หอประชุมใหญ่ทั้งแห่งเงียบกริบราวกับหยุดหายใจในชั่วขณะเดียว
ทุกคน รวมถึงหัวหน้าอาจารย์หวง ต่างก็แข็งทื่ออยู่กับที่
จี้ไป๋... เขาจะทำอะไร?
เขาจะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานโกลด์บัค?
บ้าไปแล้ว!
เขาบ้าไปแล้วแน่ๆ!
ห้องสดหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คอมเมนต์จะหลั่งไหลถล่มทลายจนเต็มจอ:
“บ้าเอ้ย! เขาจะพิสูจน์เองงั้นเหรอ?”
“บ้าไปแล้ว! วันนี้เป็นวันอะไรกัน! กำลังจะเป็นสักขีพยานประวัติศาสตร์เลยเหรอ?!”
“เด็กม.ปลายอายุสิบแปดจะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานโกลด์บัค?! นิยายยังไม่กล้าเขียนแบบนี้เลย!”
“ผมกดอัดหน้าจอไว้แล้ว! ถ้าเขาพิสูจน์ได้จริง ผมก็จะเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์!”
“ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แค่ความกล้านี้ จี้ไป๋ก็สุดยอดแล้ว!”
...
ชายสวมแว่นตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะจนตัวเอนไปมา น้ำตาไหลออกมา ชี้นิ้วไปที่จี้ไป๋แล้วเยาะเย้ย:
“จี้ไป๋แกบ้าไปแล้วหรือไง? พิสูจน์ข้อสันนิษฐานโกลด์บัค?”
“ช่างเป็นลูกวัวไม่กลัวเสือจริงๆ แกรู้หรือเปล่าว่าข้อสันนิษฐานโกลด์บัคคืออะไร? นักคณิตศาสตร์ที่เก่งที่สุดในโลกศึกษามาสองร้อยกว่าปีแล้วยังพิสูจน์ไม่ได้!”
“อัจฉริยะทางคณิตศาสตร์กี่คนที่ใช้ทั้งชีวิตจมอยู่กับปัญหานี้! แกเป็นแค่นักเรียนม.ปลายอายุสิบแปด กล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง?”
“แกคิดว่าแกเป็นใคร? รามานุจันกลับชาติมาเกิด? เกาส์เกิดใหม่?”
“หุบปาก!!!”
เสียงตวาดดังลั่นขึ้นมาทันที
ชายสวมแว่นสะดุ้งไปทั้งตัว ไม่กล้าเชื่อสายตาว่าอาจารย์ของตัวเองเป็นคนพูด
อาจารย์ให้เขาหุบปากงั้นเหรอ?
หวงหมิงหยวนไม่ได้มองเขาเลยแม้แต่น้อย สายตาจ้องไปที่สูตรที่จี้ไป๋เขียนบนกระดานดำอย่างไม่วางตา สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงสั่นเครือ:
“อย่าส่งเสียง! อย่ารบกวนเขา!”