เพียงชั่วพริบตา ชาไลน์ก็ถูกทุกคนผลักไส ความรู้สึกพิกลและหวาดผวาในใจเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขาตะโกนถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมทุกคนถึงมองฉันแบบนี้?”
อิง หวนเหมียนกล่าวว่า “กฎข้อที่ห้าที่พวกเราได้รับระบุไว้ว่า คนที่มองไม่เห็นกฎข้อนี้คือฆาตกร”
ชาไลน์ชะงักไป “หรือว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่มองไม่เห็น?”
เจียง ซวนให้ทุกคนหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วตรวจสอบกันและกัน หลังจากนั้นจึงยืนยันได้ว่ามีเพียงข้อความที่ชาไลน์ได้รับเท่านั้นที่ไม่เหมือนของคนอื่น
ชาไลน์รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว “เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เคยฆ่าใคร! ฉันไม่ใช่ฆาตกร!”
ไม่มีใครตอบเขา
ชาไลน์หันไปมองเถียนซูซู “ซูซู เธอรู้จักฉันดี พวกเราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เธอเข้าใจฉัน ฉันจะฆ่าคนได้อย่างไร!”
เถียนซูซูเองก็รู้สึกสับสน พูดตามตรง เธอไม่คิดว่าชาไลน์จะฆ่าคน แต่เสียงของระบบกลับดังขึ้นในหัว
ระบบ: “ซูซู เธอต้องปฏิบัติตามกฎของเกม”
กฎของเกมระบุไว้ว่า ต้องอยู่ให้ห่างจากคนที่มองไม่เห็นกฎข้อที่ห้า
เถียนซูซูมองชาไลน์ สีหน้าหวาดผวาของเขาราวกับคนที่กำลังจมน้ำและดิ้นรนคว้าท่อนไม้เพื่อเอาชีวิตรอดทำให้เธอตกใจ เธอหลบไปอยู่หลังเจียง ซวน แล้วมองชาไลน์อย่างหวาดกลัว
ชั่วพริบตานั้น ชาไลน์ก็ถูกความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งถาโถมเข้าใส่ รอบตัวเขามีแต่สายตาระแวดระวัง ทั้งยังต้องเผชิญกับการถูกคนพวกเดียวกันผลักไสในโลกอันพิกลนี้ ความรู้สึกไร้ที่พึ่งเช่นนี้ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด