ในห้องฉายภาพยนตร์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ชาวเมืองทั้งเมืองมารวมตัวกันอยู่ที่นี่อย่างพร้อมเพรียง พวกเขามองชายคนหนึ่งด้วยสายตาประหลาดและรอยยิ้ม ราวกับเข้าใจกันดีโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ไม่มีช่วงเวลาไหนทำให้มนุษย์รู้สึกหวาดหวั่นได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว
เจียง ซวนกระตุกมุมปาก เขาดูเหมือนพยายามอย่างหนักที่จะฝืนยิ้มอย่างสงบนิ่ง แต่ก็ล้มเหลว สีหน้าของเขาแข็งเกร็งอย่างยิ่ง “พวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไร? ดร.เจียงอะไร? ผมไม่รู้จักคนที่พวกคุณพูดถึงหรอก”
เจ้าของโรงแรมตระกูลชูในฝูงชนหัวเราะเบา ๆ “คนเราสามารถเปลี่ยนเสียง เปลี่ยนหน้าตาได้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่มีทางเปลี่ยนได้”
อาตงยืนอยู่ข้างคุณย่าของตัวเอง ยิ้มพลางพูดว่า “พวกเราจำกลิ่นของคุณได้ ดร.เจียง”
ใบหน้าแข็งเกร็งของเจียง ซวนกระตุกเล็กน้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกสัตว์ประหลาดที่ก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์ไปแล้ว การปฏิเสธของเขาก็มีแต่จะดูโง่เขลาและน่าขันเท่านั้น
เมื่อหนึ่งร้อยสามสิบปีก่อน มีคนเสนอทฤษฎีอันกล้าหาญในการประชุมวิชาการ มนุษย์เป็นสัตว์ในอันดับไพรเมตของธรรมชาติ ทว่าความสามารถบางด้านกลับด้อยกว่าสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำกว่า หากนำยีนของทั้งสองมาผสมกันเพื่อเสริมข้อดีและชดเชยข้อด้อย จะให้กำเนิดมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ได้หรือไม่
แน่นอนว่า ทฤษฎีเช่นนี้ย่อมต้องพิสูจน์ด้วยการทดลองกับมนุษย์
แต่ความคิดดังกล่าวขัดต่อจริยธรรม นักวิทยาศาสตร์ผู้เสนอแนวคิดนี้จึงถูกวงการวิชาการเตือนว่าอย่านำมันไปทำให้เป็นจริง และเพราะเรื่องนี้เอง เขาจึงเริ่มถูกคนอื่นกีดกัน