หลังจากฟังคำพูดของหนูสองตัว ถังชงก็ตระหนักว่าตนเองหลงทิศทางมาก่อน
เธอสนใจว่าใครจะรู้จักคนในภาพวาด หรือผู้ใดเห็นคนแต่งกายเช่นนั้นหลบหนีไปในตอนกลางวัน
แต่กลางคืนสามารถซ่อนเร้นสิ่งต่างๆ ได้มากมาย
ฆาตกรที่เพิ่งฆ่าคนเสร็จและกำลังอยู่ในภาวะตื่นเต้น ระดับความระมัดระวังย่อมต่ำกว่าตอนกลางวันแน่นอน
ไม่เช่นนั้นคงไม่ถอดหน้ากากอนามัยออกให้หนูเห็นใบหน้าได้ชัดเจน
อีกทั้งยามดึกยังเป็นช่วงเวลาที่หนูตื่นตัวมากที่สุด
จะมีหนูเห็นอีกมาก
เธอรีบถามว่า "หลังจากนั้นคนคนนั้นไปทางไหน เขาแค่ผ่านมาเฉยๆ หรือทำอะไรอีก"
หนูสองตัวมองไปที่พี่หนูใหญ่
พี่หนูใหญ่พยักหน้าให้
พวกมันจึงพูดแทรกกันขึ้นมาทันที
"ไปทางขวา ลูกพี่ลูกน้องฉันอยู่ทางนั้นบอกมา"
"เขาเดินเร็วมาก มุ่งหน้าไปข้างหน้าไม่หยุดเลย อ้อ มีแผ่นพลาสติกหล่นจากตัว แต่เก็บขึ้นมาแล้วเดินต่ออย่างรวดเร็ว"
คราวนี้ไม่ทันที่ถังชงจะพูด
พี่หนูใหญ่ก็เอ่ยว่า "พาพวกเราไปหาลูกพี่ลูกน้องแก ถามให้แน่ชัดว่าคนคนนั้นไปทางไหนต่อ"
ถังชงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
มันขึ้นมากัดไอ้ต้าใหญ่ก่อน เกลียดชังมนุษย์ อารมณ์ไม่ดี แถมอ้าปากขอหัวหมูใหญ่เป็นค่าตอบแทน
เธอนึกว่ามันจะใช้ข้ออ้างว่าไม่ใช่เขตรับผิดชอบของตน เพื่อไม่ให้ความร่วมมืออีก
ไม่คิดว่ามันจะยอมจัดการต่อ
บางทีอาจจะช่วยเธอหาฆาตกรจนเจอเลยก็ได้
ถังชงหยิบเนื้อเป็ดย่างกับขนมปังกรอบชิ้นเล็กออกมา "รบกวนด้วยนะ"
หนูสองตัวสีหน้าตะกละตะกลาม แต่ก็มองพี่หนูใหญ่ เมื่อได้รับอนุญาตจึงเริ่มกิน
"เสี่ยวจั่ว กินเสร็จแล้วนำทาง เสี่ยวปา เจ้ากลับไปได้"