อาจารย์ประจำชั้นของเฝิงเสี่ยวซูเป็นชายวัยกลางคน
วันหยุดอยู่ที่บ้าน
เขาค่อนข้างเป็นห่วงคดีของเฝิงเสี่ยวซู เพราะอีกฝ่ายเป็นนักเรียนเพียงคนเดียวที่ตายระหว่างที่เขาสอน
“ผมจำได้ว่าตำรวจพวกคุณตอนนั้นสรุปว่าเฝิงเสี่ยวซูฆ่าตัวตายไม่ใช่เหรอ?”
ทำไมผ่านมาสามปีแล้วยังต้องมาถามเขาอีก
จางเยว่หลินยิ้มพลางอธิบาย แล้วถามหลี่ว์โย่วเฉิงถึงพฤติกรรมของเฝิงเสี่ยวซูที่โรงเรียน
“มีคบใครซ้อนกับเพื่อนชายเป็นพิเศษไหม?”
หลี่ว์โย่วเฉิงส่ายหน้า “อย่าว่าคบใครซ้อนเลย เธอยังขอไม่ให้นั่งโต๊ะติดกับเด็กผู้ชายเลย ต่อต้านการถูกเนื้อต้องตัวกับเพื่อนชายมาก”
จางเยว่หลินขมวดคิ้วนิดหน่อย แม้ปีนั้นเขาไม่ได้ไปถามที่โรงเรียน แต่คนในหน่วยไม่มีทางมองข้ามข้อมูลสำคัญขนาดนี้
“อาจารย์หลี่ว์ เรื่องนี้คุณเคยบอกกับตำรวจของเราไหม? เหมือนคุณจะพูดแค่ว่าเฝิงเสี่ยวซูเรียนดีเยี่ยม แต่บางครั้งก็ใจลอยตอนเรียน?”
หลี่ว์โย่วเฉิงตอบ “ผมก็ไม่ได้โกหกนะ ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ”
หยุดไปชั่วครู่ เขาก็พูดต่อ “เรื่องเปลี่ยนที่นั่งน่ะ มันมีทุกห้อง ทั้งรำคาญเพื่อนข้างๆ พูดมาก รำคาญเพื่อนข้างๆ พูดน้อย มันธรรมดามาก”
พอเห็นจางเยว่หลินยังจ้องตัวเองอยู่
เขาค่อนข้างจนใจ “ผมเป็นอาจารย์นะ จะพูดได้ยังไงว่านักเรียนตัวเองเกลียดผู้ชาย ถ้าถูกคนที่คิดไม่ดีได้ยินเข้า ไม่รู้จะปั้นเรื่องอะไรกันใหญ่!”
จางเยว่หลินปวดหัวไม่น้อย “แล้วทำไมตอนนี้ถึงพูดล่ะ?”