“โจวลี่ พ่อแม่เธอมาถึงประตูโรงเรียนใต้แล้ว รีบไปได้แล้ว ต้องการให้ฉันช่วยถือของไหม?” ครูประจำหอพักเตือนโจวลี่ที่กำลังครุ่นคิด
“ไม่ต้อง” น้ำเสียงของโจวลี่เย็นชามาก ไม่มีความไร้เดียงสาและความโรแมนติกของเด็กวัยเธอเลยแม้แต่น้อย
เธอปฏิเสธความช่วยเหลือจากป้าประจำหอพัก แล้วรีบเดินทางไปยังประตูโรงเรียนใต้อย่างเร็วที่สุด ระหว่างทางเธอเงยหน้ามองฟ้าบ่อยครั้ง สีหน้าวิตกกังวลอย่างมาก
“ฟ้ายังไม่สว่างเลย โจวหลิน นายมีความคิดยังไงบ้าง?”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเกิดใหม่มานานแล้วไม่ได้เจอน้องสาว หรือเพราะเหตุผลอื่นใด โจวหลินรู้สึกเสมอว่าน้องสาวของเขามองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ไม่เหมือนมองพี่ชายแท้ ๆ กลับเหมือนมองคนแปลกหน้า หรือแม้กระทั่ง...ศัตรู
ส่วนคำเรียกก็เป็นแบบนั้นมาตลอด ตั้งแต่โจวลี่รู้ความก็ชอบเรียกชื่อตรง ๆ แทนที่จะเรียกหวาน ๆ ว่า “พี่”
“เมื่อวานก่อนยังออกมาปฏิเสธข่าวลือ วันวานมีกลุ่มผู้เชี่ยวชาญออกมาอธิบาย นายว่าโอกาสที่วันสิ้นโลกจะมาถึงจริง ๆ จะมีมากแค่ไหน? ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นเรื่องจริง นายจะเชื่อไหม?”
ถึงแม้ท่าทีของโจวลี่จะไม่ค่อยดีนัก แต่โจวหลินกลับไม่รู้สึกไม่พอใจแม้แต่น้อย ชาตินี้สิ่งที่เขาคิดถึงและรู้สึกผิดมากที่สุดก็คือน้องสาวคนเล็ก ชาตินี้จะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว โจวหลินคิดในใจ
“รัดเข็มขัดนิรภัยแล้วหรือยัง?”
“ไม่ต้องให้เธอเตือนหรอก ได้ยินว่านายพาแฟนกลับมาด้วย เป็นแบบที่จะแต่งงานกันหรือเปล่า?”
“แต่งงาน?” โจวหลินหัวเราะเบา ๆ “หล่อนไม่คู่ควร”
“เชอะ!” โจวลี่ยกมุมปากขึ้นแล้วพยักหน้า “ไม่เลวนี่ พี่ชายฉันเริ่มมีกลิ่นอายลูกเศรษฐีแล้ว”
“เธอต่างหากที่เป็นลูกเศรษฐี ดูความแตกต่างระหว่างเราสองคนตั้งแต่เด็กจนโตสิ ฉันสงสัยว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่ซะแล้ว”