ประเทศพ่อ โครงการสวนอีเดนและเรือโนอาห์ ซึ่งมิซซีโปแลนด์เป็นผู้นำ ดำเนินไปอย่างราบรื่นด้วยการสนับสนุนจากเหล่ามหาเศรษฐีระดับแนวหน้าของประเทศพ่อ
ด้วยรากฐานที่วางไว้ตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ประกอบกับความพยายามอย่างไม่ลดละตลอดหลายปี ก่อนราตรีนิรันดร์จะมาเยือน ประเทศพ่อมีสวนอีเดนหนึ่งแห่ง เรือโนอาห์สามแห่ง ที่หลบภัยขนาดมหึมาแปดแห่ง ที่หลบภัยขนาดใหญ่ยี่สิบสามแห่ง รวมถึงที่หลบภัยของภาคเอกชนอีกมากมายที่เปิดใช้งานแล้ว
ที่หลบภัยเหล่านี้ย่อมไม่อาจรองรับประชากรสองร้อยล้านคนของประเทศพ่อได้ทั้งหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้อพยพผิดกฎหมายที่ไม่เคยอยู่ในสถิติด้วยซ้ำ แต่มิซซีโปแลนด์ไม่เคยคิดจะนับคนเหล่านั้นรวมอยู่ในแผนตั้งแต่แรก
แต่ไม่ว่าอย่างไร แผนสร้างที่หลบภัยอย่างสวนอีเดนและเรือโนอาห์ก็สามารถปกป้องชนชั้นอีลิตที่สำคัญที่สุดและเหล่ามหาเศรษฐีผู้ครอบครองทรัพยากรมากที่สุดของประเทศพ่อได้จริง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด มีเพียงผู้ที่ได้รับแจ้งเท่านั้นที่รู้ตำแหน่งของสวนอีเดน แม้แต่ประธานาธิบดีคนปัจจุบันของประเทศพ่อและคณะผู้ติดตามก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าไป
ภายในเรือโนอาห์หมายเลขหนึ่ง ประธานาธิบดีชราของประเทศพ่ออย่างลาวยืนแทบไม่ไหว หลังต้องฟังรายงานจากแต่ละหน่วยงานติดต่อกันหลายชั่วโมง เขาก็หมดความสามารถในการคิดไปโดยสิ้นเชิง ภายนอกดูเหมือนกำลังตั้งใจฟังรายงาน แต่ในใจกลับเอาแต่คิดว่าเมื่อไรจะได้กลับ “บ้าน” ไปกินอาหารเย็นฝีมือภรรยา
“ผมรับทราบแล้ว เอาเท่านี้ก่อน แนวทางแก้ไขต่อจากนี้กับงานเฉพาะของแต่ละหน่วยงานจะส่งไปให้พวกคุณทุกคน ทำตามที่ได้รับมอบหมายก็พอ” นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากพูด แต่เป็นคำพูดที่หูฟังจิ๋วในหูบอกให้เขาพูด