มองผ่านกระจกรถ ถังชงเห็นเหลียงซีกวงเดินไปหาชายชรา
แต่เขาก็ฟังเธอ ไม่ได้เข้าใกล้
รักษาระยะห่าง ให้ชายชรารีบจากไป
“ที่นี่อันตรายมาก”
ชายชราเอียงคอ กวาดตามองเหลียงซีกวงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “คนหัวเซี่ย?”
เหลียงซีกวงพยักหน้า “ท่านผู้เฒ่า รีบออกไปก่อนเถอะ หากมีธุระค่อยมาใหม่ทีหลัง ไม่สิ พรุ่งนี้ดีที่สุด”
ชายชรายิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องหรอก เรื่องที่ฉันจะทำ ทำเสร็จแล้ว”
เหลียงซีกวงรู้สึกผิดสังเกต ทำเสร็จแล้ว?
แล้วทำไมยังยืนอยู่ที่นี่
แถวนั้นค่อนข้างเปลี่ยว ทั้งยังเป็นยามดึก ไม่เหมือนกับหัวเซี่ยที่ไม่ว่าที่ไหนยามค่ำคืนก็ต้องมีแผงขายของกินสักแผง
ที่นี่มืดสนิท ไม่มีใครเลย
“ท่านผู้เฒ่า ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ก็รีบไปเถอะ”
ชายชรายังคงยืนอยู่ที่เดิม มองไปทางที่ตำรวจกำลังบุกเข้าจู่โจม มือไพล่หลัง
“รออีกหน่อย ใกล้แล้ว”
ริมฝีปากเขาขยับ แต่แทบไม่มีเสียงเล็ดรอด
เหลียงซีกวงจ้องดูพักหนึ่ง ถึงได้จับได้ว่า อีกฝ่ายกำลังนับถอยหลัง
สาม…
สอง…
หนึ่ง
“ปัง ปัง ปัง——”
เสียงปืนดังระงม เหลียงซีกวงถึงกับสะดุ้งถอยครึ่งก้าว
แต่ชายชรากลับยืนนิ่งราวกับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ หรือพูดอีกอย่างคือ เขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว
เหลียงซีกวง: “ท่านผู้เฒ่า ท่าน…”
ชายชรายังคงจ้องมองไปทางที่เกิดเสียงปืน เอ่ยเตือนว่า “หนุ่มน้อย เตือนไว้ก่อน อย่าได้ขยับเข้ามา มิฉะนั้นหัวแตก อย่าหาว่าฉันไม่บอก”
เหลียงซีกวงใจสะดุ้งวาบ กวาดตามองหาบนที่สูงโดยสัญชาตญาณ