ที่ปรึกษาสวนสองก็มาถึงโรงพยาบาลแต่เช้าเช่นกัน แต่ก็ยังไม่เช้าเท่าสวินอี้
ทันทีที่ก้าวเข้าห้องผู้ป่วย เขาก็เห็นหม้อเก็บความร้อน
“คุณต้วน ของนี่ใครส่งมาหรือครับ” ที่ปรึกษาสวนสองกวาดตามองทั่วห้อง แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของภรรยา
จากนั้นเขาก็เห็นโจ๊กที่ตนซื้อมาเมื่อคืนวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็พบว่าแทบไม่ได้พร่องไปเลย!
เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “เมื่อคืนคุณไม่ได้กินเลยหรือครับ”
ต้วนเฉิงยวี่เหลือบมองเขา แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ให้ตายเถอะครับ ทำไมคุณถึงไม่กินอะไรเลย แบบนี้ท้องจะทนไหวได้ยังไง!”
ที่ปรึกษาสวนสองรีบหยิบหม้อเก็บความร้อนขึ้นมา จู่ ๆ ก็รู้สึกคุ้นตา คล้ายกับว่าเคยเห็นภรรยาใช้ใส่ซุปตอนเอาข้าวมาส่งให้คุณต้วน
“นี่ภรรยาส่งมาหรือครับ? ภรรยากลับมาทำอาหารให้คุณอีกแล้วหรือ?”
ต้วนเฉิงยวี่ยังคงไม่พูดอะไร
“ผมว่าแล้ว คู่รักทะเลาะกันแค่ไหน พอถึงเวลานอนก็คืนดีกันได้ ดูท่าภรรยายังเป็นห่วงคุณอยู่นะครับ!”
ต้วนเฉิงยวี่อยากกลอกตาใส่เขาเหลือเกิน
ของนี่เขาซื้อมาเองต่างหาก ส่วนที่นางทำให้เขานั้น นางทำด้วยความสมัครใจ!
“เจ้าพูดมากไปแล้ว รีบเอาโจ๊กมาให้ข้าได้หรือยัง?”
“อ้อ ๆ เดี๋ยวนี้เลยครับ!” ที่ปรึกษาสวนสองนึกขึ้นได้ว่าเจ้านายของตนอดข้าวมาทั้งคืน จึงรีบเทโจ๊กออกมาแล้วยื่นให้
พอต้วนเฉิงยวี่ได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย สีหน้าก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
พอกินเข้าไปคำหนึ่ง ก็เป็นรสชาติที่คุ้นเคย รสชาติในความทรงจำ
ที่ปรึกษาสวนสองยืนอยู่ข้างเตียง เห็นในที่สุดคุณต้วนก็ยอมกินอะไรสักที ก็แทบน้ำตาซึม