ยังไม่ทันที่ถังจือซวี่จะตอบ เสวียนอี้ก็หัวเราะเยาะเอ่ยขึ้นว่า "เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณประธานถังยิ่งนัก"
นางยื่นมือไปหยิบยางรัดผม ปลายนิ้วสัมผัสผ่านนิ้วมือของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
สัมผัสเพียงชั่วพริบตานั้น ทำให้รูม่านตาของถังจือซวี่หดลงเล็กน้อย
เสวียนอี้มองดูยางรัดผมในมือ พลันเปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า "แต่ข้าคิดว่ายางรัดผมเส้นนี้เหมาะกับประธานถังยิ่งนัก เช่นนั้นก็ยกให้ท่านแล้วกัน"
นางใช้สองมือดึงยางรัดผมให้กว้างออก แล้วสวมลงบนข้อมือของถังจือซวี่ทันที
มือนางปล่อย ยางรัดผมก็ดีดกลับรัดแน่นดังปั๊บ
บนผิวหนังแผ่ซ่านความเจ็บแสบเล็กน้อย
ถังจือซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปที่นาง แต่นางกลับยิ้มบาง จากนั้นหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันงามสง่าเย้ายวน
ทันทีที่เสวียนอี้กลับมาถึงสถานที่ถ่ายทำ ก็ถูกเหล่าเน็ตไอดอลห้อมล้อม
พวกเขาพากันซักถามเสียงดังเซ็งแซ่ถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับประธานถัง มีเพียงฉิงฉิงที่ยืนอยู่นอกฝูงชน มองดูอย่างเย็นชา
เสวียนอี้แย้มยิ้มบางเบาเอ่ยว่า "พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้ากับประธานถังเพียงรู้จักกันโดยบังเอิญ หามีความสัมพันธ์ใดไม่"
พวกเขาย่อมไม่เชื่อ คิดว่านางกำลังปกปิด แต่ก็ไม่กล้าถามต่อ ท้ายที่สุดแล้วประธานถังก็คือผู้ที่พวกเขาไม่มีใครกล้าล่วงเกิน
ผู้ช่วยกงเองก็พึงพิศวงในใจว่าประธานถังไปรู้จักกับซวินได้ตั้งแต่เมื่อใด เมื่อมาพบเขาก็สังเกตเห็นว่าบนข้อมือมียางรัดสีดำเพิ่มมาหนึ่งเส้น
กับภาพลักษณ์สูทเนกไทผู้บริหารหัวกะทิของเขา มันช่างไม่เข้ากันอย่างสิ้นเชิง