บทที่ 2 ผู้เล่นคนที่สอง
หินผลึกอัคคีตรงหน้าถูกหยางหลิงขุดจนหมดโดยไม่รู้ตัว
เขาลองชั่งถุงผ้า ก็รวบรวมได้ครึ่งตำลึงที่ถูกขูดรีดไป
ตอนนี้ผ่านไปแล้วห้าชั่วยาม คนงานเหมืองกำลังทยอยถอนตัว
ทุกคนดูเหนื่อยล้าอย่างมาก
เพราะหินผลึกอัคคีนั้นแข็งเกินไป ทุกครั้งที่ขุดต้องใช้แรงทั้งหมด
หยางหลิงบรรเทาความเหนื่อยล้าและปวดกล้ามเนื้อส่วนใหญ่ได้เพราะค่าประสบการณ์ แต่ก็แสร้งทำท่าเหนื่อยล้าตามไปด้วย
เขาหลบอยู่ในมุมมืด ก็เห็นพี่ห้ากำลังมองไปรอบๆ ราวกับจะดูว่าใครกล้าทำงานล่วงเวลาโดยไร้สาเหตุ
“วันนี้ต้องลวงให้เขาตายใจก่อน จะได้ไม่จับจ้องฉันทุกวัน”
คิดได้ดังนั้น หยางหลิงก็ทำสีหน้าเหนื่อยล้าแล้วค่อยๆ เดินไปทางทางออก
“พี่ห้า ไอ้หยางหลิงนั่น”
ลูกน้องคนหนึ่งเห็นหยางหลิงแล้วก็รีบชี้นิ้วพลางหัวเราะ
พี่ห้าพยักหน้าอย่างพอใจ
“ไอ้นี่มันเริ่มรู้ความแล้ว”
การส่งมอบหินผลึกอัคคีก็เป็นขั้นตอนที่ต้องทำทุกวัน
หยางหลิงยืนเข้าแถว ก็ได้ยินเสียงตวาดดุด่าดังมาจากด้านหน้า ตามด้วยเสียงร้องขอความเมตตา
“ห้าชั่วยามต่อวัน แกยังหาหินผลึกอัคคีไม่ถึงครึ่งตำลึงอีกงั้นรึ!? เจ้าพวกขยะ! จับมันตี!”
เห็นผู้คุมคนหนึ่งโกรธจัด สั่งให้องครักษ์เหมืองลงมือทุบตีหนุ่มร่างซูบผอมคนหนึ่ง
หนุ่มคนนั้นถูกรัวจนร้องโหยหวนขอชีวิต
หยางหลิงกวาดตามองรอบๆ ก็พบว่าทุกครั้งที่เกิดเรื่องเช่นนี้ คนงานเหมืองส่วนใหญ่ที่นั่นล้วนซ้ำเติม
“บัดซบ! พวกแกมัน NPC สมองกลวง ‘ดินแดนเทพ’ เลวทราม! พอข้าออกไปได้จะฟ้องพวกแกแน่!!”
หนุ่มคนนั้นทนถูกตีไม่ไหว ก็ระเบิดคำด่าออกมา
“พูดพล่ามอะไร! ยังกล้าด่าอีก! ตี! ตีให้ตายข้ารับผิดชอบเอง!”
ผู้คุมผู้นั้นเดือดดาลจนสุดระงับ
หยางหลิงสะดุ้งเล็กน้อย แล้วจ้องมองไปยังหนุ่มผู้นั้นทันที
ตัวละคร: จางเหว่ย
อาชีพ: ไม่มี
เลเวล: 1
พละกำลัง: 2
ความคล่องตัว: 2
จิตวิญญาณ: 1
ค่าชีวิต: 20
ขณะนี้ค่าชีวิตของจางเหว่ยกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็จะเหลือศูนย์
“มีเลเวลกับค่าชีวิต!
เขาไม่ใช่ NPC เขาก็คือผู้เล่นเหมือนกับฉันงั้นเหรอ!?”
หยางหลิงรู้สึกประหลาดใจและยินดี
ตอนนี้เขาอยู่ที่เหมืองหินผลึกอัคคีในเมืองภูเขาเขียว
นับตั้งแต่มาที่นี่ได้ครึ่งเดือนกว่า แทบทุกคนที่เขาพบ เขาจะดูแผงคุณสมบัติของอีกฝ่ายทุกครั้ง พยายามตามหาผู้เล่นเหมือนกับตัวเอง
แต่ตลอดครึ่งเดือนก็ไม่ได้อะไรเลย
ไม่คิดว่าวันนี้จะมาเจอผู้เล่นคนหนึ่งเข้า!
หลังจากยินดี หยางหลิงก็รู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง
ในสถานการณ์ตอนนี้ จางเหว่ยอาจถูกตีตายก็ได้!
“พอเถอะ อย่าตีให้ถึงตายจริงเลย ถ้าท่านผู้คุมตระกูลอู๋ลงโทษขึ้นมา ข้าไม่ขอรับผิดแทนหรอก”
ผู้คุมผู้นั้นโบกมือ
องครักษ์เหมืองได้ยินก็หยุดมือทันที
ตอนนี้จางเหว่ยสบถไม่ออกอีกแล้ว ทำได้แค่ครวญครางอยู่บนพื้น
ค่าชีวิตก็ลดฮวบลงจาก 20 เหลือ 1
“องครักษ์เหมืองพวกนี้ค่าสถานะพละกำลังเริ่มต้นที่ 10 เก่งกว่าคนธรรมดามาก แต่พวกมันเป็น NPC เลเวลอัปไม่ได้ ดังนั้นพวกมันต้องมีวิธีอื่นในการแข็งแกร่งขึ้น”
“นี่ก็เป็นทิศทางที่ฉันควรเริ่มลงมือต่อไป”
บัดนี้ ผู้คุมผู้นั้นยืนมองจางเหว่ยจากที่สูงกว่าพลางพูดเสียงเย็น
“เจ้ารวบรวมหินผลึกอัคคีไม่ได้หนึ่งตำลึง ก็เลยไม่มีแม้แต่อีแปะเดียว วันนี้จงอดอาหารไปก่อน หากพรุ่งนี้ยังรวบรวมไม่ได้อีก สักพักเจ้าก็คงอดตาย ดูเองแล้วกัน!”
พูดจบ เขาก็รวบรวมหินผลึกอัคคีจากพวกคนงานเหมืองต่อไป
ไม่นานก็ถึงตาหยางหลิง
“วันนี้มีแค่หนึ่งตำลึง?”
ผู้คุมขมวดคิ้วเล็กน้อย
จากนั้นก็เห็นกลุ่มของพี่ห้าจ้องเขม็งมาจากไกลๆ จึงเข้าใจอะไรบางอย่างในทันที อดกลั้นไม่ไหว ทำเสียงฮึฮึในลำคอ แล้วก็ให้เหรียญทองแดงแก่หยางหลิงสิบเหรียญ
“ขอบคุณท่านผู้คุมหนิว”
หยางหลิงรับเหรียญสิบอีแปะมาก็กล่าวขอบคุณทันที
สีหน้าท่านผู้คุมหนิวดูละมุนขึ้นหลายส่วน
“หากพวกใหม่ทุกคนรู้ความและขยันหมั่นเพียรอย่างเจ้า ข้าก็ไม่ต้องมานั่งเหนื่อยใจหรอก”
พูดจบเขาก็โบกมือ ราวกับไล่แมลงวัน
หยางหลิงรู้จังหวะจึงออกไป ตอนเดินก็ประคองจางเหว่ยขึ้นมาด้วย
พวกคนงานเหมืองใกล้ๆ เห็นแล้วพากันส่ายหัว
เข้ามาอยู่ที่นี่แล้วยังจะเสือกเรื่องของคนอื่นอีก
นอกเหมืองเป็นหมู่บ้านหนึ่งสำหรับให้คนงานเหมืองอาศัย ข้างในมีกินมีดื่มครบครัน
หยางหลิงพาจางเหว่ยมาที่ที่พักของตน เป็นบ้านไม้หลังเล็กฝนตกก็รั่ว ลมพัดก็โกร๋นแบบนั้น
“ตื่นเถอะ”
เขาลองพยายามปลุกจางเหว่ย
แต่จางเหว่ยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับตกอยู่ในสภาพสลบเหมือด
“ค่าชีวิตต่ำเกินไปก็เลยสลบงั้นรึ”
หยางหลิงใคร่ครวญ ต่อมาเขาก็ขุดกล่องออกมาจากใต้เตียง เมื่อเปิดออกก็มีเงินอีแปะนับร้อยเหรียญที่เขาเก็บสะสมไว้ช่วงนี้กับยารักษาแผลอีกหนึ่งขวด
เขามองยารักษาแผล แผงคุณสมบัติก็ปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ
「ยาห้ามเลือด (ของตกเกรด) ฟื้นฟูค่าชีวิตได้ 10 แต้ม」
“ต่อไปยังมีที่ต้องใช้เงินอีก แต่ว่า... จะเห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วยก็ไม่ใช่เรื่อง”
หยางหลิงส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วก็ป้อนยาห้ามเลือดให้จางเหว่ย พลางป้อนน้ำให้สองอึก
เขาคอยสังเกตแผงคุณสมบัติของจางเหว่ย
มองดูค่าชีวิตของอีกฝ่ายค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ
ประมาณหนึ่งนาที ก็เพิ่มขึ้น 1 แต้ม
เมื่อค่าชีวิตขยับผ่าน 10 แต้ม จางเหว่ยก็เริ่มมีสัญญาณฟื้นคืนสติ
“ยาตกเกรดก็จริง แต่สรรพคุณบอกว่าฟื้นฟูค่าชีวิต 10 แต้มก็คือ 10 แต้ม ตรงเผงไม่มีผิดเพี้ยน”
“เจ็บแทบตาย นี่ข้าหลุดออกจากเกมแล้วรึยังเนี่ย?”
จางเหว่ยพึมพำครวญคราง เขาพยายามจะลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ
“นายยังไม่ได้ออกจาก ‘ดินแดนเทพ’ หรอก”
หยางหลิงว่า
“ห๊ะ!?”
จางเหว่ยเบิกตากว้าง แล้วร้องด้วยความดีใจ
“นี่ นายเป็นผู้เล่น!?”
“ไร้สาระ ไม่ใช่ผู้เล่นใครมันจะยอมช่วยนายกัน?”
หยางหลิงว่า
“เร็วเข้า บอกทีว่าจะออกจากเกมยังไง! ข้าติดอยู่ในนี้ครึ่งเดือนแล้ว ตายทั้งเป็นเลย!
‘ดินแดนเทพ’ พวกนี้มันทำโดยพวกสารเลว! สารเลวแท้ๆ!!”
จางเหว่ยคว้าแขนของหยางหลิงไว้แน่น พูดด้วยความตื่นเต้น
ใจของหยางหลิงก็กระตุกวูบ ฝ่ายนั้นก็หาทางออกไม่ได้เหมือนกันรึนี่
เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“นายใจเย็นก่อน ฉันก็ไม่มีทางออกจากที่นี่เหมือนกัน กำลังว่าจะถามนายดูว่ามีทางไหนไหม”
“นายก็ไม่มีวิธีเหรอ?”
จางเหว่ยรู้สึกชะงัก งึมงำกับตัวเอง
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…”
หยางหลิงไม่รบกวนเขา หันกลับไปซ่อมเสียมของตัวเอง
เขายังเก็บเงินได้ไม่พอที่จะเปลี่ยนเป็นเสียมที่ดีกว่า ดังนั้นเสียมที่แจกมานี้ต้องใช้อย่างทะนุถนอม มันคือสิ่งสำคัญที่สุดของเขา!
“มันต้องมีบั๊กแน่ๆ พวกมันคงกำลังเร่งซ่อมแซมอยู่ พอซ่อมเสร็จพวกเราก็ออกไปได้”
ดูเหมือนจางเหว่ยจะโน้มน้าวตัวเองสำเร็จ แล้วหันมามองหยางหลิง
“นายชื่ออะไรเหรอเพื่อน?”
“หืม?”
ในดวงตาของหยางหลิงมีประกายผิดปกติวาบขึ้น
“นายไม่รู้ชื่อฉันรึ?”
ฝ่ายนั้นมองไม่เห็นแผงคุณสมบัติรึ?
“ข้าควรรู้ชื่อเจ้าด้วยรึ? หรือว่าเจ้าดังมากที่นี่?”
จางเหว่ยดูมึนงง
สีหน้าหยางหลิงเริ่มเคร่งขรึม
“วันนี้นายขุดเหมืองแล้วรู้สึกอะไรผิดปกติไหม?”
เขาเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเก็บหินผลึกอัคคีไม่ได้แม้แต่หนึ่งตำลึง
หากอีกฝ่ายมองไม่เห็นแผงคุณสมบัติ ก็เป็นไปได้สูงว่าจะไม่มีค่าประสบการณ์
ไม่มีค่าประสบการณ์มาช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้ากับปวดกล้ามเนื้อ โดยไม่ผ่านการฝึกฝน แล้วจะขุดหินผลึกอัคคีได้ยังไง?
“ผิดปกติ? ก็มีสิ!”
“ก็หินผลึกอัคคีนี่มันแข็งจะตาย ข้าขุดยังไงก็ไม่เข้าเลยนะ! ครึ่งตำลึงนั่นข้ายังงัดแงะออกมาจนตัวตายแน่ะ!”
ใบหน้าจางเหว่ยเขียวคล้ำ
“‘ดินแดนเทพ’ นี่พวกคนทำมันเหี้ยชิบหายจริงๆ!”