ถังชงรีบร้องเรียก “อย่าวิ่งหนี ฉันไม่ได้จะฆ่าพวกเธอ มีเรื่องให้ช่วย”
ฝูงแมลงสาบเพิ่งสังเกตเห็นเงาร่างสูงใหญ่นั่น
“เป็นคน! เป็นคนจริงๆ!”
“สวรรค์! เร็วเข้า! วิ่งหนีมาแล้วนะ!”
“นี่คือกับดักแมลงสาบที่น่ากลัวยิ่งกว่า เราต้องตายกันหมดแน่!”
แมลงสาบนับไม่ถ้วนกระจายตัวว่องไว มุดเข้าซอกหลืบต่างๆ หายวับไป
เหลือเพียงรอยเท้าที่เปื้อนครีมเป็นริ้วๆ บนพื้น ถ้าไม่มองให้ดีก็มองไม่เห็น
จากร่วมร้อยตัว สุดท้ายเหลือเพียงตัวเดียวนิดเดียว คือแมลงสาบน้อยที่ตะกละจนจมครีมปีนไม่ขึ้น
มันทั้งหวาดกลัวและหวาดหวั่น “ฮือๆ พ่อจ๋า แม่จ๋า พี่หนึ่งศูนย์เจ็ดจ๋า มาช่วยข้าที...”
ถังชงนั่งยองลง “ฉันจะไม่ทำร้ายเธอหรอก หยุดร้องได้แล้ว”
สิ่งที่ตอบรับเธอมีเพียงเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของแมลงสาบน้อย
เธอได้แต่รอ รอให้อีกฝ่ายสงบอารมณ์ก่อนค่อยคุย
แต่แมลงสาบน้อยนี่ก็ร้องไห้เก่งเสียจริง
พอกำลังเริ่มหมดความอดทน เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านข้าง
“ข้าเป็นคนเจอของพวกนี้ เป็นคนพาพวกมันมา จะฆ่าก็ฆ่าข้าเถิด ปล่อยน้องหกร้อยหกสิบหกของข้าไป”
ถังชง: ...
แมลงสาบมันออกลูกทีละกี่ตัวกันแน่?!
ถึง 666 ได้ยังไง?
เธอหันไปมอง ก็เป็นแมลงสาบน้อยตัวแรกที่มาตรงนั้นจริงๆ
เอาเถอะ จริงๆ แล้วเธอก็แยกไม่ออกหรอก
แมลงสาบน้อยที่ติดอยู่ในครีมร้องตะโกน “พี่หนึ่งศูนย์เจ็ด อย่าสนใจข้าเลย ข้าเองที่ตะกละเองถึงปีนไม่ขึ้น วิ่งไปเร็ว! ให้มนุษย์คนนี้ฆ่าข้าเสียเถอะ!”