ถังชงรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
สามีภรรยาคู่นี้เอาแต่บอกว่าเฝิงเสี่ยวซูเป็นเด็กที่รู้ความ ทั้งไม่ชอบออกนอกบ้าน ชอบเรียนอยู่กับบ้านหรือไม่ก็ดูแลน้องสาวมากกว่า
น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ติดบ้าน
แต่มณฑลเฮยอยู่ทางเหนือสุดของหัวเซี่ย ห่างจากพวกเขาถึงสามสี่พันกิโลเมตร
ฐานะทางบ้านของเฝิงเสี่ยวอันก็ไม่ได้ดีนัก
ไปจริง ๆ เกรงว่าหนึ่งปีคงได้กลับบ้านแค่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนกับฤดูหนาว
เฝิงเสี่ยวซูอายุเพียงสิบห้า ยังไม่ขึ้นชั้นมัธยมปลายด้วยซ้ำ เหตุใดถึงอยากไปมหาวิทยาลัยที่ไกลปืนเที่ยงถึงเพียงนั้น?
จางเยว่หลินเองก็เพิ่งเคยได้ยิน จึงถามว่า "เธอเคยบอกเหตุผลที่อยากไปที่นั่นกับคุณบ้างไหม?"
ไม่ใช่เจาะจงมหาวิทยาลัยใดมหาวิทยาลัยหนึ่ง
แต่อยากไปมณฑลเฮย
หรือว่าที่นั่นมีใครบางคนที่พิเศษมาก?
ฟู่จินหลิงชะงักไป ครั้นคิดทบทวนแล้ว ใบหน้าแสดงความไม่แน่ใจ "ดูเหมือนจะไม่เคยบอก แต่ว่าเด็กคนนั้นชอบหิมะ บางทีอาจอยากไปเรียนมหาวิทยาลัยทางเหนือ จะได้เห็นหิมะทุกปี"
พูดจบ เธอถามเฝิงเจียงเชาว่า "เฒ่าเฝิง เสี่ยวซูเคยบอกคุณหรือเปล่า?"
เฝิงเจียงเชามีปฏิกิริยาค่อนข้างรุนแรง "ไม่!"
พอหลุดปากไปแล้ว เห็นทุกคนจ้องมองตน เขาจึงแก้เก้อด้วยรอยยิ้ม "เด็กคนนั้นสนิทกับคุณมากกว่า ไม่เคยเอ่ยกับผมเลยว่าอยากไปเรียนมหาวิทยาลัยที่มณฑลเฮย ถ้าผมรู้คงไม่ยอมแน่ มันไกลเกินเหตุ ขนาดมีเรื่องอะไรพวกเรายังช่วยอะไรไม่ได้เลย!"
ฟู่จินหลิงพยักหน้า "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ฉันยังบอกให้เสี่ยวซูคิดดูอีกที ในมณฑลก็มีมหาวิทยาลัยดี ๆ หรือไม่งั้นไปมณฑลข้างเคียงก็ไม่เลว"