แมลงสาบนอกจากขนาดแล้วก็หน้าตาเหมือนกันหมด
ถังชงแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร
แต่เธอแยกหนูสามตัวนั้นออก
ที่กำลังกระโดดโลดเต้นในบ้านก็คือพี่หนูใหญ่ปากแข็งทนโท่
แมลงสาบสองตัวบนหลังมันกำลังส่งเสียงเชียร์
“พี่หนูใหญ่! สุดยอดเลย!”
“เร็วอีก! พี่หนูใหญ่ เร็วอีกกกก!”
ส่วนหนูและแมลงสาบตัวอื่น ๆ กำลังกินเค้กกับขนมปังที่หอบกลับมา ดูกลมเกลียวกันดี
ถังชงหน้าดำเป็นเส้น
หวังว่าทั้งหมดนี่เป็นแค่ภาพหลอนเพราะอดนอนจนเบลอ
แต่ชัดเจนว่าไม่ใช่
เทาเสี่ยวเสี่ยวเห็นเธอก่อน วิ่งเข้ามาหมุนเป็นวงกลมเหมือนหมา “พี่ถังตื่นแล้ว! ฮิฮิ หิวมั้ย? ยังเหลือเค้กอีกเยอะเลยนะ!”
หนึ่งศูนย์เจ็ดแปลกใจที่หนูสนิทกับคนขนาดนี้
ถึงขั้นเรียก “พี่”
มันพูดเปรยอย่างไม่ชัดเจนว่า “คนมันจะไปกินของที่หนูกับแมลงสาบกินเหลือได้ไง”
เทาเสี่ยวเสี่ยวกระพริบตา ดูเหมือนจริงด้วย
ทุกครั้งที่มันชวนพี่ถังกินด้วยกัน พี่ถังมักจะปฏิเสธ
“พี่ถัง พี่รังเกียจพวกเราหรอ?”
ถังชงตอบตรง ๆ “พวกนายมีเชื้อโรค ฉันกินแล้วจะป่วย หาเงินไม่ได้ ก็ซื้อของอร่อยให้พวกนายไม่ได้ไง”
เทาเสี่ยวเสี่ยวดีใจขึ้นในทันใด “งั้นพี่ถังอย่ากินเด็ดขาดเลยนะ!”
มันไม่อยากให้พี่ถังป่วย
และก็ไม่อยากไม่ได้กินของอร่อยที่พี่ถังซื้อ
หนึ่งศูนย์เจ็ดไม่นึกว่าหนูตัวน้อยจะถูกปลอบง่ายขนาดนี้
มันเงียบ ๆ แทะขนมปัง ไม่พูดอะไร
ส่วนดำต้าใหญ่ก็เรียกพี่ลูกพี่ลูกน้องของตน “พี่ถังตื่นแล้ว หยุดวิ่งได้แล้ว”