สวินอี้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องลองเสื้อ พนักงานขายยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู พลางมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟา
แม้ปีกหมวกจะกดต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้าทั้งหมด แต่เพียงเห็นใบหน้าครึ่งล่างก็รู้แล้วว่าเขาหล่อมาก ทั้งยังมีบุคลิกดี เพียงแต่ดูเย็นชาไปสักหน่อย
“คุณเวย์คะ คนนั้นเป็นแฟนของคุณหรือเปล่าคะ” พนักงานขายถามเสียงเบา
สวินอี้ตอบว่า “ใช่แล้ว”
“แฟนคุณหล่อมากเลยค่ะ เพิ่งคบกันหรือคะ”
พนักงานขายตาไวเป็นทุนเดิม นางเห็นว่าเสื้อผ้าบนตัวเด็กหนุ่มดูไม่ใช่ของแบรนด์ดัง ราคาคงไม่แพงนัก จึงคิดว่าเขาอาจเกาะคุณเวย์กิน
“ไม่ใช่ เราคบกันมาสองปีกว่าแล้ว”
สวินอี้ผลักประตูออกมา พนักงานขายก็มีดวงตาเป็นประกายทันที
“กระโปรงตัวนี้เหมาะกับคุณมากเลยค่ะ สไตล์แบบนี้เข้ากับคุณที่สุด ทำให้คุณดูมีบุคลิกดีมากเลยค่ะ!”
สวินอี้ยืนมองตัวเองในกระจกซ้ายทีขวาที รู้สึกพอใจไม่น้อย ก่อนจะหันไปมองจี้ซิงเหยา “ดูดีไหม”
จี้ซิงเหยาพยักหน้า “ดูดี”
สวินอี้ลองเสื้อผ้าติดกันหลายชุด ล้วนเป็นของใหม่ล่าสุดจากแบรนด์ ทุกครั้งที่ถามความเห็นจี้ซิงเหยา เขาก็ตอบว่าดูดีทุกครั้ง
เขาไม่ได้ตอบส่ง ๆ แต่คิดเช่นนั้นจากใจจริง
สวินอี้ไม่พอใจอย่างยิ่ง “ทำไมทุกครั้งที่ถามเจ้าก็ตอบว่าดูดีหมดเลย ลวก ๆ เกินไปแล้วนะ เจ้าเป็นคนชวนข้าออกมาเดินซื้อของเองแท้ ๆ แต่กลับทำเหมือนไม่เต็มใจเสียอย่างนั้น!”
จี้ซิงเหยาจนปัญญา จึงลุกขึ้นเดินไปข้างกายนางแล้วจับมือนางไว้
“แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า ข้าคิดจริง ๆ ว่าเจ้าสวมชุดไหนก็ดูดี ไม่ได้ตอบส่ง ๆ หรือไม่เต็มใจสักหน่อย”