หวังชุ่ยเจวียนทิ้งตัวลงนั่งตรงขอบเตียงคั่ง ใบหน้าเขียวคล้ำ
เถี่ยวตั้นหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ไม่กล้าร้องไห้อีก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองแม่ที มองม่ายซุ่ยที ใบหน้าน้อยตึงเครียด
เสี่ยวหลานซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกหลิวกุ้ยฟาง ไหล่สั่นระริก หลิวกุ้ยฟางกอดเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือก็แอบเช็ดหางตา เธอไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาที่มองม่ายซุ่ยเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
ช้อนในมือกู้จินเป่าร่วงลงพื้นอีกครั้ง คราวนี้คนช่วยเก็บให้คือเสี่ยวหยา
ในที่สุดกู้ชิงซานก็เงยหน้าขึ้น มองม่ายซุ่ยแวบหนึ่ง เขาเป็นคนเงียบขรึม พูดไม่เก่ง แต่รู้ว่าอะไรดีอะไรชั่ว เสื้อคลุมแดครอนที่เมียสวมอยู่ เขาเห็นมานานแล้วและเคยถามด้วย แต่หวังชุ่ยเจวียนบอกว่าทางบ้านเดิมให้มา เขาจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพราะกลัวว่าถ้าถามให้ลึกกว่านั้น คำตอบที่ได้จะเป็นสิ่งที่เขารับไม่ไหว
แต่คืนนี้ พี่สะใภ้ใหญ่คิดบัญชีทุกอย่างอย่างชัดเจน เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เขาวางชามลงอย่างอึมครึม วางมือทั้งสองข้างบนหัวเข่า ราวกับเด็กที่ทำผิด
กู้ชิงไป่ดันเก้าอี้ถอยหลังแล้วลุกขึ้นยืน
สีหน้าของเขาย่ำแย่กว่าใคร เขารักหน้าตา เป็นคนที่หวงหน้าที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสาม แต่คืนนี้พี่สะใภ้ใหญ่ที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่กี่วัน กลับหยิบเรื่องที่เมียเขาทำออกมาแฉทีละอย่าง หน้าของกู้สามอย่างเขาเหมือนถูกฉีกต่อหน้าผู้คนแล้วเหยียบซ้ำสองที
เขาหันไปมองหลี่หมิงเอ๋อ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายครั้ง “หลี่หมิงเอ๋อ” น้ำเสียงของเขากดต่ำ ราวกับพูดผ่านไรฟัน “เงินที่เอาไปสร้างบ้านให้พี่น้องของเธอ ก็เอามาจากเงินก้อนนี้ใช่ไหม”
หลี่หมิงเอ๋อไม่มองเขา และไม่ส่งเสียงตอบ
“เธอนี่เก่งจริง ๆ!” เส้นเลือดตรงลำคอของกู้ชิงไป่ปูดขึ้นมา “กลางดึกเธอปีนกำแพงหลังบ้านเอาของไปให้ทางบ้านเดิม ปิดบังแม้กระทั่งฉัน! คิดว่าตอนปีนกำแพงไม่มีเสียงหรือไง ฉันนอนอยู่บนเตียงคั่ง ได้ยินชัดแจ๋ว! ทุกครั้งที่เธอออกไป ฉันรู้หมด!”
ม่ายซุ่ยมองกู้ชิงไป่แวบหนึ่ง
ที่แท้กู้ชิงไป่ซึ่งปกติเงียบขรึมไม่พูดจา ก็รู้ทุกอย่างมาตลอด รู้ว่าเมียแอบปีนกำแพงกลางดึก รู้ว่าเมียขนของไปให้ทางบ้านเดิม แต่เขากลับไม่เคยพูดอะไรเลย