ดึกมากแล้ว
วิทยาลัยทหารอันดับหนึ่ง หอพักนักเรียนชาย
มีแสงจาง ๆ ส่องออกมาจากใต้ผ้าห่ม
เลอนนอนตะแคงอยู่ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวจนมิด ยืนยันว่าเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนหลับสนิทแล้ว จึงค่อยมองกลับไปที่เทอร์มินัล
บนหน้าจอมีตัวอักษรตัวใหญ่เรืองอยู่
【แพลตฟอร์มเกมเอสเอเอ็ม — โซนเฉพาะตัวละครหญิงเสมือน】
เลอนหน้านิ่งเป็นปลิด
แค่ดูดูเล่น ไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย
เขาคลิกเข้าไปที่เกมที่เผยแพร่ล่าสุดอย่างคล่องแคล่ว หน้าปกสีสันฉูดฉาดต่าง ๆ ทะลักเต็มจอทันที
เลอน: "..."
ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ไปเดินโซนนี้ เขาก็ยังเข้าไม่ถึงรสนิยมของบริษัทเกมเหล่านี้อยู่ดี
ตัวละครใบนี้ดวงตากว้างเกือบครึ่งหน้า
เลื่อนผ่าน
อันถัดไป ผมหยิกสีชมพู หูฟูขนากหกข้าง อกยังคล้องพลอยเปล่งประกายอยู่เป็นสาย
เลื่อนผ่าน
อันต่อไปยิ่งเหลือเชื่อกว่า
เลอนจ้องไปนานเท่าไรก็ไม่อาจบอกได้ว่าอันนี้อ้างอิงตัวละครหญิงเผ่าไหนกันแน่
เขาหน้าเฉย ๆ แล้วเลื่อนลงต่อ
จะทำยังไงได้ล่ะ
ภาพถ่ายของตัวละครหญิงของจริงมีน้อยจนนับได้ ของที่เผยแพร่สาธารณะก็มีหมุนเวียนอยู่แค่ไม่กี่คลิป บริษัทผู้ผลิตส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นตัวละครหญิงของจริงแม้แต่ครั้งเดียว งานที่ออกมาเป็นอะไรก็ไม่แปลกใจ
เลอนไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว
จนกระทั่งนิ้วเลื่อนผ่านหน้าจออีกครั้ง
ภาพหนึ่งแวบผ่านสายตาไป
มือเขาหยุดกึก
สองวินาทีผ่านไป
แล้วค่อย ๆ เลื่อนกลับ
เด็กสาวในภาพยืนอยู่หน้าประตูที่เปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง ร่างกายเอียงเล็กน้อยเหมือนกำลังจะเดินจากไป แต่กลับหันหน้ากลับมาในนาทีสุดท้าย
เส้นผมสีดำสนิทถูกลมจากหลังประตูพัดปลิว เผยใบหน้างดงามจนเกือบจะเปล่งประกาย
มือที่ส่งออกไปหยุดค้างอยู่กลางอากาศ เหมือนรอคนสักคนที่ยังไม่ตามมา
และหลังเธอ—
หลังประตูคือแมกไม้หมู่ดาวเต็มขอบฟ้า
ท่ามกลางความลึกของแสงดาว โครงสร้างวังหลวงอันยิ่งใหญ่จมอยู่ในยามค่ำ ทะเลลึกเรืองแสงสีน้ำเงินเข้ม ดาวเคราะห์ขนาดมหึมาที่ไม่คุ้นเคยลอยห้อยอยู่บนขอบฟ้า
โลกที่ต่างกันอย่างแสงเงาที่แตกร้าว ซ้อนทับกันอยู่เบื้องหลังเธอ
แต่เธอกลับยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของทุกโลก
ส่งมือออกมาจากหน้าจอ
ใต้หน้าปกมีเพียงตัวอักษรเดียว
【นาง】
เลอนลืมว่าต้องเลื่อนลงต่อ
เขาจ้องมือที่ส่งมาหาตัวเองอยู่สองสามวินาที
แม้จะรู้ว่ามันเป็นแค่รูปภาพที่ขยับไม่ได้ ก็เกิดภาพหลอนขึ้นในใจอย่างไม่มีเหตุผล
เหมือนว่าถ้ายื่นมือไปให้ เธอจะพาเขาไปยังอีกโลกหนึ่งจริง ๆ
เลอนกดเข้าไปดูคลิปโปรโมท
———
ไม่มียานรบอันยิ่งใหญ่
ไม่มีสงคราม
แม้แต่ดนตรียังเบาจนน่าประหลาดใจ
เมื่อภาพสว่างขึ้น มันเป็นเพียงห้องหนึ่งที่แสงแดดสาดเข้ามาจนอบอุ่น
เด็กสาวกอดแขนซบหน้าหลับอยู่บนโต๊ะ
ผมสีดำกระจายอยู่ระหว่างสองแขน ครึ่งหน้ากดลงไป มองเห็นเพียงแก้มขาวนุ่มอีกด้านเท่านั้น
นอกหน้าต่างมีนกอะไรสักตัวร้องขึ้นมาหนึ่งครั้ง
ขนตาราวลูกผู้หญิงขยับขึ้น
ผ่านไปอีกสองสามวินาที เธอถึงได้เบิกตาตื่นอย่างมึนงง
แก้มถูกแขนทับเกิดรอยแดงจาง ๆ ผมก็เละเทะเพราะเพิ่งตื่น
เธอดูเหมือนยังไม่ฟื้นเต็มที่ มองกล้องอย่างงงงวยสองวินาที
แล้วจึงจำได้ว่าเป็นใคร
ดวงตาค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นสันแหลม
"มาแล้วหรือเนี่ย?"
ดนตรีดังขึ้นในนาทีนั้น
วินาทีถัดมา ภาพเปลี่ยนฉากอย่างฉับพลัน
ทางเดินยาวในโรงเรียนที่แสงแดดสว่างไสว เด็กสาวกอดหนังสือวิ่งเลาะผ่านฝูงชน วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันมาโบกมือใส่กล้อง
"เร็ว ๆ จะสายแล้ว!"
ภาพเปลี่ยนอีก
ในวังหลวงโบราณอันยิ่งใหญ่ เธอแต่งชุดงามราชาศัพท์นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงเด่น มือแกล้ง ๆ พยุงคางอย่างเหงาหงอย เงยหน้าขึ้นมองลงมา
ท่ามกลางมหาสมุทรทรายกว้างใหญ่ เธอขี่อยู่บนหลังอสูรกายยักษ์ เส้นผมถูกลมพัดยุ่งเหงิด ก่อนจะหันหลังกลับมาแล้วยื่นมือออกมา
"จับให้แน่ ๆ นะ!"
ใต้ทะเลลึก หางปลาสีเงินอมฟ้าแวบผ่านไป
เด็กสาวหันขวับมาทางแสงน้ำที่กระพริบระริก ปลายนิ้วที่ส่งออกไปเกือบจะแตะกล้อง
ยานรบพุ่งทะลุหมู่ดาวเป็นร้อยสายพันสาย เธอกอดเข่านั่งหน้าช่องแว่นขนาดมโหฬาร แก้มข้างถูกแสงดาวไกลโพ้นส่องสว่าง
ภาพเปลี่ยนฉากถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
โรงเรียน บัลลังก์ ทะเลลึก สมรภูมิ หมู่ดาว...
เสื้อผ้าคนละชุด อัตลักษณ์คนละแบบ ชีวิตคนละแบบ
แต่ทุกครั้งที่หันกลับมา—
ก็คือคนคนเดียวกัน
จังหวะดนตรีไปถึงจุดสูงสุด ทุกภาพก็หายไปพร้อมกัน
ท่ามกลางความมืด อักษรสีขาวบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ
【ถ้าทุกการพบกัน ล้วนเป็นเธอด้วยล่ะ?】
วินาทีถัดมา
ภาพกลับมาที่ห้องเล็กเมื่อตอนเริ่มแรก
เด็กสาวที่เพิ่งตื่นนั่งขึ้นแล้ว ผมยังเละเทะเหมือนเดิม
เธอสังเกตเห็นว่ากล้องยังอยู่ตรงนั้น จึงหันมามองอย่างแปลกใจ
"ทำไมยังอยู่ตรงนี้ล่ะ?"
เงียบลงสองวินาที
เธอจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้
ระยะห่างแทบไม่มีเหลือ ใบหน้านั้นเกือบจะเต็มทั้งหน้าจอ
เด็กสาวจ้องกล้องอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างทันทัน
"ไม่ยอมไปไหนจากฉันสินะ?"
ภาพดับลงโดยสิ้นเชิง
ตัวอักษรหนึ่งตัวปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ
【นาง】
【นายจะพบเธอในโลกไหน?】
คลิปโปรโมทจบลง
ใต้ผ้าห่มเงียบงันผิดปกติ
เลอนจ้องหน้าจอที่ดับลงแล้ว แทบไม่ขยับเป็นเวลาครึ่งวัน
สองสามวินาทีต่อมา เขาเงียบ ๆ ลากแถบเดินหน้ากลับไปที่จุดเริ่มต้น
"มาแล้วหรือเนี่ย?"
รอบที่สอง
แล้วก็รอบที่สาม
เมื่อเลอนได้สติ คำว่า "ไม่ยอมไปไหนจากฉันสินะ" ก็ไม่รู้ว่าได้ฟังไปเป็นรอบที่เท่าไรแล้ว
"..."
เขารีบกดออกจากหน้าเล่นวิดีโอทันที
ก็แค่ตัวละครหญิงเสมือน มีอะไรน่าดูกันเล่า
สิบวินาทีต่อมา
เลอนกดเปิดแพลตฟอร์มเอสเอเอ็มขึ้นมาอีกครั้ง
แน่นอน ไม่ได้ตั้งใจจะดูซ้ำ
เขาแค่รู้สึกว่า สิ่งดี ๆ แบบนี้ควรแบ่งปันให้คนอื่นได้รับรู้บ้าง
เลอนคัดลอกลิงก์ แล้วกดเข้าไปที่กลุ่มหอพักอย่างคล่องแคล่ว
[เลอน: หลับกันหรือยัง?]
ข้อความเพิ่งส่งไปได้
[ฮอลล์: ยังไม่ตาย]
[วิก: จะพูดอะไรก็พูดมา จะได้เข้านอน]
[อาร์โน: หกโมงเช้าพรุ่งนี้มีการฝึก]
เลอน: "..."
ทั้งห้องยังไม่หลับกันเลยนี่?
เขาโยนลิงก์ลงไปด้วยหน้านิ่งเป็นปลิด
[เลอน: ดูอะไรหน่อย]
[เลอน: ลิงก์]
[ฮอลล์: ?]
[วิก: กลางดึกดื่นจะให้ดูเกมเหรอ?]
[อาร์โน: ตัวละครหญิงเสมือน? ไม่ดู]
[ฮอลล์: ครั้งก่อนส่งตัวหูสี่ข้างมานั้น เรื่องยังไม่จบกับนายเลยนะ]
เลอนยอมอธิบายเป็นครั้งแรกในรอบชั่วนิจ
[เลอน: อันนี้ไม่เหมือนเดิม]
แล้วกลุ่มก็เงียบไป
หนึ่งนาที
สองนาที
ไม่มีใครพูดสักคน
เลอนก็ไม่รีบ
และเหมือนอย่างที่คาด ก่อนนานเกินรอ—
[ฮอลล์: ?]
[ฮอลล์: อันนี้มาจากไหน?]
[เลอน: เพิ่งไปเจอมา]
อาร์โนที่ประกาศว่า "ไม่ดู" ก็โผล่มาด้วย
[อาร์โน: อันนี้เป็นโมเดลสามมิติจริงเหรอ?]
[ฮอลล์: ไม่เหมือน]
[วิก: เทคโนโลยีตอนนี้ไปไกลขนาดนี้แล้วเหรอ?]
เลอนยักคิ้ว
[เลอน: ก็นายพวกบอกว่าไม่ดูไม่ใช่เหรอ?]
ไม่มีใครสนใจเขา
ผ่านไปสักพัก ห้องนอนก็ยังเงียบ
สี่เตียง ผ้าห่มสี่ผืน ไม่มีใครเอ่ยปากสักคำ
[อาร์โน: ตอนท้ายที่โน้มตัวเข้ามานี่เหมือนจริงมาก]
สองวินาทีต่อมา
[ฮอลล์: นายดูถึงตอนจบแล้วเหรอ?]
[วิก: ก็บอกว่าไม่ดูไง?]
[อาร์โน: ...]
[อาร์โน: ศึกษาเรื่องโมเดลสามมิติ]
[เลอน: อ๋อ]
[ฮอลล์: อ๋อ]
[วิก: อ๋อ]
[อาร์โน: ไปให้พ้น]
เลอนข่มขันหัวเราะ เตรียมจะออกจากกลุ่ม แต่แล้วข้อความก็เด้งขึ้นมาอีก
[ฮอลล์: ลิงก์อย่าลบ]
ต่อจากนั้นทันที
[อาร์โน: และอย่าส่งออกไปที่อื่นด้วย]
[วิก: ใครจะเอาของแบบนี้ไปเผยแพร่ล่ะ]
[ฮอลล์: เข้านอนละ]
เลอนเห็นดีเห็นงามกับสิ่งนี้อย่างถึงที่สุด
จริงอย่างนั้น
กลางดึก นักเรียนทหารทั้งหลายแอบซุกอยู่ใต้ผ้าห่มศึกษาตัวละครหญิงเสมือน อะไรกัน จะมีอะไรน่าไปอวดคนอื่นเล่า?
สามนาทีต่อมา เทอร์มินัลสว่างขึ้นอีก
[ฮอลล์: ?]
[ฮอลล์: ใครส่งไปห้องสามเนี่ย?]
[อาร์โน: ไม่ใช่ฉัน]
[วิก: ก็ไม่ใช่ฉัน]
[ฮอลล์: งั้นทำไมคนห้องสามถึงมาถามฉันว่าเกมนี้เปิดให้เล่นเมื่อไร?]
กลุ่มเงียบกริบ
สิบวินาทีต่อมา
[อาร์โน: ...]
[อาร์โน: ห้องห้าก็มีแล้ว]
[เลอน: ?]
ผ่านไปอีกครึ่งนาที
[วิก: วิทยาลัยทหารที่สองมีตั้งแต่เมื่อไร?]
[ฮอลล์: ???]
เลอนมองข้อความไหลเข้ามาต่อเนื่องเร็วดั่งพายุ
"..."
ก็บอกกันว่าไม่ให้เผยแพร่ไม่ใช่เหรอ?
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
บนสตาร์เน็ต บอร์ดสนทนาเกมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง ก็มีกระทู้ใหม่เกิดขึ้นโดยไม่ส่งเสียงกระซิบ
[ใครเจอเกมใหม่ของแพลตฟอร์มเอสเอเอ็มเรื่องนางบ้าง? ซีจีแบบนี้ใครก็ต้านไม่ได้!]
กระทู้เพิ่งโพสต์ได้ไม่นาน จำนวนผู้เข้าชมก็เริ่มไต่ขึ้น
[ความคิดเห็นที่ 1: วางลิงก์ไว้ก่อน ไปดูเอง]
[ความคิดเห็นที่ 2: ตัวละครหญิงเสมือนอีกแล้วเหรอ? ไม่เชื่อ]
[ความคิดเห็นที่ 7: ดูจบกลับมาแล้ว... มีของจริง]
[ความคิดเห็นที่ 11: เหตุผลบอกฉันว่านี่คือโมเดลสามมิติ แต่ดวงตาบอกว่ามันของจริง]
[ความคิดเห็นที่ 16: +1]
[ความคิดเห็นที่ 23: คนข้างบนยังไม่ได้เล่นเลย แต่ติดเบ็ดลึกจนหางเบ้แล้ว]
[ความคิดเห็นที่ 27: ครู่ผมเข้าใจทุกอย่าง แต่ทำไมเธอถึงถามผมตอนจบว่าไม่ยอมไปไหนจากเธอหรือเปล่า?]
[ความคิดเห็นที่ 31: ฉันเชื่อ ครั้งนี้มันต่างจริง ๆ!]
[ความคิดเห็นที่ 35: ไหนบอกมาว่าเมื่อไรจะเปิดให้เล่น กระเป๋าตังหิวโหยอยู่แล้ว!]
[ความคิดเห็นที่ 42: ไม่มีใครสังเกตโลกกลาง ๆ เหรอ? คนบนบัลลังก์อันนั้นก็เป็นเธอเหมือนกันเหรอ?]
[ความคิดเห็นที่ 48: งั้นเกมนี้เล่นยังไงกันแน่?]
[ความคิดเห็นที่ 53: ไม่รู้ หน้าผู้ผลิตมีแค่ซีจีคลิปเดียวนี่แหละ]
[ความคิดเห็นที่ 57: เมียใจดีเมื่อไรจะเปิดตัวเนี่ย?]
[ความคิดเห็นที่ 61: พวกฝันเป็นชายเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางไปให้พ้น นั่นเป็นเมียฉันชัด ๆ]
[ความคิดเห็นที่ 65: ...]
กระทู้ยังถูกโพสต์ตอบซ้อนกันต่อไปไม่หยุด
มีคนจับภาพตอนที่เธอหันขวับกลับมา มีคนเปิดซ้ำคำว่า "ไม่ยอมไปไหนจากฉันสินะ" ตอนท้ายวนไปวนมา แถมมีคนเริ่มกวาดดูภาพเฟรมต่อเฟรม เพื่อศึกษาโลกทั้งหลายที่แวบผ่านไปในคลิปแล้ว
เสียดายที่ไม่มีใครรู้คำตอบ
หน้าผู้ผลิตของเกมนางมีแค่คลิปโปรโมทเดียวนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ
และยิ่งรู้อะไรน้อยเท่าไร คนก็ยิ่งคับแค้นใจเท่านั้น
ฐานผู้เล่นไหลบ่าตามลิงก์เข้าสู่แพลตฟอร์มเอสเอเอ็มเป็นเลบผ่าน
ในพื้นที่สีขาวสะอาด
ถงซิงเหมียนกำลังทายข้างแก้ม จ้องอยู่ที่หน้าจอระบบหลังบ้าน
[ยอดเล่น: 27]
ห้านาทีผ่านไป
[ยอดเล่น: 146]
ความคาดหวังบนใบหน้าถงซิงเหมียนค่อย ๆ จางหาย
ด้วยความเร็วแบบนี้ อย่าพูดถึงค่าความรักใคร่หนึ่งร้อยล้านเลย
รอถึงตอนที่เธอจะตายเป็นครั้งที่สอง คลิปนี้จะทะลุหมื่นหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ด้วยซ้ำ
"ตงตง"
"คะ?"
"แพลตฟอร์มเอสเอเอ็มจำกัดการแสดงผลของเราใช่ไหม?"
ระบบ 0130 กำลังค้นข้อมูลอยู่หลังบ้าน หนวดเล็ก ๆ สองเส้นทอยรัวจนวนเป็นวง
"ไม่ใช่นะ ข้อมูลหลังบ้านแสดงว่าทุกอย่างปกติดี..."
ถงซิงเหมียนถอนหายใจ
ก็ว่าอยู่จริง
ก้าวแรกของการก่อตั้งธุรกิจ คือตายด้วยไม่มีใครเห็น
เธอเพิ่งจะเตรียมปิดหลังบ้าน
ตัวเลขก็กระโดดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขอ
[ยอดเล่น: 1,472]
มือถงซิงเหมียนหยุดค้าง
"?"
เธอกดรีเฟรชอีกครั้ง
[ยอดเล่น: 23,417]
"..."
ถงซิงเหมียนค่อย ๆ นั่งตัวตรงขึ้น
ระบบ 0130 ข้าง ๆ ก็หยุดหมุนหนวด
มนุษย์หนึ่งกับระบบหนึ่ง จ้องหน้าจอหลังบ้านตาไม่กะพริบ
คอมเมนต์ รายการโปรด แชร์ พุ่งขึ้นพร้อมกันอย่างเร่าร้อน ยอดเล่นแทบจะทุกครั้งที่รีเฟรชก็เหวี่ยงขึ้นไปได้อีกพุ่งใหญ่
"เหมียนเหมียน!"
"ฉันเห็นแล้ว!"
ดวงตาถงซิงเหมียนสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
"ตงตง"
"ค่ะ!"
"เรากำลังจะดังใช่ไหม?"
ระบบ 0130 พยักหน้าหงึกหงัก
"น่าจะใช่ค่ะ!"
ถงซิงเหมียนยังไม่ทันจะมีความสุขเท่าไร
วินาทีถัดมา—
[ค่าความรักใคร่ +1]
เธอตั้งใจเต็มร้อย
ทันทีตามมา
[ค่าความรักใคร่ +3]
[ค่าความรักใคร่ +7]
การแจ้งเตือนเพิ่มเติมหลังจากนั้นหลั่งไหลออกมารัวรัว
ถงซิงเหมียนจ้องตัวเลขที่เด้งออกมาไม่หยุด แล้วในที่สุดก็ยิ้มได้
ค่าความรักใคร่ก้อนแรกที่เป็นของเธอจริง ๆ นับตั้งแต่มาอยู่โลกใบนี้
เข้าบัญชีเรียบร้อย
——
ช่วงเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของจักรวาล
"เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน"
ชายหนุ่มล้มตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเหงาหงอย ปิดสตรีมไปด้วยท่าทางเซ็ง ๆ
ในห้องแล้งยังมีผู้ชมส่งข้อความรัวจนหน้าจอเต็ม
[ดูอีกคลิปสิ!]
[อันเมื่อกี้ยังด่าไม่จบเลย!]
[นับถือ ขอร้อง ไปเดินโซนตัวละครหญิงเสมือนหน่อย วันนี้ของใหม่ขึ้นกองใหญ่เลย]
ชายหนุ่มกวาดตามอง แล้วเอ่ยหัวเราะเย้ยหยัน
"มีอะไรน่าดูกันเล่า"
"เปลี่ยนสีผม เปลี่ยนคู่หู แล้วสวมเทมเพลตตัวละครหญิงเข้าไป ก็ยังมีแต่ของซ้ำ ๆ งั้นแหละ"
ในฐานะสตรีมเมอร์เกมปากคมที่มีชื่อเสียงโด่งดังของแพลตฟอร์มเอสเอเอ็ม เกมตัวละครหญิงเสมือนที่เขารีวิวมาตลอดหลายปี ไม่พันก็แปดร้อย
เบื่อมานานแล้ว
สตรีมปิดแล้ว ชายหนุ่มหาวยาว กำลังเตรียมจะออกจากแพลตฟอร์ม
แต่หน้าแรกกลับรีเฟรชขึ้นในจังหวะนั้นพอดี
ใบหน้าเด็กสาวที่ไม่คุ้นเคย แวบผ่านสายตาไป
มือที่เลื่อนผ่านอย่างเซ็ง ๆ หยุดค้าง
ชื่อเกมมีเพียงตัวอักษรเดียว
—《นาง》
ชายหนุ่มจ้องอยู่สองสามวินาที
แล้วเหลือบมองมุมขวาล่าง
เวลาเผยแพร่: สี่สิบเจ็ดนาทีก่อน
ยอดเล่น—
[301,742]
"..."
ความง่วงบนใบหน้าชายหนุ่มหายไป
บัญชีใหม่ที่เพิ่งลงทะเบียน พร้อมคลิปโปรโมทหนึ่งคลิป
สี่สิบเจ็ดนาที สามแสนยอดเล่น
เขาจ้องตัวเลขนั้นอยู่สองวินาที ก่อนจะหัวเราะออกมาหนึ่งครั้ง
"จ้างคนอัดยอดหนักจังนะ"
วินาทีถัดมา
ห้องแล้งที่ปิดไปแล้ว กลับสว่างขึ้นอีกครั้ง
[สตรีมเมอร์ที่คุณติดตาม "เย่เกอะพี่คนดีไม่ด่าคนจน" เริ่มถ่ายสดแล้ว]]