คืนก่อนประกาศผลสอบเกาเข่า แลกใบตอบรับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
“คุณจี้ไป๋ ฉันเอง หวัง!”
ผู้อำนวยการหวังที่วิ่งนำหน้าคนอื่น เคาะประตูห้องของจี้ไป๋
คำว่า “ฉันเอง” นั้นพูดได้ลื่นปากสุดๆ
ช่วงไม่กี่วันมานี้ ถ้าถามว่าใครตื่นเต้นที่สุด ก็ต้องเป็นผู้อำนวยการหวังแน่นอน!
การได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว!
สำหรับท่านอ๋องหลิวและนายอำเภอแล้ว ผลงานตอนนี้ของจี้ไป๋ทำให้พวกเขาได้แสดงหน้ามากที่สุด แค่อยากมีจุดเด่นเพิ่มเติมตอนรายงานต่อจังหวัด
แต่สำหรับผู้อำนวยการหวังแล้ว มันต่างกันโดยสิ้นเชิง!
ก็เหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งสิบล้าน สำหรับบิล เกตส์ กับคนธรรมดา ความหมายต่างกันคนละขั้ว
ตอนนี้ผู้อำนวยการหวัง ปฏิบัติต่อจี้ไป๋เหมือนพระเจ้า หวาดระแวงว่าจะบกพร่องอะไรเล็กน้อย
“จี้ไป๋ เธออยู่บ้านไหม?”
“จี้ไป๋?”
ไม่มีเสียงตอบรับ
สีหน้าผู้อำนวยการหวังเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขายกมือเคาะประตูอีกสองครั้ง แรงกว่าเดิม เสียงเคาะประตูดังก้องในโถงทางเดินที่เงียบเหงาหลายวินาทีกว่าจะหายไป
ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
เขาแนบหูฟังที่ประตู ด้านในเงียบสนิทไม่มีเสียงอะไรเลย
ไม่อยู่บ้านหรือ?
ผู้อำนวยการหวังหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาจี้ไป๋
เสียงเรียกดัง แต่ไม่มีคนรับ
ตอนนี้ หลี่เหม่ย ครูประจำชั้นที่ยืนอยู่ด้านหลังสีหน้าเปลี่ยนไป
“เดี๋ยวก่อน!”
หลี่เหม่ยที่ยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ
“ฟังสิ!”
ทุกคนกลั้นหายใจทันที
ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังแว่วๆ มาจากช่องประตู ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีคนรับ
จี้ไป๋อยู่บ้าน!
“จี้ไป๋ ฉันเอง หลี่เหม่ย เปิดประตูสิ?”
หลี่เหม่ยเบียดมาอยู่ด้านหน้า เสียงร้อนรนและแหลมสูง เคาะประตูแรงๆ
“จี้ไป๋! จี้ไป๋!”
ไม่ว่าคนข้างนอกจะเรียกยังไง ด้านในประตูก็ไม่มีเสียงตอบรับเลย
ครั้งนี้ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป!
คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?
ตอนนี้จี้ไป๋มีฐานะอะไร?
เขาเป็นอัจฉริยะระดับชาติ เป็นแก้วตาดวงใจที่ทำให้วงการคณิตศาสตร์ทั้งประเทศก้าวไปข้างหน้าได้อีกก้าวใหญ่!