ถังชงส่งเสียง “นักสืบเอเมอรี ศพอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว”
ตาบอดหรือไง?
ที่จริงเอเมอรีเห็นแล้วหลังจากตะโกนจบ เขาสั่งการไม่กี่คำให้ลูกน้องที่ตามเข้ามากั้นเทปกั้น ถ่ายรูป และเก็บหลักฐาน
ส่วนตัวเขาเดินมาหยุดตรงหน้าถังชง คว้าคุกกี้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เคี้ยวไปพลางพูดไป
“ที่ปรึกษาถัง คุณสุดยอดไปเลย! แค่กลับโรงแรมยังไขคดีฆาตกรรมได้? ต้องเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารแน่ ๆ ใช่ไหม!”
พนักงานเสิร์ฟตาโต กลิ่น กลิ่นอายสังหาร? มันคืออะไรกัน?
ถังชงหันไปบอกพนักงานเสิร์ฟ “คุณไปได้แล้ว”
พนักงานเสิร์ฟลังเล “แต่ผู้จัดการบอกว่า...”
ถังชง “บอกเขาไปตามที่ฉันพูด ถ้าเขาลงโทษคุณ ก็มาบอกฉันได้”
พนักงานเสิร์ฟดีใจมาก ก่อนจากไปยังส่งสายตาหวานเยิ้มให้ถังชงอีก
เอเมอรีพูด “ที่แท้คุณก็ชอบแบบนี้นี่เอง หน้าใสไร้เดียงสา ถ้าชอบจริง ๆ ญาติห่าง ๆ ของผมหลายคนยังหล่อกว่าเขาอีกนะ ผมแนะนำให้ได้”
ถังชงเชื่อ
เอเมอรีแม้จะซกมก แต่พออาบน้ำแต่งตัวก็หล่อใช้ได้
“ไม่ล่ะ ฉันสนใจแค่งาน”
คำตอบเดิมอีกแล้ว
เอเมอรีสงสัยจริง ๆ “ประเทศของคุณใช้เวทมนตร์อะไรกับพวกคุณหรือเปล่า? ทำไมพวกคุณถึงรักงานกันจัง?”
ถังชงตอบ “ส่วนใหญ่ก็เพราะปากท้องบีบบังคับ”
เอเมอรีฟังออกถึงนัยยะ “แต่คุณน่ะรักงานจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ”
ถังชงชี้ไปทางจางอวิ๋นซวี่ “คนที่บอดี้การ์ดของฉันจับไว้คือฆาตกร คุณนักสืบเอเมอรีจะพาตัวไปสอบปากคำที่โรงพักก่อนไหม?”