ออกจากโรงแรม เสวียนอี้ปล่อยมือถังจือซวี่ หันมามองเขา
“เรื่องคืนนี้ ข้าเป็นคนจัดการ เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่”
ถังจือซวี่ตอบ “ไม่มี”
“ไม่มีจริงหรือ”
นางเป็นคนให้ถังจือซวี่มาคืนนี้ เขามาโดยไม่ถามอะไรสักคำ
เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ ก็ไม่มีอะไรจะถามเช่นกัน
แต่ด้วยความเฉลียวฉลาดของเขา คงคาดเดาเค้าลางได้ตั้งนานแล้ว
“เจ้ากับเจียงหนิงแตกหักกันแล้ว เจ้าย้ายออกมาได้หรือยัง” ถังจือซวี่ถาม
เสวียนอี้จนใจ “เจ้าสนใจแค่เรื่องนี้หรือ”
เขาพยักหน้า “สนใจแค่เรื่องนี้”
นางส่ายหน้ายิ้มๆ “ได้ บัดนี้ข้าจะกลับไปเก็บข้าวของ”
คืนนี้เจียงหนิงคงกลับไปไม่ได้ ฮูหยินหวงไม่มีทางปล่อยนาง
ถังจือซวี่ส่งเสวียนอี้กลับ ขึ้นตึกไปกับนาง ช่วยเก็บข้าวของ
เขาไม่ได้พานางไปบ้านที่เคยพาไปดูคราวก่อน แต่กลับพานางมาที่บ้านตนโดยตรง
เสวียนอี้มองห้องชุดชั้นบนสุดที่หรูหราและกว้างใหญ่กว่าบ้านหลังก่อน ชายตามองเขา “ที่นี่คงไม่ใช่บ้านคราวก่อน”
“นี่คือบ้านข้า” ถังจือซวี่เดินมาข้างหน้านาง เอื้อมมือรวบผมให้นางอย่างเป็นธรรมชาติ “ต่อจากนี้เจ้าอยู่บ้านข้า บ้านข้าคือบ้านเจ้า”
คำพูดนี้ตรงไปตรงมายิ่ง
เสวียนอี้ยิ้ม จ้องมองแววตาลึกซึ้งของเขา ดูเหมือนจะเห็นแววอ่อนโยนลึกๆ
นางไม่พูดอะไร เพียงยกมือคล้องคอเขา แล้วจูบขึ้นมา
ครั้งนี้นางเป็นฝ่ายเริ่มก่อน หลังจากเขาชะงักไปครู่หนึ่งก็ตอบสนองรวดเร็ว ชิงอำนาจนำ พานางสำรวจและคลอเคลีย