อ้ายปิงทำหน้าบึ้งตึง
ตั้งแต่เช้าเธอก็เริ่มส่งข้อความหาโจวหลิน แต่กลับไม่ได้รับคำตอบแม้แต่ข้อความเดียว
ทำให้อ้ายปิงกระวนกระวายใจมาก
“ฉีฉี เธอว่าโจวหลินจะหลอกฉันหรือเปล่า”
“เขาไม่กล้าหรอก ทาสรักอย่างเขาจะมีความคิดแปลก ๆ แบบนั้นได้ยังไง” หยางฉีฉีกำลังทาเล็บเท้าอย่างระมัดระวัง พลางตอบอ้ายปิงไปด้วยและแชตคุยกับใครบางคนไปด้วย แม้อีกฝ่ายแทบไม่สนใจเธอเลย เธอก็ยังยินดีทำ เพราะอีกฝ่ายเป็นตัวจริงเสียงจริง ตอนนั้นเธอต้องใช้ความพยายามไม่น้อยกว่าจะได้ไลน์ของเขามา...
ถึงจะไม่มีคุณสมบัติพอแต่งเข้าตระกูลมหาเศรษฐี แต่การมีเพื่อนเป็นคนตระกูลมหาเศรษฐีก็นับเป็นเรื่องน่าภูมิใจแล้ว
หยางฉีฉีถึงกับตกลงกับอีกฝ่ายไว้แล้วว่า อีกไม่กี่วันจะไปหาเขา ส่วนไปแล้วจะทำอะไรนั้นเธอไม่ใส่ใจ ยังไงก็ไม่เสียเปรียบอยู่แล้ว
อ้ายปิงกังวลมาก กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เพราะเธอถึงกับกู้เงินออนไลน์มาใช้แล้ว ทั้งค่าธรรมเนียมและดอกเบี้ยก็เป็นค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ไม่น้อย
โชคดีที่ในที่สุดโจวหลินก็กลับมา อ้ายปิงทำท่าจะระเบิดอารมณ์ใส่เขาทันที แต่โจวหลินกลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร เดินสำรวจรอบบ้านแล้วพบว่าพ่อแม่ไม่อยู่กันทั้งคู่
โจวไฉจวินน่าจะอยู่ที่ฟาร์มปศุสัตว์ ทางนั้นยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก
ส่วนเฉิงหย่าลี่คงออกไปจัดซื้อของ ยุ่งเสียขนาดนี้ มื้อเย็นวันนี้คงไม่มีอะไรให้กินแล้ว
ที่จริงตอนนี้ยังไม่ถึงสี่โมงเย็น แต่ข้างนอกมืดราวกับเวลาสองทุ่มสามทุ่มแล้ว ในบ้านถ้าไม่เปิดไฟก็แทบมองอะไรไม่เห็น
“ฉันถามนายอยู่นะ!” อ้ายปิงทำแก้มป่อง “ไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าวันนี้จะไปโอนกรรมสิทธิ์กัน”
“เมื่อวานไม่ได้บอกแล้วหรือไงว่าเงินในมือผมไม่พอ”
“ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันมีเงิน”