เจ็ดวัน
หลินอวี้เฟินใช้เวลาเจ็ดวันเต็ม
ดูการแสดงของซูเหยียนทุกฉาก ทีละฉาก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตั้งแต่ฉากที่จางลู่ร่างเดินเอื่อย ๆ กลางสายฝน ไปจนถึงภาพข้างหลังตอนนั่งเงียบ ๆ ทำโจทย์อยู่มุมหลังห้องเรียน
รวมถึงฉากที่โดนซูไซ่ไซ่บุกจีบตรง ๆ สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อยทั้งที่จนใจแต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู
ไม่มีฉากไหนที่ถ่ายเกินสามเทค ส่วนใหญ่ผ่านในหนึ่งถึงสองเทค
มั่นคงจนไม่น่าเชื่อ
เทียบกับที่ปรึกษาหยางในเรื่องแผนลับ ที่ทั้งเขินทั้งเกร็งแล้ว ช่างเป็นคนละคนกันจริง ๆ !
“บ้าไปแล้ว…”
ถอดแว่นตา หลินอวี้เฟินขยี้ตาที่เริ่มเมื่อย
ทำผู้กำกับมานับสิบปี นักแสดงที่มีพรสวรรค์ขนาดไหนเธอก็เคยเห็นมาแล้ว
แต่แบบซูเหยียน เพียงปีเดียว ครึ่งปีในนั้นยังนั่งทำงานออฟฟิศเป็นพนักงานเอกสาร
ฝีมือการแสดงกลับพุ่งจากพื้นขึ้นฟ้าราวกับจรวด แค่ได้ยินก็ไม่เคย นี่ยังได้เห็นกับตาอีก
จูอวี่เฉินก็สังเกตเห็นจุดนี้เหมือนกัน
ที่เคยแอบภูมิใจว่าจบจากสถาบันการละครกลาง และอายุมากกว่าซูเหยียนไม่กี่ปี สายตาที่มองซูเหยียนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ถ่ายฉากประชันระหว่างกวนฟางกับจางลู่ร่างที่มุมสนามหญ้าเสร็จ
กวนฟางพูดถึงเรื่องที่ยายมักเป็นห่วงเขาแบบคลุมเครือ จางลู่ร่างนั่งฟังเงียบ ๆ สุดท้ายก็แค่ตบไหล่เขาเบา ๆ