ซิงเย่าวางโทรศัพท์แล้ววิ่งออกจากบ้าน
ตอนนั้นเองมันถึงเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ใช่แค่บ้านของพวกมัน แต่ทั้งหมู่บ้านแทบไม่เห็นสี่เภทภัยสักตัว
ความรู้สึกยินดีที่ได้กลับบ้านนั้นท่วมท้นเกินไป มันถึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติใหญ่หลวงเช่นนี้
"สุดท้ายพวกมันจะไปอยู่ที่ไหนนะ"
ซิงเย่าหยุดฝีเท้า ไม่วิ่งต่อ และยืนคิดว่าควรจะไปหาพี่หนูใหญ่พวกมันที่ไหนดี
"แมลงวันยุงบินได้ หนูก็วิ่งไปได้ไกล แต่แมลงสาบทำไม่ได้ พวกมันต้องอยู่ไม่ไกลแน่"
ถ้าจะฝึกหนูทั่วทั้งเมือง จะต้องไม่อยู่ในย่านใจกลางเมือง
ดังนั้นอย่างแรกคือตัดเขตเมืองทางเหนือและเขตที่อยู่อาศัยทางใต้ออกไป
ที่เหลือคือทางตะวันตกและตะวันออก ด้านหนึ่งเป็นเขตโรงงาน อีกด้านเป็นย่านการค้าเปิดใหม่
ดูเผิน ๆ เหมือนอย่างแรกจะเหมาะสมกว่า
แต่เส้นทางไปย่านการค้านั้น ผ่านป่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ซิงเย่าตัดสินใจแล้ว มุ่งหน้าไปทางตะวันออกอย่างเด็ดเดี่ยว
"ทางนี้แหละ"
หนูตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง เพิ่งนั่งรถกลับมา กำลังมีแรงเหลือเฟือ
ไม่นานก็วิ่งไปถึงบริเวณป่าเล็ก ยังไม่ทันเข้าไป ก็ถูก "ผู้พิทักษ์" ที่เฝ้าอยู่ข้างนอกขวางไว้
"สี่เภทภัยที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า"
ตัวที่ขวางมันไว้มีทั้งแมลงวันและหนู
ตัวหนึ่งเฝ้าฟ้า ตัวหนึ่งเฝ้าดิน อย่างนั้นหรือ
ซิงเย่ายิ้มบาง ๆ "รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร"
แมลงวันตวาดเสียงดัง "ใครสนว่าเจ้าเป็นใคร ยุง มานี่เร็ว มีหนูไร้ชื่อบุกเข้ามาในเขตหวงห้าม"
เสียง "หึ่ง ๆ" ดังเข้ามา
ซิงเย่ารีบพูด "ข้าคือซิงเย่า เป็นลูกน้องของราชินีสี่เภทภัย อาศัยอยู่ที่บ้านสี่เภทภัยทางนั้น ข้ามาหาพี่หนูใหญ่พวกมันน่ะ"
อย่าต่อยมันนะ มีขนแล้วทายายาก พี่หนูใหญ่หนูใจร้ายนั่นต้องยุให้เทาเสี่ยวเสี่ยวโกนขนมันจนเกลี้ยงแน่
ยุงหยุดบิน มองแมลงวันอย่างตื่นตระหนกและคลางแคลง
"พวกเจ้าล้อมมันไว้ก่อน ข้าจะไปถามราชาหนูว่า หนูตัวนี้พูดจริงหรือเท็จ"
แมลงวันสั่งการเสร็จก็บินจากไป
พวกยุงก็เข้าล้อมซิงเย่าเป็นวง ทันทีที่มีการเคลื่อนไหวผิดปกติ ก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปต่อยทันที
ซิงเย่าแทบจะพูดไม่ออกด้วยความหงุดหงิด
ราชาหนูน่ะหรือ
ก็เจ้ากิจการนั่นที่พี่หนูใหญ่สร้างขึ้นมาน่ะสิ