จากฟาร์มปศุสัตว์ของตระกูลโจวไปถึงเมืองเจียโจวไม่ไกลเลย ขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึง
มองดูเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดที่ตระกูลโจวเพิ่งจัดหามาใหม่ ดวงตาของอ้ายปิงแทบถลนออกมา เธอถามโจวหลินเบาๆ ว่าบ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่
"ไม่ใช่ที่เซินเจินนะ แม่ฉันบอกว่าไม่ถึงห้าแสน ก็ประมาณนั้นแหละ อ้อ ใช่ สองโมงไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ได้แล้ว เธอจะกู้เงินฉันจริงๆ นะ?"
หากก่อนหน้านี้อ้ายปิงยังลังเลอยู่บ้าง ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้าสู่บ้านชั้นสิบเจ็ด พื้นที่ตามโฉนดสามร้อยแปดสิบตารางเมตร พร้อมสวนดาดฟ้าหนึ่งร้อยห้าสิบตารางเมตร อ้ายปิงก็ตัดสินใจได้แล้วว่าเธอต้องเอาชื่อของเธอไปลงในโฉนดให้ได้!
เสียดายที่ไม่ใช่เซินเจิน ไม่เช่นนั้นด้วยบ้านหลังนี้เพียงหลังเดียว อ้ายปิงจะไม่มีทางปล่อยโจวหลินไปเด็ดขาด แต่งงาน ต้องแต่งงานให้ได้!
"เธอเขียนสัญญากู้เงินก่อนเลย ฉันจะโอนเงินให้เธอทีหลัง"
เหตุผลที่ต้องรอสักครู่ เพราะเงินเก็บของอ้ายปิงจริงๆ แล้วไม่มากนัก มีอยู่แค่สองแสนกว่าๆ เท่านั้น อย่าเห็นว่าเธอมักจะคบหาสมาคมกับพวกเด็กโฮ ฝ่ายนั้นก็ไม่โง่ กินเลี้ยงดื่มเลี้ยงหรือซื้อของขวัญให้ไม่มีปัญหา แต่เงินสดที่ให้จริงๆ นั้นไม่มาก เธอเองก็ต้องใช้จ่าย พอผ่านไปหลายปีสามารถเก็บได้เท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
เพื่อให้ได้ส่วนแบ่งในกรรมสิทธิ์บ้านหลังนี้มากที่สุด อ้ายปิงตัดสินใจใช้บัตรเครดิตและแพลตฟอร์มออนไลน์ทั้งหมดของเธอ อืม ต้องขอยืมจากหยางฉีฉีเพิ่มอีกหน่อย เธอวางแผนไว้แล้ว ด้านนี้ขอยืมเงินมาเพื่อแสดงตัวต่อหน้าพ่อแม่ของโจวหลิน พอกลับไปเซินเจินแล้วค่อยๆ หักล้างเงินส่วนนี้ออกจากกระเป๋าของโจวหลินทีละน้อย