น้ำตาของเฝิงเสี่ยวอันร่วงพรูในพริบตา
ถังชงรีบดึงทิชชู่เช็ดให้เธอ “ไม่ต้องกลัว พวกเรามาช่วยเธอแล้ว”
เฝิงเสี่ยวอันสะอื้น “จ จริงเหรอคะ? แต่พี่สาวหนูตายแล้ว ไม่มีใครช่วยพี่ แล้วก็ไม่มีใครช่วยหนู…”
ถังชงรู้สึกปวดใจเหลือเกิน
เธอปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเด็กสาวไม่หยุด
“ขอโทษที่พวกเรามาช้า แต่นับจากนี้ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว พวกเราจะปกป้องเธอ”
ฝูงแมลงวันก็พากันบินมา ส่งเสียงหึ่งๆ
“ใช่แล้วน้องสาว! พี่ถังจื่อเก่งมากนะ! เลี้ยงหนูกับแมลงสาบไว้ตั้งเยอะ ช่วยเธอได้แน่!”
“พวกเราก็เป็นสิ่งที่พี่เลี้ยงไว้เพื่อช่วยคนที่โดนทำร้ายแบบพวกเธอนี่แหละ!”
“นอกจากไม่ให้พวกเรากินขี้แล้ว พี่ถังจื่อเป็นคนดีมาก เชื่อถือได้สุดๆ เลยจริงๆ นะ!”
ถังชงรู้สึกรำคาญเสียง แล้วก็รังเกียจความสกปรก
อยากไล่แมลงวันให้บินหนีไปไกลๆ
แต่เฝิงเสี่ยวอันกลับดีใจมาก แววตาเป็นประกาย “พี่สาว พี่เป็นคนพาพี่ถังจื่อคนนี้มาปกป้องหนูใช่ไหมคะ? ขอบคุณนะคะพี่สาว พี่ช่วยหนูอีกแล้ว”
แมลงวันบินเป็นวงกลมพลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วปฏิเสธ
แต่เฝิงเสี่ยวอันฟังไม่เข้าใจ เห็นแมลงวันตื่นเต้นแบบนั้น ก็ยิ่งคิดว่าตัวเองพูดถูก
เธอสะบัดผ้าห่มออกทันที ใส่รองเท้าแล้ววิ่งตุ๊บๆ ไปที่โต๊ะหนังสือ
เปิดกล่องดินสอสีชมพูใบหนึ่ง ล้วงกระดาษที่พับไว้อย่างเนี้ยบเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสออกมาจากซอกใน
เฝิงเสี่ยวอันเดินมาส่งให้ถังชง
“พี่ถังจื่อ อันนี้พี่สาวให้หนูไว้ก่อนหน้านี้ เขาบอกว่า อันนี้จะให้แค่คนที่หนูไว้ใจมากๆ เท่านั้น”
เธอไม่เชื่อตำรวจ พวกนั้นไม่ได้จับคนที่ฆ่าพี่สาวของเธอจริงๆ