"ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!"
โจวหลินพูดพลางเปิดเบราว์เซอร์ในคอมพิวเตอร์ เขาต้องการตรวจสอบข้อมูลบางอย่างเพื่อตัดสินใจว่าจะบ้าไปกับแผนนี้หรือไม่
......ยาว 337 เมตร กว้าง 41-77 เมตร ไม่นับความสูงยอดเสากระโดงก็สูงเกิน 40 เมตร......
ระวางขับน้ำเต็มพิกัดเกิน 110,000 ตัน......
เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำความดัน A1B สองเครื่องใช้งานได้ 50 ปี ให้กำลังไฟฟ้ากว่า 200,000 กิโลวัตต์......
โรงเก็บเครื่องบินยาว 190 เมตร กว้างกว่า 30 เมตร สูง 9-10 เมตร คิดเป็นปริมาตรประมาณ 60,000 ลูกบาศก์เมตร เทียบเท่าตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ 750 ใบ......
......ในภาวะเตรียมพร้อมรบ เสบียงหนึ่งครั้งเพียงพอสำหรับคน 5,000 คนใช้ชีวิตสามเดือน รวมถึงอาหาร......
แค่ตัวเลขเหล่านี้ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงและตาทั้งสองข้างแดงก่ำได้แล้ว!
"ให้ตายเถอะ!"
โจวหลินทุบโต๊ะอย่างแรง "คนเราตายเป็นก็ตาย ขอแค่ไม่ตายก็มีอนาคต ก้าวเดียวถึงเป้า เอาเลย!"
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว โจวหลินที่หน้าตาแดงก่ำก็ติดต่อบริษัททัวร์ที่คุ้นเคยทันที ให้ดำเนินการเรื่องเอกสารเดินทางไปเกาะญี่ปุ่นโดยเร็วที่สุด ไม่กี่นาทีต่อมาบริษัททัวร์ก็โทรกลับมา "พี่ครับ ถ้าตอนนี้พี่เตรียมพาสปอร์ตได้ คืนนี้ก็ขึ้นเครื่องได้เลย แต่เรื่องราคา......"
"เงินไม่ใช่ปัญหา" โจวหลินตอบ
"งั้นผมรีบไปหาพี่เลย พี่เตรียมพาสปอร์ตไว้ด้วยนะครับ"
เงินทำให้อะไรต่อมิอะไรง่ายขึ้น บ่ายห้าโมงโจวหลินนั่งรถบัสไปสนามบิน ครึ่งเจ็ด เที่ยวบินจากเมืองหยุนไปเมืองหลวงของเกาะญี่ปุ่นออกเดินทางตรงเวลา สี่ชั่วโมงต่อมาเครื่องลงจอดอย่างราบรื่น
นั่งรถบัสออกจากสนามบินถึงตัวเมือง ลงรถมาโจวหลินหายใจหนักๆ ทุกครั้งที่นึกถึงแผนบ้าคลั่งนั้น หัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะ
แสงนีออนของเมืองส่องสว่าง กลิ่นอายของคำว่า "เร่าร้อน" ลอยคลุ้งไปในอากาศ สาวๆ แต่งตัวแปลกๆ เดินผ่านเขาไปเป็นระยะ ส่วนใหญ่จะชะลอฝีเท้าลงเพราะใบหน้าหล่อเหลาและกลิ่นอายชายขบถของเขา บางคนถึงกับทักทาย แต่เสียดายที่เป็นภาษาญี่ปุ่น โจวหลินฟังไม่รู้เรื่อง และตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะฟังอยู่ดี
เช็คอินเข้าโรงแรมที่บริษัททัวร์จองไว้ โจวหลินก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ห้องนี้ทำเลดีมาก ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ก็เห็นท่าเรือของเมืองหลวงเกาะญี่ปุ่นได้
คืนนี้ท่าเรือสว่างไสวเป็นพิเศษ เพราะมีกองเรือรบทางทะเลไกลของประเทศพ่อของเกาะญี่ปุ่นจอดอยู่ที่นั่น! กองเรือนี้ทั้งมาเยือนเกาะญี่ปุ่น และมาข่มขู่ประเทศเซี่ยกับประเทศเหมา
โจวหลินหรี่ตามองเงาร่างที่ใหญ่ที่สุดในท่าเรือผ่านกระจก — เรือบรรทุกเครื่องบินชั้น "เทอร์ฟิว" ลำแรก เรือเทอร์ฟิว!
เรือบรรทุกเครื่องบินแล้วยังไง?
เรือบรรทุกเครื่องบินไม่ใช่ยานพาหนะเหรอ?
ไม่!
โจวหลินคิดว่ามันเป็น มันก็เป็น!
ดังนั้น......
โจวหลินดึงม่านลง เริ่มอาบน้ำทำความสะอาด
คืนนี้ไม่มีโอกาส
ถึงแม้จะอยู่ในท่าเรือของเกาะญี่ปุ่น ประเทศพ่อก็ไม่มีทางลดการป้องกันอาวุธสำคัญของชาติ ใครก็ตามที่คิดจะแอบเข้าใกล้เรือเทอร์ฟิวคงถูกยิงทิ้งทันที!
โจวหลินไม่อยากไปตายเปล่า
โอกาสอยู่ที่พรุ่งนี้!
บางทีเพื่อแสดงความยิ่งใหญ่ต่อเกาะญี่ปุ่น หรือแม้แต่ทั้งโลก ประเทศพ่อในการเยือนครั้งนี้ได้จัด "วันขึ้นเรือ" อนุญาตให้ผู้คนขึ้นไปชมเรือรบทุกลำในท่าเรือ รวมถึงเรือเทอร์ฟิวด้วย!
แน่นอนว่าคนที่ขึ้นเรือต้องถูกจำกัดพื้นที่ทำกิจกรรม ส่วนใหญ่ก็แค่ยืนบนดาดฟ้า เดินไปเดินมา แต่สำหรับโจวหลินนั่นก็เพียงพอแล้ว
"นอน พักผ่อนให้เต็มที่ จัดการมัน!"
เวลาประเทศเซี่ย 28 มิถุนายน พระอาทิตย์ส่องแสงจ้า ดูท้องฟ้าก็รู้ว่าเป็นวันดี โจวหลินรู้สึกว่ามันจะเป็นวันที่——ทำให้โลกตะลึง
หลังเก้าโมง ท่าเรือเริ่มคึกคัก
ริบบิ้นสี ลูกโป่ง ผู้คนแต่งหน้าจัด ผีประหลาดๆ......
เดินไปตามถนนที่มุ่งหน้าท่าเรือ โจวหลินรู้สึกว่าคนแน่นกว่าช่วงตรุษจีนที่บ้านอีก
เสียงเครื่องดนตรี แตร และเสียงอุทานภาษาต่างๆ ปนกันไปหมด ทำให้โจวหลินอยากยิงระเบิดความกดอากาศสักลูก — มันดังจนทำให้รำคาญใจจริงๆ
แต่พอได้เห็นเรือเทอร์ฟิว เขาก็รู้สึกสบายตัวไปทั้งตัว เหมือนกลืนไอศกรีมเข้าไปหลายแท่งในหน้าร้อน
ความสบายนั้นทำให้ร่างกายเขาสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ใจเย็น!
โจวหลินหยิกเนื้อขาตัวเองอย่างแรงในกระเป๋ากางเกง กลัวคนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
คนมีประสบการณ์นิดหน่อยก็คิดออกว่า ในฝูงชนรอบข้างต้องมีคนที่ประเทศพ่อแฝงตัวมาอย่างแน่นอน เพื่อป้องกันภัยที่อาจเกิดขึ้น
ใกล้แล้ว!
ยิ่งใกล้ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความใหญ่โตของเรือบรรทุกเครื่องบินเทอร์ฟิว!
ไม่ต้องพูดถึงร่างกายอันมหึมาเหมือนสนามกีฬา สูงเท่าตึกสิบกว่าชั้น แค่เชือกที่ผูกท่าเรือก็หนากว่าขาโจวหลินแล้ว!
ตอนนี้ขึ้นเรือได้แล้ว
ผู้คนมากมายที่ตื่นเต้นต่อคิวอยู่บนท่าเรือ โจวหลินกวาดตามองไม่เห็นปลายแถว ถ้าไปต่อคิวตอนนี้ไม่รู้ว่าจะได้เมื่อไหร่ และด้วยสถานะของเขา อาจจะขึ้นไม่ได้ด้วยซ้ำ — เขาไม่มีบัตรประชาชนของคนเกาะญี่ปุ่น
แต่ไม่เป็นไร โจวหลินไม่เคยคิดจะไปต่อคิวอยู่แล้ว
พลัง "ซิงค์" ไม่จำเป็นต้องให้เขาเข้าไปในยานพาหนะ ขอแค่ได้สัมผัส แม้เพียงส่วนหนึ่งของยานพาหนะก็สามารถกระตุ้นสกิลเพื่อทำการซิงค์ให้สำเร็จได้
บังเอิญดีที่ในระยะไม่ไกลจากโจวหลินมีเสาหมุดขนาดใหญ่ โจวหลินค่อยๆ ขยับไปด้านหลังเสาหมุด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจเขา ก็วางมือข้างหนึ่งลงบนเชือกโลหะของเรือเทอร์ฟิว!
[ซิงค์]
ปลดปล่อย!
ชั่วพริบตา โจวหลินรู้สึกว่าร่างกายเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต หรือเหมือนถูกโยนลงไปในเครื่องสั่นหิน วิญญาณก็สั่นสะเทือนความถี่สูง
ฉันจะไม่สั่นจนแตกสลายไปเลยใช่ไหม?
ตอนนี้โจวหลินสูญเสียความรู้สึกต่อโลกภายนอกไปแล้ว เขาคิดว่าคนอื่นคงเห็นเขาสั่นเทา แต่จริงๆ แล้วเขายืนนิ่งๆ อยู่ที่นั่น ทุกคนที่มองผ่านไปก็คิดว่าเขาเป็นแค่แฟนคลับที่หลงใหลในความยิ่งใหญ่ของเรือบรรทุกเครื่องบิน
แม้แต่สายลับของประเทศพ่อที่กวาดตามองเขาแล้วก็รู้สึกว่าไม่มีภัย คิดไม่สนใจอีก
เพียงแต่วินาทีต่อมา ร่างของโจวหลินก็หายไปทั้งคน!
ไม่มีใครพบเห็น หรือถ้าจะพูดให้ถูก แม้แต่คนที่บังเอิญมองมาที่ฉากนี้ก็คงคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง
เพราะคนเราจะหายตัวได้ยังไง นี่ไม่ใช่การแสดงมายากล
"นี่คือการซิงค์เหรอ?"
ความรู้สึกสั่นความถี่สูงหายไปในที่สุด และตัวโจวหลินเองก็พูดไม่ถูกว่าตอนนี้เขาอยู่ในสถานะอะไร สิ่งเดียวที่เขารู้คือเขาเข้าไปในเรือบรรทุกเครื่องบินเทอร์ฟิวแล้ว หรือพูดให้ถูกคือ เขา"หลอมรวม"กับเรือบรรทุกเครื่องบินเทอร์ฟิวแล้ว
สัญชาตญาณบอกโจวหลินว่า ตราบใดที่เขาต้องการ เขาก็สามารถปรากฏตัวที่ไหนก็ได้ในเรือเทอร์ฟิว และตราบใดที่เขารักษาสถานะนี้ไว้ วิธีการทั้งหมดที่มนุษย์มีในตอนนี้ก็ไม่สามารถตรวจพบการมีอยู่ของเขาได้
มหัศจรรย์!
ไร้เทียมทาน!
โจวหลินยังรู้สึกโชคดี
ถ้าไม่ใช่เพราะข่าวนั้นทำให้เขาคิดอะไรเพี้ยน ต่อให้ฆ่าเขา เขาก็ไม่คิดจะ"ซิงค์"กับเรือบรรทุกเครื่องบิน
ตอนนี้พลัง"ซิงค์"ได้เปลี่ยนไปแล้ว
ซิงค์:
[ขั้นต้น 100/1000]
ยานพาหนะที่ซิงค์แล้ว: ยานพาหนะผิวน้ำขนาดใหญ่ (ยังไม่ได้ตั้งชื่อ)
จำนวนยานพาหนะที่สามารถซิงค์ได้: 0
พื้นที่จัดเก็บ: 0/1
......
เพราะชาติก่อนไม่เคยได้พลังพิเศษ โจวหลินก็ไม่รู้ว่าคนที่มีพลังพิเศษคนอื่นๆ ได้พลังมาแบบเดียวกันกับเขาหรือเปล่า ทุกอย่างต้องค่อยๆ สำรวจด้วยตัวเอง
ตอนนี้ในจิตสำนึกของเขามีข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับเรือบรรทุกเครื่องบินเทอร์ฟิวแล้ว ตราบใดที่เขาต้องการเขาก็เข้าควบคุมได้ทันที ไม่สิ ตอนนี้เขาคือเรือเทอร์ฟิวเอง จะทำอะไรก็ได้ตามใจ
เช่น เขาสามารถมองเห็นและได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องผู้บัญชาการได้โดยตรง และที่มหัศจรรย์กว่านั้นคือ ระดับภาษาของประเทศพ่อของเขากลายเป็นเหมือนภาษาแม่ ทำให้ฟังบทสนทนาระหว่างผู้บัญชาการกับรองผู้บัญชาการเข้าใจ
ตามที่ผู้บัญชาการบอก กิจกรรมวันขึ้นเรือจะดำเนินไปถึงบ่ายสามโมงครึ่ง จากนั้นเป็นการบำรุงรักษาประจำวัน
หลังบำรุงรักษาเสร็จเป็นงานเลี้ยงครึกครื้น พอถึงตอนนั้นนอกจากเจ้าหน้าที่รักษาการณ์ที่จำเป็นแล้ว เจ้าหน้าที่และทหารส่วนใหญ่รวมถึงผู้บัญชาการก็จะลงจากเรือ
ฟังถึงตรงนี้โจวหลินอดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้:
ฟ้าช่วยจริงๆ!