ถังชงตื่นเต็มตาในพริบตา “ตอนนี้คุณอยู่ไหน”
เฉินเจี้ยนถงตอบ “โรงพัก คุณยังนอนอยู่หรือเปล่า ไม่ต้องรีบ รอมีเวลาค่อยไปก็ได้”
พูดจบก็ทำท่าจะวางสาย
ดูเหมือนไม่อยากทำภารกิจที่หวังอี้เฟิงมอบหมายให้เลย
ถังชงรั้งเขาไว้ “ให้ฉันครึ่งชั่วโมง เจอกันหน้าโรงพัก”
พูดจบเธอก็วางสาย
เฉินเจี้ยนถงถือมือถือด้วยความประหลาดใจ ฟังเสียง “ตื๊ด ๆ” ดังมาแต่ไม่ได้พูดอะไร
เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ถามขึ้น “ไงเจี้ยนถง เมื่อคืนเธอดูเอกสารนานไปเลยเหนื่อย ไม่ยอมไปแล้ว หรือไม่ก็ไม่พอใจที่เปลี่ยนเป็นนายตำรวจเล็ก ๆ อย่างแกพาเธอไป”
ประโยคสุดท้ายพูดเล่นล้วน ๆ
สองคนตำแหน่งเท่ากัน แม้แต่เวลาเข้ากรมก็ห่างกันไม่ถึงครึ่งปี
ก็เลยสนิทกันมาก
เฉินเจี้ยนถงวางสาย งง ๆ อยู่บ้าง “ไม่ใช่ เธอบอกครึ่งชั่วโมงเจอกันหน้าโรงพัก”
เหอจื่อเจ๋ออึ้งไป “ไหนบอกยังนอนอยู่ไง ครึ่งชั่วโมงจะมาได้เหรอ”
ถ้าเป็นพวกเขา อย่าว่าครึ่งชั่วโมงเลย สิบนาทียังไหว
เข้าห้องน้ำนาที แปรงฟันสองนาที ล้างหน้าสามวิ เปลี่ยนเสื้อผ้านาที แล้ววิ่งลงตึกมาให้ถึง
เหลือเฟือ
แต่ถังชงเป็นแค่คนธรรมดาที่เพิ่งเรียนจบมาไม่นาน เรียนเอกศิลปะ
แถมเป็นผู้หญิงที่ใช้เวลาทำความสะอาดตัวเองมากกว่าปกติ
เฉินเจี้ยนถงขมวดคิ้ว แต่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว กดแป้นพิมพ์ต่อไป
“รออีกครึ่งชั่วโมงออกไปดูก็รู้แล้ว”
ดีที่สุดอย่ามาเลย
เขาจะได้ไม่ต้องพาอีกฝ่ายออกไปเดินเล่นเสียเวลาเปล่า
คดีนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะปัดหมอกควันจนกระจ่างแล้ว