ย่านที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวงคือถนนจินอิน ถนนสายนี้มีร้านรวงที่รับซื้อทอง เงิน และทองแดงโดยเฉพาะ
ธุรกิจที่ให้บริการก็มีมากมาย ทั้งแลกเปลี่ยน ซื้อขาย และตรวจสอบความบริสุทธิ์กับของแท้ปลอม
ภายในมีกลเม็ดมากมาย น้ำก็ลึกยิ่งนัก ร้านเล็กมีการรับประกันน้อย แต่ราคากลับสูงกว่าร้านใหญ่บ้าง
โกวหยารู้จักพี่ชายคนหนึ่ง อยู่ในวงการสีเทา แซ่เยียน รับซื้อทองแดงโดยเฉพาะ เมื่อก่อนเขาเป็นขโมย ขโมยเงินมาก็มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยน
ปิ่นปักผมนี้หลอมออกมาได้ทองแดง 150 กรัม
โกวหยาเอาทองแดงไปขาย แลกเงินทองแดงได้ 80 อีแปะ กวนจือเวยหันไปแบ่งให้โกวหยาครึ่งหนึ่ง
"เจ้าให้ข้าครึ่งหนึ่งจริงหรือ?" โกวหยาแทบไม่เชื่อ
อีกฝ่ายดูเที่ยงตรงทรงเกียรติถึงเพียงนี้ ไม่เหมือนเทพปีศาจเลยสักนิด
เช่นนั้น 20 อีแปะที่เขาแอบยักยอกเก็บไว้จะนับเป็นอะไร?
เขาช่างเป็นหมาชั่วเสียจริง
กวนจือเวยเกาศีรษะ กล่าวอย่างหมดหนทางว่า "ข้าน่ะเป็นคนไม่มีความสามารถอันใด ทั้งยังเห็นความทุกข์ยากของชาวโลกไม่ได้"
ความจริงแล้วโกวหยาไม่รู้จักทองคำ คิดว่าเป็นทองแดงทั้งหมด นางจึงแอบซ่อนทองคำไว้ และยังรู้ว่าจะไปแลกเปลี่ยนที่ไหน จึงไม่เห็นว่าเศษเงินเล็กน้อยนี่มีค่าอันใด
ทั้งสองคนกำลังลำพองใจ ต่างคิดว่าตนเองฉลาด
กวนจือเวยมุ่งหน้าไปยังร้านของเยี่ยนซื่อหลาง พอถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างใน
"...เจ้ารู้ไหมไอ้หนุ่มนั่นพูดอะไรกับข้า? กองทองแดงนี่แต่เดิมเป็นปิ่นปักผม"
"ตายแล้ว ไอ้คนนี่สมองมีน้ำหรือ? ปิ่นปักผมฝีมือประณีตถึงเพียงนั้น มันต้องราคาเท่าไร คิดได้อย่างไร ถึงหลอมให้เป็นเศษทองแดงหักพังเช่นนี้"
"ข้ามองปราดเดียวก็รู้ว่ามันโง่ ข้าก็เลยให้มันเท่านี้"
"100 อีแปะ! เจ้านี่ใจดำพอควร!"
"ฮ่าๆๆๆๆ ก็มันสมควรแล้วนี่!"
กวนจือเวยเส้นเลือดปูดที่ขมับ
[ฮ่าๆๆๆๆ——]ระบบฟื้นขึ้นมาในชั่วพริบตา
[เจ้านี่สมองมีน้ำ]
[เจ้ายังถูกโกวหยาหลอกด้วย]
[นี่คือผลของการไม่เพิ่มค่าสถานะสติปัญญาเลยสักแต้มเดียว]
[มีเพียงค่าพลังต่อสู้ แต่ไม่มีสมองจะมีประโยชน์อันใด เจ้าคิดจะเป็นลิโป้หรือ?]
"เป็นทางแก้ที่ดียิ่งเลยทีเดียว" กวนจือเวยผลักประตูเข้าไป
เสียงหัวเราะของคนทั้งสองในห้องหยุดลงทันที
"พวกเจ้ามาขายอะไร?" เยี่ยนซื่อหลางมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่ได้มีหน้าตาดุร้ายน่าสะพรึงกลัว หนำซ้ำยังดูสุภาพเรียบร้อย ใบหน้าขาวสะอาดยิ้มบางๆ ให้ความรู้สึกเป็นกันเอง
กวนจือเวยก็ยิ้มให้เขาบ้าง "ขายยา"
เขาขมวดคิ้ว "ที่นี่เราไม่มีใครต้องการยา"
กวนจือเวยปิดประตูลง แล้วลงกลอน
"อีกเดี๋ยวก็ต้องการแล้ว"
......
เยี่ยนซื่อหลางจมูกบวมหน้าช้ำคุกเข่าอยู่บนพื้น เอ่ยอย่างไม่ชัดเจนว่า "น้องชาย แม้ในยุทธจักรข้าก็มีชื่อเสียงและฐานะ เรียกว่าพญายม ท่านให้เกียรติหน่อยเถอะ อย่าเพิ่งต่อย"
บุรุษสี่คนในห้อง ล้วนคุกเข่าอยู่บนพื้น กอดศีรษะ
กวนจือเวยใช้นิ้วมือคลึงคางตนเอง ถามว่า "บัดนี้เจ้าซื้อยาหรือไม่?"
"ซื้อ จำเป็นยิ่งนักแล" เยี่ยนซื่อหลางพูดด้วยลิ้นแข็ง
กวนจือเวยหยิบดินจากพื้นขึ้นมากำมือหนึ่ง วางลงบนมือเขา กล่าวว่า "นี่คือดินเทพที่ข้าเดินทางนับหมื่นลี้จากเขามายากลับมา เจ้าว่ามันมีค่าหรือไม่?"
"อนิจจา ท่านหลอกคนแล้วไม่ปิดบังหน่อยเลยหรือ?"
"ผัวะ!"
เยี่ยนซื่อหลางจำใจยอมเพื่อส่วนรวม "มีค่า"
กวนจือเวยถามว่า "ทองแดง 150 กรัมมีค่าเท่าไร?"
เขาลังเลตอบ "200 อีแปะ 300 อีแปะ"
"ตกลงเท่าไรแน่!" กวนจือเวยตวาดใส่เขา
เขายักไหล่ "ก็ตามแต่มโนธรรมแล้วกัน"
กวนจือเวยตัดสินใจให้มโนธรรมของเขาดีขึ้นหน่อย ก็ให้เป็น 300 อีแปะแล้วกัน
"ดินกองนี้ของข้า 200 อีแปะ เจ้าควักเงินซื้อเถอะ"
"ได้"
เยี่ยนซื่อหลางรีบหยิบเงินออกมา กล่าวว่า "น้องสาว หากเจ้าประสบความยากลำบากอันใด ข้ายินดีช่วยเหลือผู้อื่น ปรารถนาจะช่วยเจ้า ด้วยฝีมือวรยุทธ์ของเจ้า ทำสิ่งใดก็หาเงินได้ เหตุใดต้องปล้นชิงถึงเพียงนี้"
กวนจือเวยกำลังนับอีแปะ จึงเหลือบตอบกลับไปว่า "เช่นนั้นทำอะไรได้บ้าง?"
"ไปเป็นประตูเค่อให้ตระกูลใหญ่เหล่านั้นได้ ช่วยพวกเขาจัดการเรื่องเล็กน้อย ขอเพียงเจ้ามีความสามารถ พวกเขาจะเลี้ยงดูเจ้า ให้เงิน บำรุงญาติพี่น้องของเจ้า แก้ปัญหาทุกอย่างที่พบในชีวิตแก่เจ้า" เยี่ยนซื่อหลางกล่าวพลางเปี่ยมความอิจฉา
"แล้วพอพวกเขามีเรื่อง ข้าก็ตอบแทนด้วยชีวิต ใช่หรือไม่?"
กวนจือเวยยัดอีแปะไว้ในอกเสื้อ "ข้ายังคงถูกใจการขายยามากกว่า ข้าเป็นถึงหมอเทวดาทีเดียว"
บัดนี้นางจะไปดูอาการของโกวหยาแล้ว ไอ้หมาชั่วกล้าดีอย่างไรมาหลอกข้า
กลุ่มเด็กบ้านใต้รังแกข้าที่ค่าทักษะสติปัญญาเป็น 0 ทนได้ถึงเพียงต้องเผชิญหน้ากับโจร
นางหมอบอยู่หน้าประตู ครุ่นคิดว่าจะจัดการกับโกวหยาจอมจอมปลอมนี่อย่างไรดี
ก็เห็นโกวหยาแบกยายของตนออกมาแล้ว
ยายผอมแห้งตัวเล็ก ไม่หนัก แต่โกวหยาตัวเล็กเช่นกัน เขาอายุ 13 ปี
ยายเลอะเลือน จำได้ว่านี่คือเพื่อนของหลาน "เจ้ากินหรือยัง?"
"ยัง ข้ามาส่งเงินให้โกวหยา ทองแดงนั่นเจ้าขายถูกไป มีค่าถึง 300 อีแปะ ข้าไปเอาส่วนต่างมาแล้ว"
กวนจือเวยนับเงิน 90 อีแปะจากในอก ยัดใส่อกเสื้อโกวหยา กล่าวว่า "ที่เราสองคนตกลงกันไว้ แบ่งคนละครึ่ง"
โกวหยาหน้าซีดเผือด เขารู้ว่าเรื่องที่ตนหักเงินถูกจับได้แล้ว กัดฟันแน่น กล่าวว่า "ข้าพายายไปรักษาก่อน แล้วค่อยคืนเจ้าเมื่อเสร็จ"
"ไม่ต้องคืนเงิน และไม่ต้องไปร้านยา ไม่จำเป็นเลย เจ้าไปซื้อน้ำตาล ถ้าหาน้ำตาลไม่ได้ก็ซื้อน้ำผึ้ง แล้วชงน้ำร้อนให้ยายกิน"
กวนจือเวยเคยมีระบบหมอหญิง แต่นางตรวจโรคไม่เป็น การรักษาผู้คนคือใช้วิธีทำภารกิจต่างๆ แลกเปลี่ยนคะแนน แล้วใช้คะแนนแลกยาลดไข้ ยาลดอักเสบ ยานอนหลับ โรคในยุคบรรพกาลเรียบง่าย และผู้คนไม่มีภูมิต้านทาน นำออกมาใช้ล้วนเป็นยาวิเศษ
แม้นางจะตรวจโรคไม่เป็น แต่สัมผัสผู้ป่วยมามาก
นอกจากเหล่าขุนนางผู้มั่งคั่งแล้ว โรคที่พบบ่อยที่สุดในคนธรรมดาคือ——โรคจน
พูดให้กระจ่างอีกหน่อย ก็คือ อดอยาก
โกวหยากินที่โรงตีเหล็ก แอบยักยอกคำหนึ่งมาอย่างระมัดระวัง เอากลับมาให้ยาย เขาก็ไม่กล้าเอากลับมามาก กลัวพี่เหยาจะโมโห เพราะหากเขาอิ่มแล้วถึงจะมีแรงทำงาน เขากินน้อยไปหนึ่งคำ ก็ทำงานได้น้อยลงหน่อย
ยายได้กินข้าวคำเดียวนั่นทุกวัน อยู่ได้จนถึงบัดนี้ก็นับว่าชีวิตแข็งแกร่งยิ่งนัก
การให้ยายกินข้าวทันที เกรงว่าลำไส้จะไม่ปรับตัว กระเพาะที่อดอยากมานาน แม้แต่สารอาหารของไข่หนึ่งฟองก็ไม่อาจรองรับได้
เริ่มจากน้ำหวานสักหน่อยก่อน เพื่อเสริมพลังงาน
โกวหยาลองดูแล้ว ยายดีขึ้นจริงๆ
ในโลกนี้ โรคที่รักษาง่ายและรักษายากที่สุด ก็คือโรคจนนี่แล
เขามองใบหน้าของกวนจือเวย ก็ไม่รู้สึกว่าคนอื่นน่าเกลียดอีกต่อไปแล้ว ยามพัดหีบลมให้กวนจือเวยก็เรี่ยวแรงเป็นพิเศษ
เพราะได้รู้จักยาย และยายเป็นผู้โยงใย กวนจือเวยจึงคุ้นเคยกับเพื่อนบ้านรอบข้างด้วย ไปยืมพลั่วจากบ้านที่พอมีฐานะดีกว่าหน่อยหนึ่งหลังหนึ่ง บอกว่าปลูกผักกาดพลิกหน้าดิน แท้จริงแล้วขุดหลุมขนาดใหญ่ในลานบ้าน ตักดินที่เปื้อนเลือดในบ้านออกไปฝัง โรยปูนขาวชั้นหนึ่ง เพื่อป้องกันกลิ่นเหม็น
ส่วนจะจัดการกับศพอย่างไร อ๋องผู้นี้ราวกับแผ่นกระดาษ แผ่นบางเฉียบชั้นหนึ่ง เลือดก็ไหลไม่ออกแล้ว
นางโยนคนไปไว้ใต้กำแพงฝั่งตรงข้าม
ขอทานน้อยก็ตายในตำแหน่งนั้น
บัดนี้อ๋องตายแล้ว
ไม่มีความแตกต่างเลยสักนิด