“ยังไหวอยู่หรือไม่?”
เซียวฉงหนานประคองนางวางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
สวินอี้ส่ายหน้าทั้งที่ใบหน้าซีดขาว “พี่ชาย ข้าไม่เป็นไร แค่รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่านั้นเอง”
เซียวฉงหนานกล่าวว่า “ระหว่างทางพี่เอาแต่รีบเดินทางจนละเลยเจ้าไป พี่จะต้มน้ำขิงน้ำตาลแดงให้ ดื่มแล้วอาจจะดีขึ้นบ้าง”
เวินหรูเดินเข้ามา ได้ยินเขาพูดจาอ่อนโยนเช่นนั้น สายตาจึงหันไปมองสวินอี้
เด็กสาวคนนั้นใบหน้าและริมฝีปากซีดขาวจริง แต่ช่วงเวลาเดือนลอยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เขาถึงกับต้องเป็นห่วงขนาดนี้เชียวหรือ?
เซียวฉงหนานเห็นเวินหรูเข้ามา จึงลุกขึ้นแล้วเอ่ยกับนางว่า “จริงสิ เวินหรู ที่เจ้ามีผ้าอนามัยหรือไม่? พวกเรารีบเดินทางกันมาก แลกมาได้แค่สี่ชิ้น ตอนนี้คงใช้หมดแล้ว”
เวินหรูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผ้าอนามัยหรือ? ครั้งก่อนข้าเหมือนจะใช้หมดแล้วนะ”
“ที่นี่ก็ไม่มีหรือ?” เซียวฉงหนานขมวดคิ้ว ก่อนกล่าวต่อว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ออกไปหาตามซูเปอร์มาร์เก็ตข้างนอกดู”
เวินหรูรีบดึงตัวเขาไว้ “เจ้าจะออกไปหาตอนนี้เลยหรือ?!”
“สองวันนี้พวกเราพบว่ามีซอมบี้ระดับสูงอยู่แถวนี้ตัวหนึ่ง เจ้าออกไปอาจจะเจอมันเข้า…”
เซียวฉงหนานกล่าวว่า “ถ้าเจอก็ฆ่ามันเสีย”
เวินหรูขมวดคิ้วกล่าวว่า “เจ้าทำเช่นนี้เสี่ยงเกินไปแล้ว จริง ๆ นางไม่จำเป็นต้องใช้ผ้าอนามัยก็ได้ ตอนนี้สถานการณ์ไม่ปกติ ใช้อย่างอื่นแทนไปก่อนก็ได้…”
“จะใช้อย่างอื่นแทนได้อย่างไร?” เซียวฉงหนานไม่เข้าใจ “อย่างไรต่อไปนางก็ต้องใช้อยู่ดี พี่ถือว่าไปกักตุนไว้ให้นางล่วงหน้าก็แล้วกัน”
เวินหรูไม่เข้าใจ เด็กสาวที่เรียกว่าน้องสาวคนนี้กับเขาก็ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันเสียหน่อย