ครั้งนี้ถังจือซวี่บอกว่าจะมารับนาง นางไม่ได้ปฏิเสธ
นางขี้เกียจแต่งตัว สวมเสื้อผ้าตามสบาย ไร้เครื่องสำอางก็ออกไป
แม้แต่งตัวตามใจ แต่ทรวดทรงและรูปร่างอันยอดเยี่ยมของนางก็ทำให้เสื้อผ้าดูดี สร้างความรู้สึกว่าเป็นคนสวมเสื้อผ้า ไม่ใช่เสื้อผ้าสวมคน
เพราะผิวพรรณขาวเนียน ต่อให้ไร้แต่งเติมก็ยังเปล่งประกาย งดงามเป็นธรรมชาติ
ยืนอยู่หน้าประตูเขตที่พักเพียงสองนาที ก็มีคนสามคนมาขอวีแชทนาง
คนสุดท้ายหลังจากนางปฏิเสธชัดเจนแล้ว ก็ยังไม่ยอมจากไป ดื้อดึงยียวนบอกเพียงแค่ขอเป็นเพื่อน
ถังจือซวี่เพิ่งจอดรถก็เห็นภาพนั้น จึงผลักประตูรถลงมา เดินไปข้างเสวียนอี้ โอบไหล่นางไว้
"นางมีแฟนแล้ว"
ชายหนุ่มมองไปที่ถังจือซวี่ ถูกอำนาจกดดันของอีกฝ่ายทำให้สะท้านเล็กน้อย แล้วมองเสวียนอี้ เห็นนางไม่ปฏิเสธ จึงเอ่ยเบา ๆ ว่าขออภัยที่รบกวน แล้วจากไป
"ประธานถังเป็นแฟนของข้าตั้งแต่เมื่อใด?" เสวียนอี้มองเขา ปัดมือที่วางบนไหล่ของนางออก
ถังจือซวี่ฉวยโอกาสดึงมือกลับ "ข้าเปลี่ยนที่พักให้เจ้าเป็นอย่างไร?"
"โอ?" เสวียนอี้มองเขาอย่างประหลาดใจ "เพราะเหตุใด? ไม่อยากให้ข้าอยู่กับอดีตแฟนสาวของเจ้าหรือ?"
เขาไม่ตอบคำถามนี้ แต่ดึงประตูรถ "ขึ้นรถ"
หลังจากรถสตาร์ตแล้ว เสวียนอี้ถามเขา "พวกเราจะไปไหน?"
เขาเพียงกล่าว "ถึงแล้วเจ้าจะรู้"
เขาบอกว่าเย็นนี้กินข้าวด้วยกัน เสวียนอี้จึงคิดว่ากินข้าวจริง ๆ