“เจ้าไม่หนาวหรือ คืนนี้เหมือนลมจะพัดมา” ต้วนเฉิงยวี่ยืนกรานคลุมเสื้อนอกลงบนไหล่นาง
สวินอี้กระชากเสื้อลงทันที ก่อนยัดคืนใส่อ้อมแขนเขาอย่างรังเกียจ “น่าเกลียด ข้าไม่เอามาคลุมหรอก”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
ต้วนเฉิงยวี่ได้แต่ถอนใจ แล้วสวมเสื้อนอกของชุดราตรีกลับเข้าที่
ก่อนเริ่มการประมูลการกุศลอย่างเป็นทางการ จะมีงานเลี้ยงอาหารค่ำก่อน
การแสดงอันน่าตื่นตะลึงเมื่อครู่ ทำให้หลายคนพูดคุยกันถึงนักรำหลักในเรื่อง “วาระสวรรค์แตกสลาย”
ผู้คนที่มีชีวิตความเป็นอยู่ดี ย่อมมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องกิน ดื่ม เที่ยว แต่งกายและที่อยู่อาศัย อีกทั้งยังหาเวลาไปชมนิทรรศการและการแสดง เพื่อขัดเกลาจิตใจและปลูกฝังรสนิยมทางศิลปะ ฝีมือของนักรำหลักเป็นเช่นไร พวกเขาย่อมมองออกโดยธรรมชาติ
สวินอี้ไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้แม้แต่น้อย อย่างไรเสีย นางก็มีทักษะ “เชิงอร่ามดั่งนกกระเบื้องหวัด งามดั่งมังกรคล้อย” คอยเสริมอยู่
เมื่อทุกคนเห็นสวินอี้คล้องแขนต้วนเฉิงยวี่เดินเข้ามา ก็จำได้ทันทีว่านางคือนักรำหลักบนเวทีเมื่อครู่
ต้วนเฉิงยวี่เป็นบุคคลผู้โดดเด่นในแวดวงธุรกิจอยู่แล้ว ยามนี้ข้างกายยังมีนักรำหลักจากการแสดงเมื่อครู่ อีกทั้งได้ยินว่าเขาแต่งงานแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนจึงถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที
ทุกคนถือแก้วสุราเดินเข้ามาทักทาย ภายนอกพูดคุยเรื่องธุรกิจ แต่แท้จริงแล้วต่างอ้อมค้อมสอบถามความสัมพันธ์ของทั้งสอง
ต้วนเฉิงยวี่ตอบอย่างเปิดเผย “ท่านนี้คือภรรยาของข้า”
ภรรยาต้วนผู้ไร้ชื่อเสียงมาสามปี พลันโด่งดังขึ้นมาทันที กลายเป็นจุดสนใจที่ทุกคนในงานพูดถึง