สวินอี้เพิ่งนั่งลง เซียวฉงหนานก็หยิบอาหารที่ทำเตรียมไว้เมื่อคืนออกมาจากมิติ
นม ไข่นึ่ง สเต๊กเนื้อ และผักสด
อาหารหลากหลายราวกับยกมาจากร้านอาหารตะวันตกก่อนวันสิ้นโลก
“พี่ อาหารเยอะขนาดนี้จะไม่มากไปหน่อยหรือ?” สวินอี้ถามอย่างประหลาดใจ “พี่ทำเองทั้งหมดเลยหรือ?”
“ถ้าไม่ใช่พี่แล้วจะเป็นใครเล่า?” เซียวฉงหนานมองนาง “รีบกินเถอะ พี่มีอาหารพวกนี้ไม่ขาดหรอก ร่างกายเจ้าอ่อนแอขนาดนี้ ต้องบำรุงให้ดี”
สวินอี้เหลือบเห็นคนอื่น ๆ มองมาทางนี้ จึงพูดเสียงเบาว่า “แต่ทำแบบนี้จะไม่ชวนให้คนเกลียดหรือ?”
เซียวฉงหนานไม่ใส่ใจ “ใครจะไปสนพวกเขา? ถ้ามีปัญญาก็มาปล้นสิ”
สวินอี้คิดไปคิดมา พระเอกก็มีทุนให้หยิ่งผยองจริง ๆ
ไม่ต้องพูดถึงพลังพิเศษสองชนิด พลังพิเศษมิติว่างของเขาก็ไม่เหมือนใครแล้ว
มิติไม่เพียงกว้างใหญ่ เวลาภายในยังหยุดนิ่ง แถมยังใช้เคลื่อนย้ายมิติร่วมต่อสู้ได้อีกด้วย
พลังพิเศษมิติว่างของคนอื่นนั้น นอกจากมิติจะมีขนาดเล็กใหญ่ต่างกันแล้ว เวลาก็ยังไหลไปตามปกติ เทียบเท่ากับมีห้องเก็บข้าวของเพิ่มขึ้นมาเท่านั้น ทั้งยังใช้ต่อสู้ไม่ได้อีก
เมื่อเทียบกับของเขาแล้ว แทบต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ขอบคุณนะพี่” สวินอี้ยิ้ม ก่อนหยิบตะเกียบขึ้นมากิน
เซียวฉงหนานเห็นนางเริ่มกินแล้ว จึงหยิบแฮมเบอร์เกอร์ออกมาจากมิติแล้วกัดกิน
ตอนวันสิ้นโลกมาถึง เขาบังเอิญอยู่ในห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดใจกลางเมืองพอดี อีกทั้งยังเป็นคนที่ปลุกพลังพิเศษได้เร็วที่สุดด้วย
พอรู้ว่าตนปลุกพลังพิเศษมิติว่างได้ เขาก็เริ่มกวาดข้าวของในห้างอย่างบ้าคลั่ง
อาหารที่ร้านอาหารหลายแห่งเตรียมไว้ รวมถึงอาหารสั่งกลับบ้านที่บรรจุห่อแล้วแต่ยังไม่มีคนมารับ ล้วนถูกเขาเก็บเข้าไปในมิติทั้งหมด
เขายังเข้าไปในร้านบุฟเฟต์แห่งหนึ่ง แล้วเก็บอาหารข้างในเข้าไปในมิติจนหมด