เพราะคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟบนเกาะญี่ปุ่น บดบังสัญญาณนานถึงหกชั่วโมง
พอเรดาร์และเครื่องมือตรวจวัดของประเทศต่าง ๆ กลับมาใช้ได้อีกครั้ง รัฐบาลประเทศพ่อก็แทบระเบิดทันที——เรือเทอร์ฟิว หายไป!
ไม่ว่าพวกเขาจะใช้วิธีใด ก็ไม่พบร่องรอยของเรือเทอร์ฟิวเลย! ในสายตารัฐบาลประเทศพ่อ มันต้องเกี่ยวข้องกับประเทศเซี่ยแน่นอน! พวกเขาคิดว่ามีเพียงประเทศเซี่ยเท่านั้นที่มีความสามารถจมหรือซ่อนเรือบรรทุกเครื่องบินเทอร์ฟิวได้!
ต่อคำกล่าวหาและข้อกล่าวหาที่ไร้ความรับผิดชอบของประเทศพ่อ โฆษกกระทรวงการต่างประเทศของประเทศเซี่ยประณามอย่างรุนแรง พร้อมเตือนประเทศพ่อว่าอย่าคิดจะรวบอำนาจเพียงฝ่ายเดียวในช่วงเวลาวิกฤตของโลก มิฉะนั้นจะกลายเป็นศัตรูร่วมของมวลมนุษยชาติ!
ประเทศพ่อจะยอมจบง่าย ๆ ได้อย่างไร ในไม่ช้าพวกเขาก็ระดมกำลังทหารรอบประเทศเซี่ย มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่เรือเทอร์ฟิวหายไปเพื่อสอบสวนและเก็บหลักฐาน
ขณะนั้นโจวหลินนั่งรถไฟความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่เมืองเซินเจินแล้ว เขาตั้งใจว่าจะจัดการบ้านในเซินเจินให้เป็นเสบียง ก่อนที่สังคมจะพังทลายลงโดยสิ้นเชิง
รถไฟเพิ่งออกได้ไม่นาน โจวหลินก็ได้รับข้อความจากอ้ายปิง ถามว่าเขาไปไหน ทำไมเมื่อวานโทรไม่ติด
“ไปธุระ” โจวหลินจะบอกอ้ายปิงว่าอีกไม่นานจะเกิดอะไรขึ้นได้อย่างไร ตอนนี้สิ่งที่เขากำลังคิดคือจะจัดการอ้ายปิงก่อนกลับบ้านดีหรือไม่
อ้ายปิงส่งข้อความมา: สองวันไม่เจอแล้ว ไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ?
โจวหลินหัวเราะเย็น ๆ เขาไม่ขี้เกียจจะพิมพ์ ตอบกลับด้วยเสียง “คิดสิ ผมคิดถึงเธอจะตายอยู่แล้ว!”
ฟังดูเหมือนคำหยอดของคนรัก แต่ประกอบกับสีหน้าเขาที่กัดฟันแน่น...
ที่นั่งข้าง ๆ มีเสียงหัวเราะแผ่วเบา โจวหลินหันไปมอง ก็เห็นเป็นผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่ง
“ขอโทษนะ ฉันปกติไม่ค่อยหัวเราะ เว้นแต่...”