【จุดฝากอัปเกรดสมอง+หน้าตา+รูปร่าง ฝากไว้แล้วรับทั้งสามอย่างแบบคูณสอง! อย่าลืมมารับในบทสุดท้ายหลังเรื่องจบนะ】
【คนเราชอบไม่เหมือนกัน ผู้เขียนจะพัฒนาฝีมือต่อไป พยายามไม่เขียนจุดผิดพลาดทางสติปัญญาชัด ๆ ทุกคนอย่าโจมตีผู้เขียนเลยนะ】
【ผู้เขียนคลั่งไลก์มาก ความคิดเห็นไหน ๆ ก็อ่านและกดไลก์เกือบหมด ถ้ามีข้อผิดพลาดแล้วแก้ได้ก็จะแก้】
ขอเพิ่มอีกประโยค: ผู้เขียนได้เงินวันละสิบกว่าหยวนก็ยังเขียนวันละเจ็ดแปดพันคำได้ เพราะรักการปล่อยจินตนาการออกมาจริง ๆ เรื่องอัปมงคลทั้งหลายจงไปให้ไกลจากฉัน อย่าบังคับให้ฉันด่า!
-
【ติ๊ง! เกมทดสอบเริ่มต้นแล้ว ผู้เล่นโปรดรีบหนีไปยังพื้นที่ปลอดภัย!】
หลังเสียงปืนดัง “ปัง” ความคิดของหนิงเซี่ยก็ดับวูบลง
แต่ชั่วอึดใจถัดมา ความเจ็บแปลบที่ผิวหนังก็ปลุกเธอให้ตื่น
จากนั้นก็มีเสียงกลไกดังขึ้นในหูของหนิงเซี่ยอย่างกะทันหัน
“อะไรกันเนี่ย? ฉันไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?”
เธอยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ความเจ็บแปลบแหลมคมถี่ระรัวก็พุ่งเข้ามาอีกระลอก
“อ๊า!” ความเจ็บจากรอยกัดบนแขนทำให้เธอร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
พอลุกขึ้นนั่งจากพื้น เธอก็พบด้วยความตกใจว่าตัวเองน่าจะอยู่ในถ้ำใต้ดินแห่งหนึ่ง
ผนังดินรอบตัวมีรูเล็ก ๆ เต็มไปหมด รูแต่ละรูมีขนาดพอ ๆ กับนิ้วมือ
ฟิ้ว ๆ!
ขณะที่เธอเพ่งมอง รูเล็ก ๆ เหล่านั้นก็มีงูตัวจิ๋วนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน
ลำตัวสีเขียวอมฟ้าของพวกมันเปล่งประกายประหลาด ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หนิงเซี่ยอย่างดุดัน
หนิงเซี่ยเตรียมตัวไว้แล้ว จึงเบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว
เธอไม่มีเวลาสนใจว่ารอยกัดเมื่อครู่มีพิษหรือไม่ รู้เพียงว่าจะปล่อยให้งูพวกนี้กัดตัวเองอีกไม่ได้!
แต่ถึงจะหลบได้ว่องไวแค่ไหน เธอก็เหมือนจะอยู่ใต้ดิน แถมงูที่พุ่งออกมาจากรูเล็ก ๆ ก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ความคล่องแคล่วของงูบวกกับเขี้ยวแหลมคม ทำให้ไม่นานร่างของหนิงเซี่ยก็เต็มไปด้วยรอยเลือด
หนิงเซี่ยร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนกัดฟันทนความเจ็บนั้น
อย่างน้อยตลอดสามถึงห้านาทีที่หลบอยู่ ร่างกายก็มีเพียงความเจ็บปวด ไม่มีอาการผิดปกติอื่น
อย่างน้อยเธอก็พอเข้าใจได้ว่างูตัวจิ๋วพวกนี้ไม่มีพิษ
แต่จะเอาแต่หลบไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่ทางออก
รูงูมีมากเกินไป หากทุกรูมีงูอยู่ข้างในนับไม่ถ้วน แค่จำนวนก็ถมเธอจนตายได้แล้ว
เมื่อเห็นเช่นนี้ หนิงเซี่ยจึงได้แต่กัดฟันทนความเจ็บ แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน
แม้จะมีแสงสลัว ๆ ส่องลงมาจากข้างบน แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ การปีนขึ้นไปเป็นทางรอดเพียงทางเดียว
ท่ามกลางความโกลาหล เพื่อหลบงูตัวจิ๋วที่พุ่งเข้ามาทีละตัว หนิงเซี่ยจึงได้แต่กัดฟันใช้มือคว้ารูงูบนผนัง แล้วพยายามปีนขึ้นไปสุดแรง
ข่าวดีคือ งูตัวจิ๋วพวกนี้ปีนขึ้นด้านบนไม่เป็น
แต่ข่าวร้ายคือ ทุกครั้งที่เธอเกาะรูงูได้รูหนึ่ง ก็เหมือนจะมีงูตัวจิ๋วข้างในได้กลิ่นและพุ่งออกมาโจมตีเธอ
“ฟ่อ ๆ...”
เสียงลิ้นงูดังถี่ระรัว หนิงเซี่ยพยายามอย่างสุดกำลังที่จะไม่สนใจความรู้สึกขนลุกจากเสียงพวกนั้น แล้วกัดฟันปีนต่อไป
แต่นิ้วมือยังพอเกี่ยวรูงูเล็ก ๆ พวกนั้นได้ ส่วนเท้ากลับยันผนังให้มั่นคงไม่ได้
ดังนั้นเมื่อปีนขึ้นไปได้ช่วงหนึ่ง เธอก็จะไถลลงมาเล็กน้อยเพราะน้ำหนักตัวและกำลังที่มีจำกัด
งูตัวจิ๋วที่ดักรออยู่ก็จะฉวยโอกาสกัดเท้าและแขนของเธอ ฉีกเนื้อออกไปเป็นชิ้น ๆ
“อ๊า!”
เลือดหยดลงบนดินและดึงดูดงูตัวจิ๋วเข้ามามากขึ้น หนิงเซี่ยถูกกัดจนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
แต่เธอเป็นคนหัวดื้อ ยิ่งถูกทรมานมากเท่าไร ก็ยิ่งกัดฟันทนได้มากเท่านั้น
“ฮู่ว ๆ—”
เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่
เท้ายังพอทนได้ อย่างไรเสียก็สวมรองเท้าและมีกางเกงปกป้องอยู่ งูจึงกินเนื้อของเธอได้ไม่เร็วนัก
แต่นิ้วมือกับฝ่ามือของเธอต้องเกาะรูงูเพื่อปีนขึ้นไป ทว่าข้างในรูงูกลับเต็มไปด้วยงูตัวจิ๋ว
ไม่นาน งูตัวจิ๋วที่ตามกลิ่นเลือดออกมาก็จ้องเล่นงานนิ้วมือของเธอ แล้วกัดเอาเนื้อไปทีละคำ
-
ตอนนี้หนิงเซี่ยเหงื่อท่วมศีรษะ ใบหน้าซีดเผือดจนริมฝีปากไร้สีเลือด
ตอนนี้เธอเริ่มหมดแรงแล้ว ความเจ็บปวดกับการเสียเลือดทำให้สายตาพร่ามัว ริมฝีปากสั่นระริกไม่หยุด
แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เธอไม่กล้าห้อยตัวอยู่กลางอากาศ
ถ้าผ่อนแรงในที่แห่งนี้เมื่อไร เธอจะร่วงลงไปถึงก้นหลุมอย่างแรง และไม่มีทางรวบรวมความคิดที่จะปีนขึ้นมาเอาชีวิตรอดได้อีก
เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาของเธอก็แน่วแน่ขึ้นชั่วขณะ ก่อนกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแน่น
จากนั้นสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วปีนขึ้นไปอีกครั้ง!
แต่เนื้อที่นิ้วชี้ถูกงูตัวจิ๋วกัดกินไปแล้วครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลน
หนิงเซี่ยสูดหายใจลึก ๆ พยายามไม่สนใจกล้ามเนื้อทั่วร่างที่สั่นเทา
เหงื่อหยดแล้วหยดเล่าซึมออกมาจากแขนทั้งสองข้าง ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้สมองของเธอตึงเครียดถึงขีดสุด
พลั่ก! เธอเหวี่ยงแขนขวาขึ้นไปด้านบน แล้วใช้ทั้งห้านิ้วเกาะรูงูไว้แน่น
“อ๊า!”
เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้ง
งูตัวจิ๋วพุ่งออกมาจากรูงูอีกระลอก เลื้อยไปตามนิ้วมือแล้วกัดเนื้อบนฝ่ามือของเธอ
ความเจ็บที่ทับซ้อนกันทำให้แขนของหนิงเซี่ยสั่นอย่างรุนแรง
เพราะอ่อนแรงเกินไป เธอจึงอดไม่ได้ที่จะซบลำตัวท่อนบนแนบผนัง ริมฝีปากสัมผัสเข้ากับผนังดิน
แต่จังหวะนั้นเอง งูตัวจิ๋วตัวหนึ่งก็เลื้อยออกมาจากข้างใน แล้วกัดเข้าที่มุมปากของเธอพอดี
กลิ่นคาวเหม็นกับกลิ่นเลือดทะลักเข้ามาพร้อมกัน หนิงเซี่ยใช้มือขวาห้อยตัวอยู่ ร่างกายแทบจะรับไม่ไหวแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนี้ เธอก็โกรธแค้นจนคว้าหางงูไว้แน่น ก่อนใจแข็งยัดมันเข้าปากทั้งตัว!
“อยากกินฉันใช่ไหม? อยากกัดฉันใช่ไหม?”
งั้นก็ตายไปด้วยกัน!
ดวงตาของเธอราวกับมีเลือดเอ่อขึ้นมา เธอยัดงูตัวจิ๋วเข้าไปในปาก แล้วเคี้ยวอย่างแรง
งูกัดเธอ เธอก็กัดงู
เกล็ดของงูไม่ได้แข็งเท่าไรนัก ไม่นานกลิ่นคาวเหม็นกับรสขมก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก
ด้วยใจที่พร้อมจะสู้จนตายไปด้วยกัน เธอกลับกลืนงูตัวจิ๋วลงท้องได้ทั้งตัวจริง ๆ
ขณะที่คิดว่าตัวเองคงต้องตาย มือขวาซึ่งเกาะผนังดินอยู่กลับค่อย ๆ ร้อนขึ้น และเริ่มรู้สึกคันยิบ ๆ
เหมือนว่า...เหมือนจะมีเนื้อกำลังงอกขึ้นมา?
หนิงเซี่ยได้สติกลับคืนมา เธอแทบไม่อยากเชื่อว่าร่างกายจะไม่เจ็บเท่าเดิมแล้ว?
ดูเหมือนจะมีแรงกลับคืนมาบ้างด้วย?
เมื่อเห็นเช่นนี้ เธอจึงใช้มือซ้ายเกาะรูงู แล้วดึงมือขวาออกมา
เป็นอย่างที่คิด มือขวามีเนื้องอกขึ้นมาจริง ๆ
“งูพวกนี้ทำให้กระดูกงอกเนื้อได้งั้นเหรอ?!”
หนิงเซี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อพบเรื่องนี้ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
สถานที่แห่งนี้... งูพวกนี้...
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะคิดออก มือซ้ายที่สอดอยู่ในรูงูก็ถูกงูตัวจิ๋วสีเขียวนับไม่ถ้วนรุมโจมตี
ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้งทำให้เธอไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น หนิงเซี่ยก็เลิกคิดว่าทำไมถึงเกิดเรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้ขึ้น
เธอรู้แค่ว่าต้องปีนขึ้นไป!
เธอต้องหนีออกไปให้ได้!
เพราะงั้น ไม่เธอก็ตาย งูก็ตาย!
เธอจึงเกาะรูงูด้วยมือขวาอีกครั้ง แล้วปีนขึ้นไปหนึ่งก้าว
จากนั้นก็ใช้มือซ้ายที่สั่นเทาและเผยให้เห็นกระดูกคว้างูตัวจิ๋วตัวหนึ่ง ยัดเข้าปากตัวเองแล้วกัดลงไปอย่างแรง!
ฉัวะ ๆ—
ยิ่งกินงูมากเท่าไร บาดแผลบนร่างของเธอก็ยิ่งฟื้นตัวเร็วขึ้นเท่านั้น
เมื่อมีของช่วยสมานแผลแบบต่อเนื่องอยู่ หนิงเซี่ยก็มีแววตาไร้ความหวาดกลัว
อาศัยว่าตอนนี้มือเท้ายังใช้การได้ เธอคว้างูตัวจิ๋วที่พุ่งออกมาตัวหนึ่ง จับหัวมันไว้ แล้วเริ่มกินจากหาง
จากนั้นก็เคี้ยวไปพลาง ใช้นิ้วมือคว้าผนังไปพลาง พร้อมออกแรงถีบขาทั้งสองข้างขึ้นไปอย่างสุดกำลัง!