จู่ ๆ ก็มีมือมาปิดตาไป๋เหยาไว้ เสียงของเสวียเหยียนดังข้างหูอย่างลนลาน “เหยาเหยา อย่า อย่ามองฉันแบบนั้น...”
เอาเถอะ เขากลับไปเป็นเจ้าสาวตัวน้อยขี้อ้อนขี้ขลาดคนนั้นอีกแล้ว
ไป๋เหยาตบมือเขาเบา ๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่ถือสา
ร่างที่เกร็งแน่นของเสวียเหยียนผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาค่อย ๆ เลื่อนมือลงมานิดหนึ่ง พอเห็นว่าแววตาที่ไป๋เหยามองเขายังเหมือนปกติ ใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มกว้างขึ้นมาอีกครั้ง เขาคว้ามือเธอมาแนบแก้มแล้วถูไถเบา ๆ
เขาน่ะเป็นเจ้าขนมหวานตัวน้อยของโลกมนุษย์ จะมีอันตรายอะไรได้ล่ะ
เจ้าของโรงแรมตระกูลชูกระซิบเตือนว่า “ตอนนี้เรากำลังแสดงฉากแก้แค้นกันอยู่ คุณช่วยให้เกียรติคนอื่นหน่อยได้ไหม”
เสวียเหยียนชำเลืองมองเขาอย่างไม่พอใจ ก่อนจูงมือไป๋เหยาไปยืนหลังฝูงชน แล้วกอดออดอ้อนกันต่อ
เจียง ซวนยังคงจมอยู่ในความหวาดกลัว เขากวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น พยายามแก้ต่างให้ตัวเองว่า “ตอนนั้นผมไม่ได้คิดจะเอาพวกคุณมาทดลอง มีคนอื่นบังคับผม พวกเราก็เป็นมนุษย์ เป็นเพื่อนร่วมชาติเดียวกัน...”
ครูอู๋หัวเราะอย่างนึกไม่ถึง “ที่แท้พวกเรายังเรียกตัวเองว่ามนุษย์ได้ด้วยหรือ”
ครูจ้าวกล่าวว่า “เมื่อก่อนด็อกเตอร์เจียงไม่ใช่เรียกพวกเราด้วยหมายเลข แทนที่จะเรียกว่ามนุษย์หรอกหรือ”
ใบหน้าของเจียง ซวนซีดเผือดไร้สีเลือด
เมืองเล็ก ๆ ที่หาไม่พบในแผนที่ มีเพียงคนที่มีความปรารถนาชั่วร้ายอยู่ในใจเท่านั้นที่มีโอกาสขึ้นรถบัสไปยังเมืองแห่งนั้น มีข่าวลือว่าผู้ใดก็ตามที่รอดชีวิตออกมาจากที่นั่นได้ จะเป็นอมตะไม่แก่ไม่ตาย
คนส่วนใหญ่ฟังเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล่าสยองขวัญ แต่เจียง ซวนรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง
เขารู้ดีว่าการกลับไปยังเมืองเป่ยจี๋นั้นเต็มไปด้วยอันตราย แต่สภาพร่างกายที่ทรุดโทรมทำให้เขาจำเป็นต้องกลับมาที่นี่ เขาเองก็ถือว่าฉลาดพอ เพราะเริ่มวางแผนตั้งแต่ยี่สิบกว่าปีก่อนแล้วว่าจะเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของเหล่าสัตว์ประหลาดได้อย่างไร