มณฑลหยุน เมืองเป่ยซาน
ยามวิกาล
หนูตัวใหญ่ตัวหนึ่งเดินเข้าทางที่มันขุดไว้อย่างช่ำชอง วิ่งผ่านลานบ้าน กระโดดขึ้นขอบหน้าต่าง แทรกตัวผ่านช่องว่างที่พอดีไม่หนีบกล้ามท้องของมัน
“ตุ๊บ—”
เสียงเบามาก สี่อุ้งเท้าแตะพื้น มันกลับถึงบ้านสำเร็จ!
“แกร๊ก!”
เสียงสวิตช์ดังขึ้น ทั้งห้องสว่างจ้าราวกับกลางวัน
“พี่หนูใหญ่ กลับมาแล้วเหรอ”
พี่หนูใหญ่เงยหน้า ถึงเห็นว่าบนตู้ตรงประตู เจ้าหนูเทาเสี่ยวเสี่ยวกำลังเก็บอุ้งเท้าที่กดสวิตช์ ส่วนข้าง ๆ มีหนึ่งศูนย์เจ็ดนอนนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
พี่หนูใหญ่ร้องจี๊ด ๆ ด่า “ไอ้เทาเสี่ยวเสี่ยว! แกทรยศฉันอีกแล้ว!”
เทาเสี่ยวเสี่ยวหดคอ “พี่หนูใหญ่ ไม่ใช่ผมบอกนะ หนึ่งศูนย์เจ็ดมันหาเจอเอง”
หนึ่งศูนย์เจ็ดพยักหน้า “ใช่ ข้าสังเกตเห็นรอยเท้าหนูบนขอบหน้าต่างตั้งนานแล้ว อีกทั้งรูหนูตรงกำแพงลานนั่นด้วย เจ้าคิดว่าที่เจ้าทำทุกอย่างเนียนกริบ ข้าจะหาไม่เจอเรอะ?!”
พี่หนูใหญ่วางก้ามปู “ใช่! ข้าออกไป! หล่อนก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้พวกเราออกนี่!”
หนึ่งศูนย์เจ็ด “คุณพี่ถังจื่อไม่ได้ห้ามก็จริง แต่เมื่อเป็นอย่างนั้น ไฉนเจ้าต้องแอบหนีออกไปลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย? เจ้าไปทำอะไรกันแน่?”
พี่หนูใหญ่เดินไปที่ผ้าเช็ดตัวที่มันเตรียมไว้ก่อนแล้ว พลางเช็ดตีนพลางพูด “เรื่องของหนู พวกแมงสาบอย่าเสือก!”
หนึ่งศูนย์เจ็ดมองไปด้านหลัง เพราะความสูงต่างกัน ดำต้าใหญ่ถึงเผยร่างออกมาในตอนนี้
ดำต้าใหญ่ “ท่านพี่ แล้วข้าล่ะ ข้าก็รู้ไม่ได้หรือ?”
พี่หนูใหญ่หรี่ตา “แม้แต่เจ้ายังไปฟังไอ้แมลงสาบเน่านั่น! เจ้าช่างทำขายหน้าพวกหนูเสียจริง!”
เทาเสี่ยวเสี่ยวรีบแก้ตัว “พี่หนูใหญ่ คุณพี่ต้าใหญ่ก็เป็นห่วงท่านถึงได้เป็นแบบนี้ พวกเราไม่ได้ทรยศท่านนะ!”
พี่หนูใหญ่ครืดเสียงหนัก ไม่พูดจา พอเช็ดตีนเสร็จเตรียมเดินจากไป
หนึ่งศูนย์เจ็ดเห็นดังนั้นก็ว่า “ถ้าเจ้าไม่พูด ช่วงเวลานี้ทางคุณพี่ถังจื่อนู่นก็ยังกลางวันอยู่ ส่งข้อความไป หล่อนก็มองเห็น”
พี่หนูใหญ่หยุดชะงัก “พวกเจ้ายังจะฟ้องข้าอีกเรอะ?!”
ดำต้าใหญ่ถอนใจเบา ๆ ค่อย ๆ ไต่ตามกรอบประตูลงมาจากโต๊ะ