ถังชงเห็นแมลงวันโลหิตไม่พูด จึงถามว่า: [เป็นอะไรไป ชอบแต่เลือดคนตาย ไม่ชอบเลือดคนเป็นรึไง]
แมลงวันโลหิตพึมพำเบา ๆ “ฉันไม่ได้โรคจิตขนาดนั้นนะ!”
ถังชงไม่กล้าพูดออกไปว่า ในสายตาเธอมันก็โรคจิตมากแล้ว
[นั่นแสดงว่าแกดื่มได้ใช่ไหม]
แมลงวันโลหิตตอบอย่างออกจะขัดเขินเล็กน้อย “ถ้าเธอจะยัดเยียดให้ดื่ม ฉันก็คงไม่ปฏิเสธหรอก!”
ถังชงหาใบไม้ใบหนึ่ง แล้วค่อยขอเข็มเจาะเลือดแบบใช้แล้วทิ้งจากเหลียงซีกวง
เขาได้กล่องยามาจากซุนหงเหนี่ยน ซึ่งแน่นอนว่าของทั้งหมดใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายหลัง
จางอวิ๋นซวี่หยิบแอลกอฮอล์ออกมาฆ่าเชื้อให้ถังชง
ถังชงจึงเจาะนิ้วมือตัวเอง หยดเลือดลงบนใบไม้ [ดื่มซะ]
แมลงวันโลหิตพึมพำ “เรื่องมากจริง!”
แต่กลับดื่มอย่างกระตือรือร้น ทำไมเลือดผู้หญิงคนนี้ถึงหอมขนาดนี้ หอมกว่าพวกซากศพที่เน่าเปื่อยอีก!
จางอวิ๋นซวี่ฆ่าเชื้อให้ถังชงอีกครั้ง แล้วใช้พลาสเตอร์ปิดแผลพันนิ้วให้
“เจ็บไหมคะคุณถัง”
ถังชง: “เรื่องเล็ก”
เธอสนใจมากกว่าว่ามีใครสังเกตเห็นหรือไม่ โชคดีที่ไฟถนนตรงนี้สลัวมาก
ถึงใครจะสนใจ ก็ไม่มีทางเห็นว่าพวกเขาทำอะไร
แมลงวันโลหิตก็กระหายจัด ดูดเลือดทั้งหยดหมดอย่างรวดเร็ว
“อร่อย อร่อย! อร่อยที่สุด! ถ้าได้ดื่มเลือดสด ๆ ของเธอไปตลอดชีวิตก็คงดี!”
ถังชงยิ้มถาม: [แล้วถ้าทำไม่ได้ล่ะ]
แมลงวันโลหิตโพล่งออกมา “ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็ยังอยากอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต!”
พูดจบมันรู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ก็นึกไม่ออกว่าตรงไหน