใส่ใจนัก เรียกจางเหว่ยพลางเดินไปทางทางเข้า
ตอนนี้ถึงฟ้าจะมืดแล้ว แต่จริง ๆ แล้วเหมืองมีคนเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง
คนงานที่อยากก้าวหน้าอย่างหยางหลิงก็ไม่ได้มีน้อย
ตอนนี้ก็มีอีกหลายคนเดินออกจากที่มืดอย่างเงียบ ๆ บนหน้ายังมีผ้าปิดบัง ก็กลัวจะถูกพวกพี่ห้าจับได้
คนงานพวกนี้โดยไม่มีข้อยกเว้นล้วนมีค่าพลังค่อนข้างสูง จะ 6 แต้มไม่ก็ 7 แต้ม
ท่านผู้คุมหนิวเดินออกจากบ้าน ยิ้มตาหยี เริ่มรับมอบหินผลึกอัคคี
“โอ้ สามตำลึง? ไม่เลวนี่”
ท่านผู้คุมหนิวมองหยางหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่พูดพล่ามทำเพลงก็ยื่นให้เขา 30 อีแปะ
ในที่สุดหยางหลิงก็อดไม่ไหว พูดเสียงเบาว่า
“ท่านผู้คุมหนิวขอรับ ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่?”
“ว่า”
ท่านผู้คุมหนิวตอบเรียบ ๆ
“พี่ห้าไม่ให้พวกเราขุดเหมืองมากเกินไป ทางเหมืองนี่ไม่สนใจหรือขอรับ?”
หยางหลิงถามเสียงเบา
“จะสนใจทำไม? พวกเจ้าอยากขุดก็ขุดไปสิ ยังไงแต่ละคนก็รวบรวมให้ข้าได้หนึ่งตำลึง งานข้าก็เสร็จแล้ว”
ท่านผู้คุมหนิวไม่ใส่ใจเลย “ส่งมาก ข้าก็ไม่ได้อะไรเพิ่ม จะไปหาเรื่องขัดใจไอ้ห้าเพื่อเรื่องแค่นี้เรอะ?”
พูดจบ เขาก็ชำเลืองมองหยางหลิง
“เจ้าเพิ่งมา ข้าจำต้องเตือนสักหน่อย ไอ้ห้ามีพี่สาวคนหนึ่ง เป็นอนุของท่านผู้คุมตระกูลอู๋”
สีหน้าหยางหลิงเคร่งขรึมขึ้นทันที รีบประสานมือคารวะ
“ขอบคุณท่านผู้คุมหนิวมากขอรับ”
ตอนนี้จางเหว่ยยังไม่ลืมความเจ็บปวดที่ไอ้หมอนี่เคยทำให้ตน เมื่อเห็นหยางหลิงแสดงความเคารพนบนอบต่อเขาถึงเพียงนี้ ในใจก็อดทำเสียงฮึไม่ได้