จัดการบาดแผลเสร็จ แล้วดื่มยา
พี่หนูใหญ่ก็ทนไม่ไหวในที่สุด หลับไปทั้งที่ยังไม่ได้สติ
ดำต้าใหญ่ตกใจ ก่อนจะส่งเสียงร้องแหลม ถังชงก็ขัดจังหวะมัน
"พี่หนูใหญ่ไม่ตาย แค่หลับไปแล้ว"
ดำต้าใหญ่ "จ จริงเหรอ?"
เทาเสี่ยวเสี่ยวผงกหัวอยู่ข้าง ๆ "อืม ต้าใหญ่ฟังสิ มันกรนแล้วนะ"
พี่หนูใหญ่ "กร...รน...กร..."
ถังชงไม่เคยคิดเลยว่าชั่วชีวิตนี้จะได้ยินเสียงกรนของหนู
ดำต้าใหญ่ก็วางใจลง
"คน ขอบใจนะ"
ถังชงฟังแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วน "เรียกฉันว่าถังชงเถอะ"
เทาเสี่ยวเสี่ยวดีใจ "พี่ถัง วันหลังพวกเราเรียกพี่ว่าพี่ถังได้ไหม?"
ถังชงก็ยิ้ม "ได้สิ"
ดำต้าใหญ่กลับดูเขิน ๆ มองพี่หนูใหญ่ที่มีผ้าพันแผลเต็มตัว แล้วก็มองถังชง
กระซิบเบามาก "พี่ถัง"
ถังชงยิ้มลึกขึ้น "หิวยัง เดี๋ยวไปเอาขนมปังกรอบให้กิน"
ตอนนี้ที่บ้านไม่มีอย่างอื่น ขนมปังกรอบมีให้กินไม่อั้น
เธอซื้อลังใหญ่ในพินซีซี ถูกจนแทบตาย
สองกิโลครึ่ง ลดราคาแล้วไม่ถึงสิบบาท
รายการส่วนผสมตามท้ายมาเป็นพรืด เกือบยาวกว่าชีวิตเธออีก
แต่หนู... กินสารเติมแต่งหน่อยคงไม่เป็นไร?
เทาเสี่ยวเสี่ยวดีใจมาก เรียก "พี่ถัง" ซ้ายที "พี่ถัง" ขวาที
ส่วนดำต้าใหญ่ยังเป็นห่วงลูกพี่ลูกน้อง เซื่องซึม
ถังชงก็ไม่ได้พูดอะไร สิ่งที่ควรทำก็ทำไปแล้ว ที่เหลือก็ดูว่าพี่หนูใหญ่จะรอดไหวไหม
เธอจัดการงานที่กองพะเนินสองวันนี้
ใช่แล้ว!
เธอลางานแล้ว แต่เจ้าผู้จัดการหัวล้านยังสั่งงานมาให้เธออีก