“เฮ้ย! โคตรมันส์!!!”
“ฮ่าๆๆ! จี้ไป๋แม่งโคตรเท่!”
“ไอ้หนู แกไปแตะเกล็ดย้อนของฉัน! อาาาา ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
“ที่สำคัญคือตอนพูดประโยคนี้น้ำเสียงไม่ได้เว่อร์วังอลังการเลย เป็นแบบเรียบๆ แต่รู้เลยว่าแม่งทำได้จริง โคตรน่ากลัว!”
“โรงเรียนเก่าคือที่ที่เราได้แต่ด่าเองวันละพันรอบ แต่จะให้ใครมาว่ามันแม้แต่ครึ่งคำก็ไม่ได้! พูดได้โคตรจะดี! ฉันเรียนจบมาสิบปียังได้ยินประโยคนี้แล้วน้ำตาซึมเลย!”
“นี่คือที่หนึ่งของประเทศเหรอ? พูดจาเป็นบทเป็นกลอน! ประโยคเด็ดพูดออกมาได้ลื่นปรื๋อ!”
“ปีนี้ฉันจะเรียนจบแล้ว พอเห็นประโยคนี้น้ำตาไหลเลย! โรงเรียนฉันก็ซอมซ่อเหมือนกัน แต่ถ้าใครกล้าว่ามันไม่ดี ฉันจะเอาด้วยคนแรก!”
“คิดถึงโรงเรียนเก่าจัง! คิดถึงสนามกีฬาพังๆ ที่ด่าทุกวัน คิดถึงครูประจำชั้นที่สอนช้ามาสามปี คิดถึงตู้กดน้ำที่ซ่อมเท่าไหร่ก็ไม่หาย!”
“คนข้างบนอย่าพูดเลย ร้องไห้อยู่แล้ว”
……
ห้องสดโคตรเดือด!
จำนวนคนออนไลน์พุ่งสูงขึ้นไม่หยุด
หนึ่งหมื่น สองหมื่น สามหมื่น ห้าแสน... ทะลุหนึ่งแสนคนในพริบตา!
ฝั่งตรงข้าม นักศึกษาปริญญาโทหน้านี้ดำเป็นตับเป็ด อยากจะพูดอะไรแรงๆ กลับไปบ้าง แต่พอจะพูดคำก็ต้องกลืนลงคอ
ยังไงเขาก็เป็นลูกศิษย์คนโปรดของหัวหน้าอาจารย์หวง เป็นนักศึกษาโทตรงสายคณิตศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยตาน มีผลงาน SCI ระดับแรกสองชิ้น ถึงมองทั้งประเทศในรุ่นเดียวกันก็ถือว่ายืนอยู่บนยอดพีระมิด
ผลปรากฏว่า วันนี้ต่อหน้าคนทั้งประเทศหลายแสนคน กลับถูกนักเรียนมัธยมปลายอายุสิบแปดชี้หน้าบอกว่า “แกไปแตะเกล็ดย้อนของฉัน”?
แล้วยังเถียงไม่ได้อีก เพราะอีกฝ่ายยืนอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรม!