เมืองหลินหยางและเมืองเป่ยซานต่างก็อยู่ในมณฑลหยุน
แต่ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่หรือระดับการพัฒนา หลินหยางก็ใหญ่และดีกว่าเป่ยซานมาก
จางเยว่หลินบอกว่าหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาของกรมตำรวจหลินหยางคือ อวี๋อี้อู่
ทั้งสองเคยร่วมมือกันทำคดีใหญ่คดีหนึ่งจนกลายเป็นเพื่อนกัน
เรื่องของถังชง อีกฝ่ายเคยได้ยินมานานแล้ว
ตอนนี้ที่หลินหยางเกิดคดีฆาตกรต่อเนื่องที่ใช้วิธีโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง
ความสามารถในการหลบเลี่ยงการสืบสวนสูงมาก ถึงขั้น "ฝีมือเหนือกว่า" จ้าวอวี่ที่เป่ยซานจับได้ก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ
จางเยว่หลินเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ถังชงฟัง
แต่สิ่งที่ถังชงสนใจมากกว่าคือ...
"ฉันจะพักที่ไหน"
จางเยว่หลินหัวเราะ "ฉันให้หัวหน้าอวี๋จองโรงแรมไว้ล่วงหน้าแล้ว ถ้าไม่มีที่พัก ใครจะไปช่วยงานล่ะ"
ถังชงเงียบไปไม่กี่วินาที "ลุงจาง ให้พวกเขาเช่าบ้านระยะสั้นให้หน่อยได้ไหม ฉันออกเงินเอง"
ตอนนี้ไม่เหมือนกับตอนไปกรมตำรวจเป่ยซานแล้ว
นอกจากหนูสามตัวกับเหล่าแมลงสาบ ยังมีแมลงวันและยุงเพิ่มขึ้นอีกมากมาย
พลาดนิดเดียวก็ถูกจับได้แล้ว
การตายอย่างน่าอับอายและยากจะอธิบายเป็นเรื่องน่าปวดหัว
เช่นเดียวกัน เธอก็ไม่หวังให้ผู้ช่วยตัวน้อยทั้งสี่เภทภัยต้องมาตายสักตัวเพราะเรื่องนี้
จางเยว่หลินไม่ถามอะไรมาก "ได้ บอกหัวหน้าอวี๋ให้ เดี๋ยวจองตั๋วให้เลยนะ"
ถังชง "รถไฟความเร็วสูงเหรอ"
จางเยว่หลินคราง "อืม"
แบบนั้นต้องผ่านจุดตรวจความปลอดภัยน่ะสิ!
ถังชงปฏิเสธอีกครั้ง "ฉันเรียกรถไปดีกว่า นั่งรถเอา"
จางเยว่หลินงุนงง เด็กหนุ่มสาวสมัยนี้ไม่ใช่ชอบความสะดวกรวดเร็ว ชอบนั่งรถไฟความเร็วสูงหรือกระทั่งเครื่องบินหรอกเหรอ