ชายที่ยืนอยู่หน้าประตู มีตัวตนค่อนข้างพิเศษ
“ผมเป็นผู้จัดการนิติบุคคลอาคาร ชื่อเส้าหัง”
“อ้อ มีอะไรหรือเปล่า?”
โจวหลินเป็นครั้งแรกที่ได้เจอเส้าหัง
ความรู้สึกแรกไม่ได้ดีนัก ถึงแม้เส้าหังจะแต่งตัว แต่งกาย สีหน้าและแววตา ล้วนให้ความรู้สึกจริงใจและสุขุม แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ บางทีนี่อาจจะเป็นสัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมาจากยุคสิ้นโลกก็ได้
โจวหลินใช้ร่างกายบังประตูไว้ อาศัยความได้เปรียบเรื่องความสูง ไม่ให้สายตาของเส้าหังเหลียวมองเข้าไปในทางเดินด้านใน
“มีเจ้าของห้องในหมู่บ้านแจ้งว่า คุณสร้างสิ่งปลูกสร้างโดยไม่ได้รับอนุญาต” เส้าหังชี้ไปที่ประตูกันระเบิดที่เพิ่มขึ้นมาใหม่ “บริเวณนี้เป็นพื้นที่ส่วนกลาง เรารับเรื่องร้องเรียนจากเจ้าของห้องท่านอื่นๆ ก่อนจะมาหาคุณเพื่อปรึกษาหารือ”
“อย่างนี้นี่เอง”
โจวหลินไม่ได้ปฏิเสธทันที เขาเป็นคนที่พูดกันด้วยเหตุผล
“ในเมื่อมีเจ้าของห้องท่านอื่นร้องเรียน งั้นเราจะตามหาบริษัทตกแต่งมารื้อถอน เดี๋ยวก็เสร็จภายในสามถึงห้าวันนี่แหละ”
เส้าหังรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ง่ายขนาดนี้เชียว ไม่น่าเป็นจริงเลย
“แบบนั้นก็รบกวนพวกคุณด้วย ถ้ามีอะไรที่นิติบุคคลช่วยได้ก็บอกได้เลยนะครับ ทำได้เราจะทำให้เต็มที่”
“ได้ครับ พ่อแม่ผมกลับมา ผมจะให้พวกท่านหาบริษัทตกแต่งละกัน วางใจได้ ถ้าหาบริษัทตกแต่งเจอเมื่อไหร่ รื้อถอนทันที”
ไม่มีอะไรผิดปกติเลย จุดสำคัญคือต้องหาบริษัทตกแต่งให้เจอก่อน
เส้าหังไม่ได้สังเกตเห็นกับดักในคำพูดของโจวหลิน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาให้โจวหลินสแกนโค้ดเพื่อเข้ากลุ่มเจ้าของห้องหมู่บ้านหลานซาน
“คุณพ่อคุณแม่ของคุณอายุค่อนข้างมากแล้ว สองสามครั้งก่อนที่ผมเจอพวกท่าน ก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ ยังไงซะในครอบครัวมีสักคนหนึ่งอยู่ในกลุ่มเจ้าของห้องก็พอแล้ว” เส้าหังพูดพร้อมกับใช้งานโทรศัพท์มือถือไปด้วย