ในห้องผู้ป่วยหนักไอซียู จี้ไป๋นอนอยู่บนเตียงปลอดเชื้อ มีเครื่องมือวัดต่าง ๆ ต่ออยู่กับตัว เส้นหัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ที่ทางเดินนอกห้อง นักวิชาการหวังและกลุ่มคนเฝ้าอยู่ตลอดทั้งบ่าย ไม่มีใครยอมไป
หลี่เหม่ยพิงกำแพง น้ำตาไหลไม่หยุด
มองดูเด็กหนุ่มที่นอนสงบอยู่บนเตียงผ่านกระจก เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจราวกับเข็มทิ่ม
สามปีแล้ว เธอรู้ดีกว่าใครว่าจี้ไป๋ไม่เหมือนเด็กคนอื่น ๆ
ตอนที่เธอเพิ่งเรียนจบมาสอนที่โรงเรียน 99 เธอยังเป็นเด็กสาวที่ไว้ผมหางม้า ถูกจัดให้ไปสอนห้องที่เลวที่สุดในโรงเรียน
วันแรกที่สอน มีเด็กเกเรเอาแมลงสาบปลอมวางในแฟ้มการสอนของเธอ ทำเอาเธอกลัวจนร้องไห้ออกมาตรงนั้น
เป็นจี้ไป๋ เดินมาอย่างท่าทางไม่เอาไหนพร้อมกับอมลูกอม เอาเด็กพวกนั้นไปจัดการที่ระเบียงทางเดิน พอกลับมาเขายื่นแฟ้มคืนให้เธอ พร้อมยิ้มแล้วพูดว่า "อาจารย์ไม่ต้องกลัว ต่อไปผมปกป้องอาจารย์เอง!"
ต่อมาเวลาเธอถูกผู้ปกครองกลั่นแกล้ง ถูกผู้บริหารโรงเรียนตำหนิ ก็เป็นเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอห้าปีคนนี้ ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ รับมือกับทุกเรื่องแทนเธอ
เขาอายุแค่สิบแปด แต่กลับเป็นผู้ใหญ่เกินวัย
สามปีที่ได้อยู่ด้วยกัน เธอไม่ทันรู้ตัวเลยว่าเด็กหัวดื้อที่เรียนไม่เอาถ่านคนนี้ แอบเข้ามาอยู่ในมุมที่นุ่มนวลที่สุดในหัวใจเธอนานแล้ว
"จี้ไป๋... นายต้องตื่นขึ้นมานะ..."
หลี่เหม่ยตาแดง กัดริมฝีปาก แก้มแดงวูบ
"ถ้านายตื่นขึ้นมาได้ ยังไง... ยังไงอาจารย์ก็..."
พูดยังไม่ทันจบ จู่ ๆ เธอก็เบิกตากว้าง จ้องเข้าไปในห้องผู้ป่วยอย่างไม่ละสายตา
บนเตียงนิ้วมือของจี้ไป๋ ขยับ!
"จี้ไป๋! จี้ไป๋ขยับแล้ว!!"
ทุกคนรีบรุมเข้าไปทันที
จริงด้วย นิ้วของจี้ไป๋ขยับเล็กน้อย ตามด้วยลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะนั้น ในดวงตาของเขาเหมือนซ่อนทะเลดาวที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น แสงแห่งปัญญาแทบจะล้นออกมา