ไป๋เหยาร้องไห้ออกมาอย่างอ่อนแอบอบบาง “ถ้าต้องนอนคนเดียวในคืนที่มืดสนิทแบบนี้ ฉันต้องกลัวจนนอนไม่หลับแน่เลย!”
หลูเชิงได้ยินเสียงร้องไห้ก็ลนลานทั้งร้อนใจ ก่อนสมองจะทันคิด คำพูดก็หลุดปากออกไปแล้ว “คืนนี้ฉันนอนเป็นเพื่อนเธอ!”
ไป๋เหยาเงยหน้าขึ้นมาทันที “ดีเลย!”
เธอยิ้มตาหยี ดวงตาคู่สวยสะอาดใส ไหนล่ะท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้?
หลูเชิงนิ่งเงียบไป
ไป๋เหยาจูงมือเขา “งั้นไปบ้านนายกันพอดี นายทำเค้กรอฉันกินไว้ด้วยนี่นา! รอฉันก่อนนะ ฉันไปหยิบเสื้อผ้าที่จะใส่หลังอาบน้ำก่อน”
เธอวิ่งกลับบ้านตัวเอง ไม่นานก็ถือถุงใบหนึ่งวิ่งออกมา แล้วจูงมือหลูเชิงที่ยังมึนงง เดินไปทางบ้านของเขา
พอมาถึงหน้าประตู หลูเชิงล้วงหากุญแจอยู่หลายครั้งกว่าจะหยิบออกมาได้สำเร็จ ขณะที่กำลังจะผลักประตูเปิด เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ฉับพลัน
ไป๋เหยาเพิ่งก้าวไปข้างหน้าได้ก้าวเดียว ก็ถูกใครบางคนดึงกลับมา เธอเงยหน้ามองเขาอย่างไม่พอใจ
หลูเชิงยืนขวางอยู่หน้าประตู ฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก “ห้องฉันรกมาก เหยาเหยา รอแป๊บหนึ่งนะ”
เขารีบเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตู
ไป๋เหยารู้สึกเพียงสายลมพัดเส้นผม เธอกอดอกจ้องประตูที่ปิดสนิท แววตาฉายความเคลือบแคลงอยู่บ้าง
แต่ไม่นาน หลูเชิงก็เปิดประตูออก แล้วจูงเธอเข้าไปในบ้านที่สว่างไสว
ห้องนั่งเล่นสะอาดสะอ้าน จัดข้าวของเป็นระเบียบ แสงไฟก็อบอุ่น ไม่ต่างจากบ้านทั่วไปเลย พูดให้ถูกคือ ไม่ต่างจากบ้านของเธอเลย
ไป๋เหยายืนอยู่ในบ้านของเขา จนรู้สึกราวกับยืนอยู่ในบ้านตัวเอง เธออุทาน “ว้าว หลูเชิง ผังบ้านกับการจัดวางของในบ้านนายเหมือนบ้านฉันเลย!”
หลูเชิงยิ้มอย่างจริงใจ “เพราะบ้านในชุมชนนี้เป็นแบบเดียวกันหมดมั้ง”
ไป๋เหยา “แต่เฟอร์นิเจอร์ของนายก็เหมือนของฉันด้วยนะ”
หลูเชิง “นั่นก็เพราะว่า... เอ่อ...”
ไป๋เหยายิ้มอย่างมีความสุข “ต้องเป็นเพราะพวกเราใจตรงกันอีกแล้วใช่ไหม!”
หลูเชิงพยักหน้า “ใช่!”
ในเมื่อผังบ้านเหมือนกัน ไป๋เหยาจึงรู้ทันทีว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน เธอเดินไปทางห้องน้ำพลางพูดว่า “วันนี้เรียนมาทั้งวัน เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ฉันจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยกินเค้กนะ”