หลินม่าชำเลืองมองต้วนเฉิงยวี่ ก่อนเอ่ยว่า “คุณนายมีธุระค่ะ เลยให้ฉันมาส่งแทน”
“อย่างนี้นี่เอง” ที่ปรึกษาสวนสองรีบรับถังเก็บความร้อนมา “หลินม่า ส่งให้ข้าก็พอแล้ว ท่านกลับไปก่อนเถอะ”
หลินม่าพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนที่ปรึกษาสวนสองแล้วค่ะ”
ที่ปรึกษาสวนสองเปิดถังเก็บความร้อน เห็นว่าข้างในเป็นโจ๊ก ซึ่งวันนี้ก็ไม่ซ้ำกับเมื่อวาน จึงยิ้มทันที “ท่านต้วนเห็นไหม ข้าบอกแล้วว่าคุณนายเป็นห่วงท่าน ดูสิ แม้แต่โจ๊กยังเปลี่ยนเมนูเลย”
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของต้วนเฉิงยวี่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
สวินอี้มาถึงห้องซ้อมเต้น เดิมทีคิดว่าวันนี้คงถูกทรมานเหมือนเมื่อวาน แต่ครูกลับเอ่ยขึ้นตรง ๆ ว่า “เมื่อวานเจ้าถูกเคี่ยวเข็ญเสียหนัก วันนี้ร่างกายคงปวดเมื่อยไปหมด ครูไม่จัดการฝึกให้แล้วกัน”
นางตบเบาะโยคะ “มานอนคว่ำตรงนี้ ครูจะนวดคลายให้”
สวินอี้ถามอย่างประหลาดใจ “ท่านทำเป็นด้วยหรือ”
นางเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจอยู่สองส่วน “ครูทำเป็นตั้งหลายอย่าง เป็นครูสอนเต้นทั้งที เรื่องคลายกล้ามเนื้อก็ต้องรู้ไว้บ้าง”
สวินอี้เดินไปนอนคว่ำ ครูเริ่มนวดคลายกล้ามเนื้อให้นาง แม้จะเจ็บอยู่บ้าง แต่ก็ปวดหนึบสะใจ แถมยังสบายมากด้วย
เที่ยงวันนั้น หลินม่าไปส่งอาหารอีกครั้ง
วันนี้ที่ปรึกษาสวนสองอยู่โรงพยาบาลพอดี คอยช่วยต้วนเฉิงยวี่จัดการเรื่องงานของบริษัท
เขารับถังเก็บความร้อนจากมือหลินม่า พลางเปิดฝา พลางยิ้มเอ่ยว่า “คุณนายคงคิดตกแล้วจริง ๆ ข้านึกว่านางจะงอนท่านไปอีกนานเสียอีก ไม่คิดว่าพอท่านป่วย นางก็ยอมพักรบเสียแล้ว”