“อ๊าก!”
ถังเจิ้นไข่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มือตบหน้าตัวเองไม่หยุด
“ยุง! ทำไมมียุงเยอะขนาดนี้! กัดผมจะตายอยู่แล้ว!”
เสียงตบดังเพี๊ยะ ๆ
น่ายินดีที่เขาไม่โดนยุงสักตัว แต่ตบหน้าตัวเองจนแดงบวม
ฝูงแมลงวันก็บินออกมา มากกว่าเดิมอีก
แบ่งเป็นเมฆดำสองกลุ่ม พัวพันถังซู่เซิงและจูหม่านหนิง ขัดขวางไม่ให้เข้าไปช่วยถังเจิ้นไข่
แมลงสาบไม่ได้ออกมา พวกมันตะโกนจากหลังประตูด้วยเสียงน่ารักที่มีแต่ถังชงฟังเข้าใจ
“เจ้ายุงน้อย บุก! กัดมันให้ตาย!”
“เจ้าแมลงวันเหม็น รีบบินเข้ารูจมูกมัน ใช่ ตรงนั้นแหละ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“กล้าดียังไงมารังแกพี่ถังจื่อ พวกแกไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง?!”
ถังชง : ……
จบเห่แล้ว
สี่เภทภัยปรากฏตัวถึงสาม
นางเหลือบมองไปไกล ๆ ก็เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านได้อย่างชัดเจน
ทว่า เมื่อมองเห็นพวกสี่เภทภัยที่เพิ่งเลี้ยงได้ไม่นาน แต่กลับยอมเข้าปกป้องนางจนสุดชีวิต
หัวใจของถังชงซึ่งเดิมราวกับถูกโยนลงในถ้ำน้ำแข็ง กลับค่อย ๆ อบอุ่นขึ้นมา
“ฮัลโหล คุณครับ ยังอยู่หรือเปล่า?”
เสียงจากมือถือทำให้นางได้สติ
นางตอบว่า “อยู่” แล้วบอกที่อยู่ให้อีกฝ่าย
แม้พวกสี่เภทภัยจะช่วยนางไว้ ทำให้ปลอดภัยชั่วคราว
แต่การไม่แจ้งตำรวจย่อมเป็นไปไม่ได้
นี่คิดว่านางยังเป็นถังชงคนเดิมที่ใครก็รังแกได้งั้นหรือ?
“อ๊ากกกก——”
ถังเจิ้นไข่ทั้งเจ็บทั้งคัน ทนไม่ไหวจริง ๆ จึงถอยร่นไม่หยุด
เขากับพ่อแม่ที่เจ็บปวดไม่แพ้กันถอยออกไปหลายเมตร พวกยุงและแมลงวันถึงได้หยุดโจมตี