ไม่ใช่คำปฏิเสธ
จี้ซิงเหยายกมุมปากเป็นรอยยิ้ม พลันช้อนร่างนางขึ้นอุ้มแนบอก แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องนอน
“เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน!” เห็นเขาทำท่าจะกดนางลงอีกครั้ง สวินอี้รีบยกสองมือดันอกเขาไว้
รอยยิ้มที่มุมปากของจี้ซิงเหยาค่อย ๆ เลือนหายไป
อย่างไรก็ไม่ได้สินะ
“เดินเล่นข้างนอกมาตลอดบ่าย เหงื่อท่วมตัวไปหมด ข้าอยากอาบน้ำก่อน” สวินอี้กัดริมฝีปากล่าง ไม่กล้าสบตาเขา
สายตาของเขาร้อนแรงราวกับจะเผานางให้ไหม้
ที่แท้ก็แค่อยากอาบน้ำก่อน
เมฆหมอกบนใบหน้าจี้ซิงเหยาพลันสลาย กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง เขาอุ้มนางตรงไปยังห้องอาบน้ำทันที
“พอดีเลย อาบด้วยกัน”
“แบบนี้ไม่ดีมั้ง...”
เพิ่งเริ่มก็เร่าร้อนขนาดนี้เลยหรือ นางไม่เชื่อหรอกว่าชายหนุ่มวัยเลือดร้อนอย่างเขาจะอดทนไม่ทำอะไรในห้องอาบน้ำได้
“ไม่ได้ ข้าอยากอาบเอง!” นางแข็งกร้าวขึ้น ดิ้นลงจากอ้อมแขนเขาแล้วผลักเขาเบา ๆ “เจ้ารีบออกไป...”
จี้ซิงเหยาคว้ามือที่ผลักเขาไว้ ดึงนางเข้ามากอดแน่น ก่อนกระซิบข้างหูเสียงแผ่วว่า “เหมยเป่า ให้ข้าช่วยอาบให้ดีไหม?”
ใบหูของสวินอี้แดงก่ำทันที เสียงทุ้มกระซิบแบบนี้มันขี้โกงเกินไปแล้ว ยังพูดจาคลุมเครือชวนคิดอีก!
“ไม่ได้! จี้ซิงเหยา เจ้า...”
จี้ซิงเหยาดันนางไปชิดกำแพงทันที ใช้ขายาวแทรกเข้าระหว่างขาทั้งสองข้างของนางอย่างเอาแต่ใจ มือบีบเอวบาง ก่อนก้มลงปิดปากนาง
“อือ...”
จุมพิตเร่าร้อนโถมเข้ามาราวกับพายุทอร์นาโด นางไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย และต่อให้ตั้งตัวก็ขัดขืนไม่ไหว